ମାଳଦା ଓ କରୂଷ ଦେଶ ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ମୋର ଶରୀରର ଅପବିତ୍ରତା ବହନ କରାଯାଇଥିଲା, ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସ୍ୱର୍ଗର ଏଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, “ଶାବାଶ, ଶାବାଶ।” ଏହି ଦେଶ ମାଳଦା ଓ କରୂଷ ସମୟ କ୍ରମେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଅପରିଚିତ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେଉଁଠି ଏହି ଯକ୍ଷିଣୀ, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ତାଟକା, ଏକ ହଜାର ହାଥୀର ଶକ୍ତି ଥିଲା; ସେ ଜ୍ଞାନୀ ସୁନ୍ଦାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ମାରୀଚ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ମୋଟା ହାତ, ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ମୁଁହଁ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦୃଷ୍ଟିକୁଟିଳ ଓ ଭୟଜନକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେ ସଦା ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ କରି, ଏହି ଦୁଇ ଦେଶକୁ ଧ୍ଵଂସ କରୁଥିଲେ। ତାଟକା, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ଏହି ଯକ୍ଷିଣୀ, ମାଳଦା ଓ କରୂଷ ଦେଶକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚ୍ୟୁତ କରିଦେଇଛି। ସେ ଏହି ପଥକୁ ଅବରୋଧ କରି ଅର୍ଦ୍ଧ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତାଟକାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଧ୍ୱଂସ କର; ଏହା ମୋର ଆଜ୍ଞା। ଏହି ଦେଶକୁ ପୁନର୍ବାର ନିର୍ମଳ କର, କାରଣ ବର୍ତ୍ତମାନ କେହି ଏଠାରେ ଆସିପାରୁନାହାନ୍ତି। ରାମ, ଏହି ଭୟାନକ ଏବଂ ଅସହ୍ୟ ଯକ୍ଷିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେଶ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି; ଏହି ଭୟାନକ ଅଞ୍ଚଳ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି। ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ମୁନି ବାଲ୍ମୀକୀଙ୍କ ରାମାୟଣର ବାଳକାଣ୍ଡର ପଂଚବିଂଶତିତମ ସର୍ଗ ଆସିଲା। ଏହି ଅପୂର୍ବ କଥା ଶୁଣି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମ ଶୂର ରାମ ଶୁଭ ଭାଷଣରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ଓ ମହାମୁନି, କୁହାଯାଏ ଯେ ଏହି ଯକ୍ଷିଣୀ ଦୁର୍ବଳ; ତେବେ କିପରି ଏହି ଦୁର୍ବଳ ତାଟକା ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ହଜାର ହାଥୀର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛି?” ରାଘବଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ— “କିପରି ତାଟକା ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ଏକ ସମୟରେ ସୁକେତୁ ନାମକ ମହା ଯକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ ସନ୍ତାନ ନଥିବାରୁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା, ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ନାୟକ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅତିଶୟ ମୂଲ୍ୟବାନ କନ୍ୟା ଦେଲେ, ଯାହା ତାଟକା ନାମରେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ହାଥୀର ଶକ୍ତି ଦିଆଗଲା, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଦିଆଯାଇଲା ନାହିଁ। ଏହି ତାଟକା ଯୁବତୀ ଓ ଆକର୍ଷକ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଜମ୍ଭଙ୍କ ପୁଅ ସୁନ୍ଦାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାଯିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ହେଲା, ଯାହାର ନାମ ମାରୀଚ; ସେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶାପରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ହେଲେ। ସୁନ୍ଦାଙ୍କ ବଧ ହେବା ପରେ, ତାଟକା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ ମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭୟ ଓ କ୍ଷୁଧାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମାରୀଚକୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କର।” ଏବଂ ତାଟକାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ— “ଓ ମହା ଯକ୍ଷିଣୀ, ମାନବ ଭକ୍ଷକ, ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ମୁଁହଁ ଧାରଣ କର, ତୁମର ଏହି ରୂପ ତ୍ୟାଗ କର!” ମୁନିଙ୍କ ଶାପରେ ତାଟକା ଭୟାନକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, କ୍ରୋଧରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟମୁନି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ରାଘବ, ଗୋମାତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ତାଟକାଙ୍କୁ ବଧ କର; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ତିନି ଲୋକର କେହି ତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଶାପରେ ସେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରାଘବ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ନାରୀକୁ ବଧ କରିବାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱିଧା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଏହି। ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯେ କାହାରି ହିଁସା କିମ୍ବା ଦୋଷ ହେଉ, ରକ୍ଷକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ କରାଯିବା ଚିରନୀୟମ। ଏହି ଅଧର୍ମିଣୀ ତାଟକାଙ୍କୁ ବଧ କର, କାରଣ ତାହାରେ ଧର୍ମ ନାହିଁ। ପୁରାଣ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପୂର୍ବକାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଥରା ନାମକ ଦାନବୀଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଭୂମିକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଏହାପରି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜନ୍ୟମାନେ ଅଧର୍ମିଣୀ ନାରୀମାନେକୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ଆଜ୍ଞା ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସନ୍ଦେହ ପାଳନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ରାଜନ୍ୟ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତାଟକାଙ୍କୁ ବଧ କର। ଏଠାରେ ବାଲ୍ମୀକୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାମାୟଣର ଛବିଶତ୍ତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ମୁନିଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଘବ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ପିତା ଦଶରଥଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ମୁନି କୌଶିକଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଅନୁସରଣ କରି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ବିନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ମୋର ପିତା, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ମତେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରିବା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେଶର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଏବଂ ତୁମର ଅଗାଧ କଥା ପୂରଣ ପାଇଁ, ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଏହିପରି କଥା କହି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଧନୁଷର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରି, ଏକ ତୀବ୍ର ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଦିଗନ୍ତରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ସେଇ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ତାଟକା ଅଟବର ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ତାଟକା ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ନିଶାନା କରି, ତାଟକା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ଯେଉଁଠାରୁ ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିଲା, ସେଠାକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।