ଏକ ଦିନ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ କାହାଣୀ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସହର ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ—ଏହି ସହର ଚାରିପାଖରେ ଧଳା ଚମକୁଥିବା ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଓ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ । ଏହି ସହର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ିଯାଇଥାଏ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ସ୍ୱର ତାହାକୁ ମଧୁର କରେ, ଏଠାରେ ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛ ରହିଛି । ଏହି ସହରରେ, ସୀତେ, ତୁମେ ମୋ ସହ ବାସ କରିବ । ତୁମେ ମାନବୀୟ ନାରୀମାନେଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବେ ନାହିଁ, ଏ ଚିନ୍ତାଶୀଳା । ଏଠି ତୁମେ ମାନବ ଓ ଦେବମାନେର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ, ଏ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀ, ଏଠି ରାମଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଏକ ମରଣଶୀଳ ମାନବ । ଦଶରଥ ରାଜା, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ବଡ଼ ପୁଅକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେଲେ । ଏ ଚକ୍ଷୁଶୋଭିତେ, ଏହି ରାମ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ ହାରିଛି, ତାଙ୍କ ସହ କ’ଣ ଉପକୃତି ? ସେ ଏବେ ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ଜୀବନ ଜୀଉଛନ୍ତି । ତୁମେ ଏହି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ ତୁମ ପାଖକୁ ନିଜେ ଆସିଛନ୍ତି, ଗ୍ରହଣ କର; ଯେଉଁଥିରେ କାମବାଣରେ ବିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କୁ ନକୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଯଦି ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କର, ତେବେ ତୁମେ ପରେ ଅନୁତାପ କରିବ, ଯେପରି ଉର୍ବଶୀ ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ଅନୁତାପ କରିଥିଲେ । ରାମ, ସେ ମାନବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଏକା ଆଙ୍ଗୁଠି ସମ୍ମିଳିତ ନୁହେଁ; ଏ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ଆସିଛି ତାହା ଉପଭୋଗ କର । ଏପରି ଶୁଣି, ଭୟ, କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ବୈଦେହୀ, ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତିମ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଦୃଢ଼ କଥା କହିଲେ: "ତୁମେ ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ କାମନା କରୁଛ, କିପରି କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ବୋଲି ଦାବି କରୁଛ? ନିଶ୍ଚୟ, ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରାଜା ପାଇଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁ ନଶ୍ୱର ହେବେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀଙ୍କୁ ହରି ନେଲେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମୋତେ ହରି ନେଇ, ତୁମେ ଅକ୍ଷତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ । ଶଚୀଙ୍କ ଅପମାନ କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇପାରିବ, କିନ୍ତୁ ଏମିତି ଏକ ନାରୀଙ୍କ ଅପମାନ କଲେ, ନେକ୍ତର ପିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ ।" ଏହିପରେ, ବଳଶାଳୀ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ହାତ ଦ୍ୱାରା ହାତ ମାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଦେହକୁ ବିଶାଳ କଲେ । ସେ ପୁଣି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ବିଷୟରେ ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନ ଅଟୁଛ, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦାଣ୍ଡ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ଉଠେଇପାରିବି, ସମୁଦ୍ର ପିଇପାରିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ମାରିପାରିବି । ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭେଦିପାରିବି, ଭୂମିକୁ ଭାଗ କରିପାରିବି, ମୁଁ ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହେଁ ଧାରଣ କରିପାରିବି ।" କ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରାବଣ, ମୟୂର ସମ ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତିମ ହେଲା । ସେ ନିଜ ସାଧାରଣ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ, ସମୟ ଭଳି ଭୟଙ୍କର । ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତ ଝାଲ ଭଳି, ଗରମ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବିପୁଳ କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଧତ ଏବଂ ଘନ ମେଘ ସମ । ଦଶମୁଖୀ, ବିଶ୍ୱଳ ବିଶ୍ୱଳ ଦେହ ଦେଖାଇ, ତ୍ୟାଗୀ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚୀର ପିନ୍ଧି, ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ । ସେପରି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ଯଦି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ସ୍ୱାମୀ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କର; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ । ମୋତେ ଚୟନ କର, ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ଦେବି ନାହିଁ । ମାନବ ଆଶ୍ରୟ ତ୍ୟାଗ କର, ମୋତେ ମନ ଦିଅ; ରାମ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ହାରିଛି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ହାରିଛି, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କର । କ’ଣ ଗୁଣରେ ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁରୁଷ ସହ ଆସକ୍ତ? ସେ ଏକ ନାରୀଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ରାଜ୍ୟ ଓ ବନ୍ଧୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି । ସେ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ପଶୁମାନେ ସହ ବସୁଛି, ମନ ଭ୍ରମିତ ।" ଏପରି କହି, କାମେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ, ମୈଥିଲୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧରିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ରୋହିଣୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ । ବାମ ହାତରେ ସୀତାଙ୍କ କେଶ ଧରି, ଡାହାଣ ହାତରେ ଉରୁ ଧରିଲେ । ଏତେ ବିଶାଳ ଦେହ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦେଖି, ଅରଣ୍ୟର ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ । ତାପରେ ରାବଣଙ୍କ ମାୟାମୟ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରଥ ପ୍ରକଟ ହେଲା—ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଖରାବ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା, ଖଚ୍ଛର ଦ୍ୱାରା ଏହା ଚାଲିଥିଲା । ରାବଣ ଦୁଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚୀତ୍କାର ସହିତ ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନିଜ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସେଇ, ରଥରେ ରଖିଲେ । ରାବଣଙ୍କ ହାତରେ ପଡି ସୀତା ବିଳାପ କରି, ଅରଣ୍ୟରେ ଦୂରେ ଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । କାମେ ଅନ୍ଧ ରାବଣ, ସୀତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ, ଯେପରି ନାଗରାଜଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀକୁ ନେଇଯିବେ । ଏପରି ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ସମୟରେ, ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଚୀତ୍କାର କରି, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ମାନେ ପ୍ରାୟ ମାଦ୍ୟ ନାରୀର ଭଳି ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ: "ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ମୋ ଦୁଃଖ ଜାଣିପାରୁନାହ, ଏ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଉଠାଇ ନେଉଛି!" "ହେ ରାଘବ, ଧର୍ମ ପାଇଁ ତୁମେ ଜୀବନ, ଆନନ୍ଦ, ଧନ ତ୍ୟାଗ କରିଛ, ତୁମେ ଦେଖିପାରୁନାହ କିପରି ଅନ୍ୟାୟରେ ମୋତେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି!" ଏପରି ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଠାଇ ନିଆଯାଉଥିବା ସୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ରାବଣଙ୍କ ଅଭିମାନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭିତ ହେଇଗଲେ ।