ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରାଯିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଚର ଏବଂ ଅଚର ଜଗତରେ ଅନ୍ୟାୟ ଛାଇଗଲା; ଏହା ଦୃଢ଼ ଅନ୍ଧାରରେ ବିଲୀନ ହେଇଗଲା। ବାୟୁ ବହିଲା ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ତେଜ ହରାଇଦେଲା, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଛି।” ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଦେବତାମାନେ ଏକାଧାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ବିଷାଦିତ ହେଲେ। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କ ନଶ୍ୱରତା ନିଶ୍ଚିତ ହେବାକୁ ବୁଝିଗଲେ। ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ରାବଣ, ଦଶମୁଖୀ, ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇନେଲେ; ସୀତା ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନାମରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସୀତାଙ୍କ ଶରୀର ଗରମ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସେ ପୀତବସନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ୍ ଚମକ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସୀତାଙ୍କର ପୀତବସନ ଉଡୁଥିବା ଦେଖି, ରାବଣ ଅଧିକ ଚମକୁଥିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ନୀଳ ଗଜ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଶିର ଉପରୁ ଫୁଲ ଝଡି ଝଡି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ରାବଣଙ୍କ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏହି ଫୁଲମାନେ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସେମାନେ ପୁନି ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ ଘେରିଗଲା। ଏହି ଫୁଲର ବର୍ଷା ରାବଣଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷିଲା, ଏହା ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ତାରାମାଳା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସୀତାଙ୍କ ଚରଣରୁ ଏକ ରତ୍ନ ଖଚିତ ନୂପୁର ଝଡି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଏହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ୍ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସୀତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭିଦ କିଶଳୟର ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଥିଲା, ଏହା ରାବଣଙ୍କ ଶ୍ୟାମ ଶରୀରକୁ ଅଧିକ ଚମକ ଦେଉଥିଲା। ବାଇଶ୍ରବଣଙ୍କ ଭାଇ ରାବଣ ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଅପରିମିତ ଚମକୁଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇନେଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଉଲ୍କା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସୀତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାରମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ଝଡି ତୁଟିଗଲେ; ଏହା ଆକାଶରୁ ଝଡିଯାଉଥିବା ମଲିନ ତାରାମାନେ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ମୁକୁତ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଅଧିପତି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏହା ତାଙ୍କର ଉରଃପ୍ରଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ଝଡି ପଡ଼ି, ଗଙ୍ଗା ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଝଡିଯାଉଥିବା ପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଉଥିଲା। ବନର ଗଛମାନେ ଅଶୁଭ ବାୟୁରେ ଉପରୁ ଉପରୁ କମ୍ପିଥିଲେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, “ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ!” ବୋଲି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ତଳାବର ପଦ୍ମମାନେ ମୁଲୁଆଯାଉଥିଲେ, ମାଛ ଏବଂ ଜଳଜୀବୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ। ସିଂହ, ବାଘ, ହରିଣ ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏକଠା ହୋଇ, କ୍ରୋଧରେ ସୀତାଙ୍କ ଛାୟାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ପର୍ବତମାନେ, ତାଙ୍କର ଝରଣାମାନେ ମୁଖ ପରି ଏବଂ ଶିଖରମାନେ ହାତ ପରି ଉଠିଥିଲେ, ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏହି ଦୁଃଖଦ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାହାର ତେଜ ହରାଇଦେଲେ ଏବଂ ମାନ୍ଦ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣ, ରାମଙ୍କ ଭାର୍ୟା ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ, ନୀତି, ଦୟା କିଛି ରହିନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ, ଭୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନ କରି, ଶିଶୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଅରଣ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର କମ୍ପିଥିଲେ, ଏବଂ ଭୟ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟିରେ ପୁନିପୁନି ଦେଖୁଥିଲେ। ସୀତା ଚିତ୍କାର କରି, ଦୁଃଖରେ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ; ରାବଣ ଭୂମିକୁ ଚାହିଁ, ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଚୁଡ଼ା ଖୋଲିଯାଇଥିଲା, ଅଳଙ୍କାର ବିଘ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ନଶ୍ୱରତାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଦେଲା। ଏହି ସମୟରେ ସୀତା, ନିଜ ଦୟାଳୁ ହସ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚେହେରା ନିଆଁ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପରିବାରରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ରାଘବ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚେହେରା ଭୟରେ ଫିକା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏବେ ମହାନ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ତିରପନ୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ରାବଣଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଭୟରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ଆଖି ରୋଷ ଏବଂ କାନ୍ଦିବାରୁ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିବାନ୍ ମହାପ୍ରଭୁ ରାବଣଙ୍କୁ ସୀତା ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ରାବଣ, ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ କି? ମୁଁ ଏକା, ଏବଂ ତୁମେ ଚୋର ପରି ଭଗିଯାଉଛ, ଏହି ଅପହରଣ କରିବାରେ ଅପମାନ ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ କି?