ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯଦି ଦୁଷ୍ଟ କାମନାରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଛ, ତେବେ କିପରି ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ଭାବରେ ନିଜେକୁ ଦାବି କରିପାରିବ? ଏହିପରି ଅଶୁଭ ଭାବନା ନେଇ ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ କରୁଛ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଜନୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବା ପରେ ବଞ୍ଚିପାରିବା ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଜନୀ ମୋତେ ନେଇ ଯେଉଁପରି ଅପରାଧ କରିଛ, ତାହା ପରେ ତୁମେ ଅକ୍ଷତ ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ଶଚୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ମିଳିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଅପମାନ କରିବା ପରେ ନେକ୍ତର ପିଇଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ବଳଶାଳୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ହାତରେ ହାତ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବିଶାଳ କରିଦେଲେ। ରାବଣ ପୁନି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ବିଷୟରେ ଅନବଗ୍ୟ ଅଛ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ମୋର ଦୁଇ ହାତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବି, ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇପାରିବି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମାରିପାରିବି। ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରିପାରିବି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିପାରିବି। ଦେଖ, ମୁଁ ଯେଉଁପରି ଚାହେ, ସେଉଁପରି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବି।" କ୍ରୋଧରେ ବିଭୋର ରାବଣ ମୟୂର ପରି ଇତିରେ ଚମକି ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତପାତ ପରି ଲାଲ ହେଇଗଲା। ସେ ମୃଦୁ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯେଉଁପରି କାଳ ରୂପୀ ଦେଖାଯାଏ, କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ଭାବରେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତପାତ ପରି ଲାଲ, ସୁନାର ଗରମ ଅଭୂଷଣ ରେ ଶୋଭିତ, ଭୟାନକ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧାର ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦଶମୁଖୀ, ବିଶି ହାତ ଥିବା ରାକ୍ଷସ ରାତିରେ ଚାଲିଥିବା ମହାକାୟ ଦେହକୁ ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ବୀ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି। ରାବଣ, ରାକ୍ଷସମାନେର ନାୟକ, ନିଜ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରି, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସୀତାକୁ ତାକି ଦେଖୁଥିଲେ। ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠାରେ କଳା କେଶ ମୁଖକୁ ଘେରି ରଖିଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଲେ, "ତୁମେ ଯଦି ତିନି ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତି ଥିବା ପତି ଚାହୁଛ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ପତି। ମୋତେ ଚୟନ କର, ମୁଁ ସ୍ଥାୟୀ ସାଙ୍ଗୀ ହେବି, ମୁଁ କେବେ ତୁମେ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରିବି ନାହିଁ। ମାନବୀୟ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋପାଇଁ ହୃଦୟକୁ ଦିଅ; ରାମଙ୍କୁ ବିସ୍ରଜନ କର, ସେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବିଫଳ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଅପରିମିତ। କେଉଁ ଗୁଣରେ ତୁମେ ଏପରି ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରଖିଛ? ସେ ଏକ ମହିଳାର କଥାରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଓ ମିତ୍ରମାନେକୁ ବିସ୍ରଜନ କଲେ। ସେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ପଶୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆତଙ୍କିତ, ତାଙ୍କ ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ।" ଏପରି କହି, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଲୁଟିଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ରୋହିଣୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରେ ସୀତାଙ୍କ ଜଘା ଧରି, ବାମ ହାତରେ କେଶକୁ ଚିଁହିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ପରି ଅତି ବଡ଼ ଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦେଖି, ଜଙ୍ଗଲର ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଦେଖି ଉଡ଼ିଗଲେ। ତା ପରେ ରାବଣଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ମୟାମୟ ରଥ ଦେଖାଯାଇଲା, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଖରା ଶବ୍ଦରେ ଗାଡ଼ି ଚାଲିଥିଲା, ଖଚ୍ଚରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ରଥ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଓ ଦ୍ୱନିରେ ସୀତାକୁ ଧମକ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଗୋଦିରେ ନେଇ ରଥରେ ବସାଇଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରି, ଦୂର ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧ ରାବଣ ସୀତାକୁ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ସେ ବାସୁକିଙ୍କ ଜନୀକୁ ନେଇ ଯାଉଛି। ଆକାଶରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସୀତା ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କରି, ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖ ଭରା ମହିଳା ପରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। "ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ତୁମେ ଜାଣୁନାହାଁ ଯେ ଏକ ରୂପ ବଦଳାଇଥିବା ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ନେଇଯାଉଛି! ହେ ରାଘବ, ଧର୍ମ ପାଇଁ ଜୀବନ, ସୁଖ ଓ ଧନ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ତୁମେ ଦେଖୁନାହାଁ ଯେ ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟରେ ନେଇଯାଉଛି! ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିବା, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜଳାଇଦେଇଥିବା, ଏପରି ଦୁଷ୍ଟତାକୁ କିପରି ଦଣ୍ଡ ଦେଉନାହାଁ, ରାବଣକୁ କିପରି ଦଣ୍ଡ ଦେଉନାହାଁ?" "ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସହଜରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ସମୟ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଭୂମିକା ନିବାହେ, ଫସଲ ପକେଇବା ପରି। ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲା, ତୁମ ମନ ସମୟରେ ଅନ୍ଧା; ଏବେ ତୁମେ ଦୁଃଖଦ ଦୁର୍ଗତିରେ ପଡ଼ିବା, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଅନ୍ତ ହେବ।" "ଏବେ କୈକେୟୀ ଓ ତାଙ୍କ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବେ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଖ୍ୟାତିନାମା ପତିଙ୍କ ଜନୀ ଅପହୃତ ହେଉଛି।" "ମୁଁ ଜନସ୍ଥାନରେ ଫୁଲିଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛକୁ କହୁଛି: ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତୁ ଯେ ରାବଣ ସୀତାକୁ ଅପହରଣ କରୁଛି।" "ମୁଁ ଗୋଦାବରୀ ନଦୀକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ହଂସ ଓ କର୍କଟ ଦଳ ଚଞ୍ଚଳ; ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତୁ ଯେ ରାବଣ ସୀତାକୁ ଅପହରଣ କରୁଛି।" "ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଗଛରେ ବସିଥିବା, ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି; ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତୁ ଯେ ମୁଁ ଅପହୃତ ହୋଇଛି।" "ଏଠାରେ ଯେଉଁପରି ପ୍ରାଣୀ ଅଛି, ଯେଉଁପରି ପ୍ରକାର, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି—ହରିଣ ଦଳ, ପକ୍ଷୀ ଦଳ ସମସ୍ତ।" "ମୁଁ ଅପହୃତ ହେଉଛି, ମୋ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଜୀବନ ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ଅସହାୟ—ତାଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତୁ ଯେ ରାବଣ ସୀତାକୁ ନେଇଯାଉଛି।" "ଏହି ଜଣିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ରାମ ମୋତେ ଫେରାଇ ନେଇଯିବେ, ବାଇବସ୍ବତଙ୍କ ଗ୍ରାସରୁ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତାପରେ।