ସୀତା ଜଣେ ଲତା ପରି ମହାବୃକ୍ଷମାନେ ପାଖରେ ଆଁଠି ହେବାପରି, ଏକପରେ ଏକ କରୁଣ ଉନ୍ମାଦରେ "ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଛାଡ଼ିଦିଅ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣ ସେଉଁଠି ସୀତାଙ୍କୁ ଜୋରକରି ଧରିନେଲେ। ଆରଣ୍ୟରେ "ରାମ! ରାମ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ନିଜ ପତି ରାମଙ୍କୁ ହରାଇ ଦୁଃଖରେ ବିହ୍ୱଳ ସୀତାଙ୍କୁ, ସେଇ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ରାବଣ ଚୁଲି ଧରି ଟାଣିନେଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଭାବ। ବୈଦେହୀ ସୀତାଙ୍କର ଏହି ଅପମାନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଅନ୍ୟାୟରେ ବିଲୀନ ହେଲା, ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା। ସେଉଁଠି ବାୟୁ ବହିଲା ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ମ୍ଲାନ ହେଇଗଲା, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସୀତାଙ୍କୁ ରାବଣ ଧରିନେଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତେବେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା," ଏବଂ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟର ଅନ୍ତର୍ବାସୀମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ଏବେ ରାବଣଙ୍କ ନଶ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ। ତଥାପି, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣ, ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖଦ ଚିତ୍କାର "ରାମ! ଲକ୍ଷ୍ମଣ!" ମଧ୍ୟରେ, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି ନେଇଗଲେ। ସୀତା, ତାଙ୍କର ଦେହ ତାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରଭା ପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ସୀତାଙ୍କର ପିତାମ୍ବର ବାୟୁରେ ଫଡ଼ିଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ରାବଣ ଅଧିକ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧନା ଦେଖାଯାଏ। ସୀତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଗନ୍ଧ ମାଟି ରଙ୍ଗର କମଳ ତଳପତ୍ର ଝରି ରାବଣଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। ସେଉଁଠି, ତାଙ୍କର ସୁନା ବର୍ଣ୍ଣର ପିତାମ୍ବର ଆକାଶରେ ଫଡ଼ିଉଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଭାସ ଦେଉଥିଲା, ଯେପରି ଲାଲ ମେଘ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ। ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ମୁହଁ, ଯେଉଁଥି ସମୟରେ ରାବଣଙ୍କ କୋଳରେ ଥିଲା, ରାମ ବିନା ଅନ୍ଧକାର ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ତାଣ୍ଡା ଛୋଡ଼ିଥିବା କମଳ ପୁଷ୍ପ। ସୀତାଙ୍କର ମୁହଁ, ସୁନ୍ଦର ଭୂକୁଟି, ଚମତ୍କାର କେଶରେଖା, କମଳ ହୃଦୟ ପରି ନିର୍ମଳ, ନୀଳ ମେଘ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ମୁହଁ, ଚମକୁଥିବା ଧଳା ଦାନ୍ତ, ସୁନ୍ଦର ନୟନ, ରାବଣଙ୍କ କୋଳରେ ଆକାଶରେ ରତ୍ନ ମାଳା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍। ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ମୁଛା ମୁହଁ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମନୋହର, ସୁନ୍ଦର ନାକ ଓ ଲାଲ ଓଠ, ସୁନା ଆଭାରେ ଆକାଶ ଉପରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ, ରାମ ବିନା ଅନ୍ଧକାର ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଦିନରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ରୁଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭାବାନ୍ବିତା ମୈଥିଲୀ, ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ଅଂଶ ଦେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସୁନା କମରବନ୍ଧନା ଏକ ନୀଳ ହାତୀ ଉପରେ ଜଡ଼ିଥାଏ। ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ପଦ୍ମ ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ବୈଦେହୀଙ୍କ ଅଳଙ୍କାରର ଶବ୍ଦରେ, ରାବଣ ଏକ ଘନ ମେଘ ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ଶ୍ୟାମଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡୁରୁ ଝରିଥିବା ଫୁଲ ମାଳା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିପଡ଼ି ଚାରିପାଖରେ ବର୍ଷା ପରି ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଉଥିଲା, ଏହି ବର୍ଷା ତାରାପରି ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ଘେରି ଆସୁଥିଲା। ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଭାଇ ରାବଣଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧ ତାରାମାଳା ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ବୈଦେହୀଙ୍କ ପାଉଁଠୁ ମଣି ଖଚିତ ନୁପୁର ଝରି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚକ୍ରପରି ଚମକୁଥିବା ଭାବେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଗଲା। ତାଙ୍କର ଦେହ ଉପରେ ତରୁଣ ଶାଖାରେ ଲାଗିଥିବା ରଙ୍ଗ ରାବଣଙ୍କ ଶ୍ୟାମଳ ଦେହର ଶୋଭାକୁ ବଢ଼ାଇଦେଉଥିଲା, ଯେପରି ହାତୀ ଶାଳାରେ ଏକ ସୁନା କମରବନ୍ଧନା ନୀଳ ହାତୀ ଉପରେ ଜଡ଼ିଥାଏ। ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଭାଇ ରାବଣ, ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ଦ୍ୟୁତିରେ ଉଜ୍ୱଳ ସୀତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ଆକାଶରେ ଜ୍ୱଳିଉଛି। ସୀତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର, ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା, ଭୂମିରେ ଝରିପଡ଼ି, ମ୍ଲାନ ତାରାମାନଙ୍କ ଆକାଶରୁ ଖସିଯିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତାଙ୍କର ଗଳାର ମାଳା, ତାରାମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ତଃସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରୁ ଖସି ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଝରେ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅଶୁଭ ବାୟୁରେ ଗଛମାନଙ୍କ ଶିଖର ହେଲାଇଯାଉଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ଭରି ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଏବଂ ତାହା ଦେଖି ଗଛମାନେ ମନେ ହେଉଥିଲେ ଯେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ!" ପଦ୍ମ ପୁଷ୍ପମାନଙ୍କ ମୁକୁଳ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ମାଛ ଓ ଜଳଚର ଭୟଭୀତ, ତେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ନିରାଶାଗ୍ରସ୍ତ ସ୍ନେହିତା ସୀତାଙ୍କୁ ଶୋକ କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ସିଂହ, ବାଘ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏକଠା ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କ ଛାୟା ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ରାଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ପାହାଡ଼ମାନେ, ଝରଣାମାନେ ମୁଖ ଭାବେ, ଶିଖର ହାତ ଭାବେ ଉଠାଇ, ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ ଯେପରି ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଉଅଛନ୍ତି। ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦ୍ୟୁତିହୀନ ହେଇ, ମ୍ଲାନ ଚକ୍ରରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଯେଠାଏ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରୁଛନ୍ତି, ରାମଙ୍କ ବୈଦେହୀ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ, ନୀତି, ଦୟା କିଛି ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଶୋକ କରୁଥିଲେ; ଭୟଭୀତ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନବଜନ୍ମ ପଶୁମାନେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଅରଣ୍ୟଦେବତାମାନେ, ଦେହ କମ୍ପିତ, ଭୟ ଓ ଅବାକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପୁନିପୁନି ଦେଖୁଥିଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିବା, "ରାମ! ଲକ୍ଷ୍ମଣ!" ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ଡାକୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଧରି, ପୃଥିବୀକୁ ପୁନିପୁନି ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରୁଥିଲେ, ସୀତାଙ୍କ ଚୁଲ ଖୋଲା, ଅଳଙ୍କାର ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ଏହି ସବୁ କରି ନିଜ ନଶ୍ୱ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।