ରାକ୍ଷସରାଜ୍ୟ ରାବଣଙ୍କ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରରେ, ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଦୁଷ୍ଟ କାମନା ଧରିଛ, କିପରି କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ବୋଲି ଦାବି କରିପାରିବ? ସବୁ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ କେମିତି ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇପାରିବ? ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଓ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିଲେ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ ରାଜା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସବୁଠି ନଶ୍ୱର ଆସିବ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଜନୀ ‘ଶଚୀ’ଙ୍କୁ ହରିଲେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଜନୀ, ତୁମେ ମୋତେ ହରି ନେଇଛ, ତୁମେ ଅନର୍ଘାତ ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ଶଚୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ଦୀଘଳ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପରି ନାରୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ ତୁମେ ଅମୃତ ପିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ, ହେ ରାକ୍ଷସ!” ଏହିପରି ସୀତାଙ୍କ କଠୋର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବିକ୍ରମୀ ଦଶମୁଖ ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ହାତକୁ ଆଉ ଏକ ହାତରେ ମାରିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ବିସ୍ତୃତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ପୁନି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମୋର ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ତୁମେ ଶୁଣିନାହ, ଏହି କଥାକୁ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କରିନାହ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ଥିବାବେଳେ ମୋ ଦୁଇ ହାତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବି, ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଯିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରିପାରିବି। ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଭେଦିପାରିବି, ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିପାରିବି, ମୁଁ ଯେଉଁ ଠାରି ଇଚ୍ଛା କରି, ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବି, ତାହା ତୁମେ ଦେଖ।" ଏପରି କହି ରାବଣ, ମୟୂର ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେହରେ, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେ ନିଜ ମୃଦୁ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, କାଳ ପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯେଉଁ କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତସମାନ ଲାଗିଥିଲା, ଗରମ ସୁନା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ୟାମ ମେଘ ପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦଶମୁଖ, ବିଶ୍ୱଳ ବିଶ୍ୱବାହୁ ରାକ୍ଷସ ନିଜ ଅସ୍ତିକ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ତାପସ ଭେଷ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ରକ୍ତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୈଥିଲୀ ମଧ୍ୟରେ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ଏବେ ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯଦି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତି ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ପତି। ମୋତେ ଚୟନ କର, ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେବିନାହିଁ। ମାନବୀୟ ସ୍ନେହକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ମୋତେ ହୃଦୟରେ ବସା। ରାମଙ୍କୁ ଛାଡ଼, ସେ ରାଜ୍ୟହୀନ, ଲକ୍ଷ୍ୟହୀନ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସୀମିତ। କ’ଣ ଗୁଣରେ ତୁମେ ଏହି ମୂଢ଼ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଏତେ ଭଲପାଉଛ? ସେ ତ ଏକ ନାରୀଙ୍କ କଥାରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏଠି ବନରେ ପଶୁମାନେ ଭରି ରହିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ସେ ଅନ୍ଧକାର ମନରେ ରହୁଛନ୍ତି।" ଏପରି କହି ଦୁଷ୍ଟହୃଦୟ ରାକ୍ଷସ, କାମବଶ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଚନ୍ଦ୍ର ରୋହିଣୀକୁ ଯେପରି ହରିନେଇଥାଏ, ସେପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ି ସୀତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ବାମ ହାତରେ ସୀତାଙ୍କର କେଶ ଧରି, ଡାହାଣ ହାତରେ ତାଙ୍କ ଉରୁ ଧରିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଏଠି ବିଶାଳ ଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବନଦେବତା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାମୟ ରଥ ଆସିଗଲା, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଖରାପ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା, ଖଚ୍ଚର ଦ୍ୱାରା ଏହା ଚଲାଯାଉଥିଲା। ତା’ପରେ ରାବଣ କଠୋର କଥା ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା ସହିତ ସୀତାଙ୍କୁ ଧମକି ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆଙ୍କରେ ରଖି, ରଥ ଉପରେ ବସାଇଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାପଡ଼ି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୀତା ବନର ଦୂରେ ଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଡାକି ବିଳାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାବଣ କାମବଶ ହୋଇ, ଯେପରି ସର୍ପ ରାଜଙ୍କ ଜନୀକୁ ହରିନେଇଥାଏ, ଏପରି ସୀତାଙ୍କୁ ହରି ନେଇଯାଉଥିଲେ। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ବେଳେ, ସୀତା ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ, ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସୀତା ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ଶୂର ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯିଏ ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତି, ତୁମେ ଜାଣ ନାହା, ମୁଁ ଏକ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଉଛି। ରାଘବ, ତୁମେ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଜୀବନ, ସୁଖ, ଧନ ତ୍ୟାଗ କରିଛ, ତୁମେ ଦେଖୁନାହ, କିପରି ଅଧର୍ମରେ ମୋତେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି। ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଶାସନ କର, ଶତ୍ରୁଭୟଙ୍କୁ ଦାହ କର, ରାବଣଙ୍କ ଏପରି ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟକୁ ଶାସନ କରୁନାହ କାହିଁକି? ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସହଜରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ, ସମୟ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଭୂମିକା ନେଇଥାଏ, ଧାନ ଫସଲର ପକ୍କା ହେବା ପରି। ତୁମର ମନ ମାୟାରେ ଆଛନ୍ନ ହୋଇ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଏବେ ରାମଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଦେଖ, ତୁମ ଜୀବନର ଶେଷ ଆସିବ। ଏବେ କୈକୟୀ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଖୁସି ହୋଇପାରିବ, କାରଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତିଙ୍କ ଜନୀ ହରାଯାଉଛି। ମୁଁ ଜନସ୍ଥାନର ବିକଶିତ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛମାନେକୁ ନମସ୍କାର କରି କହୁଛି, ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ କୁହ, ରାବଣ ସୀତାକୁ ହରି ନେଉଛି। ଗୋଦାବରୀ ନଦୀ, ଯାଁଠାରେ ହଂସ ଓ କୁରର ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ କୁହ, ରାବଣ ସୀତାକୁ ହରି ନେଉଛି। ଏଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଗଛରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ମୋ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ ଦିଅ ଯେ ମୁଁ ହରାଯାଇଛି। ଏଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି—ହରିଣ ଦଳ, ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ଏବଂ ସବୁ। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତାଙ୍କ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ଏଠି ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ହରାଯାଉଛି—ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କୁ କୁହ, ରାବଣ ସୀତାକୁ ନେଇଯାଉଛି।” ଏପରି ଭାବେ, ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାୟରେ, ସୀତା ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ଆଶାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, ନିଜ ପତି ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ପଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ବିଳାପ କରି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।