ଏହି କାହାଣୀରେ ଏକ ସମୟରେ ଏକ ମହାନ ଯକ୍ଷ ନାମକ ସୁକେତୁ ଥିଲେ, ଯିଏ ନୀତିଶୀଳ ଓ ସାକ୍ଷର ଥିଲେ। ସେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଥିଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପିତା, ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ଇଶ୍ୱର, ସେଉଁଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଇ ସୁନ୍ଦରୀ ତାତକାକୁ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ଏକ ହଜାର ଏଲେଫାଣ୍ଟ ଶକ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଇନଥିଲେ। ତାତକା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ହେବା ସହିତ, ସେ ସୁଣ୍ଡା ନାମକ ଯକ୍ଷର ସାଥିରେ ବିବାହ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ମାରୀଚ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଶାପରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ଯେବେ ସୁଣ୍ଡା ମାରିତା ହେଲେ, ତାତକା ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ମାରୀଚ ବୃହତ୍ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାତକା, ଯାହାକି କ୍ଷୁଧା ଓ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିଲେ, ଗରଜି ଗରଜି ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ। ଦର୍ଶନ କରିଥିବା ବୃହତ୍ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମାରୀଚଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏକ ରାକ୍ଷସର ରୂପ ଗ୍ରହଣ କର!" ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାତକାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ହେ ବଡ଼ ଯକ୍ଷୀ, ମାନବ ଖାଇବାରେ ନିବିଡ଼, ତୁମେ ଏହି ରୂପ ଛାଡ଼ିଦିଅ!" ତାତକା ଶାପରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରବଳ ହେଲେ, ସେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ରାମ ଏହା ସମ୍ପର୍କରେ ଶୁଣିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତାତକାକୁ ହତ୍ୟା କର, ଯାହା ଗୋ ବାର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସୁକ୍ଷ୍ମତାର ସାଥିରେ ଅନ୍ୟାୟ ଘଟାଇଛି।" ଏହି କଥା ସୁଣି, ରାମ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ହସ୍ତଗତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୋ ପିତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଓ ବଡ଼ ଋଷି କୌଶିକଙ୍କର ଶବ୍ଦକୁ ମାନି, ମୁଁ ଏହି କାମକୁ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଖି, ତାତକା ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାତକା ଗରଜି ଗରଜି ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ, ତେବେ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ ତାଙ୍କର ହାଥ ଓ କାନ କଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ତାତକା ଅର୍ମରହିତ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଚେତନା ହରାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରି ଗୋଟିଏ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର, ତାତକାର ଦୁଷ୍ଟତାର ଅନ୍ତ ହେଲା, ଓ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଲେ।