ସୀତା ଏପରି କଥା କହିଥିବା ପରେ, ରାବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଭୂଫାଳ ମାନେ ଭୂକୁ ଭୂକି ଭୂକି, ତାଙ୍କ ଭୂକୁ ଭୂକି ଭୂକି, କଠୋର କଥାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ହେଉଛି ରାବଣ, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର ଶତୃଭାଇ, ଦଶମୁଖୀ ଦାନବ, ଶକ୍ତିରେ ଅପାର—ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଭୂତ, ପକ୍ଷୀ, ଓ ସର୍ପମାନେ ସଦା ମୋ ଭୟରେ ପଳାଯାନ୍ତି, ଯେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରି ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି। ମୋ ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣ, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ମାଆଁର ପୁଅ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିଲି। ମୋ ଭୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତ ନିବାସ ଛାଡ଼ି, ବର୍ତ୍ତମାନ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସୁଛନ୍ତି। ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ, ଯାହା ମୋ ଶୌର୍ୟରେ ମୁଁ ଅଧିକାର କରିଛି, ଏହାରେ ମୁଁ ଆକାଶରେ ଯାତ୍ରା କରେ। ମୁଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ମିଥିଲାନନ୍ଦିନୀ, ମୋ ମୁହଁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟରେ ଏପରି ଭାଗିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଦଉଡ଼ିବି, ସେଠି ପବନ ଧୀରେ ଚାଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ତୀବ୍ର ହୁଏ, ଚନ୍ଦ୍ରମାର କିରଣ ଶିତଳ ହୋଇଯାଏ—ସବୁ ଦେବଲୋକରେ ମୋ ଭୟରେ। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ରହେ, ଗଛମାନେ ପତ୍ର ହଲାଇ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଜଳ ଚଳାଚଳ କରିନାହିଁ। ସାଗର ପାରେ ମୋର ଅଦ୍ଭୁତ ସହରୀ ଲଙ୍କା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅମରାବତୀ। ସେହି ସୁନ୍ଦର ସହରଟି ଧଳା ଦେଉଳି ଦ୍ୱାରା ବେରିଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର କୋଠା ଓ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଠି ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥର ଭିଡ଼; ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ବନି, ଫଳେ ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଏଠି, ଓ ସୀତେ, ତୁମେ ମୋ ସହ ରହିବ; ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟୀ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବ ନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ତୁମେ ଏହି ମରଣଶୀଳ ରାମଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବ ନାହିଁ। ଦଶରଥ ରାଜା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ବଡ଼ପୁଅ ରାମଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ, ଓ ଚକ୍ଷୁସ୍ମିନୀ, ତୁମେ ଏହି ରାମ ସହ କ’ଣ କରିପାରିବ? ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ ହରାଇ, ତପସ୍ବୀ ପରି ରହୁଛି। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଥ, ଯିଏ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କର; ପ୍ରେମର ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ଏକ ନରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଅସ୍ୱୀକାର କର, ତେବେ ଉର୍ବଶୀ ଯେପରି ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ମାରିଥିଲେ ପରେ ପଶ୍ଚାତାପ କରିଥିଲେ, ସେପରି ତୁମେ ପରେ ଦୁଃଖିତ ହେବ। ରାମ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି ସମ୍ମିଳିତ ନୁହେଁ; ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ମିଳିଛି ତାହା ଉପଭୋଗ କର। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସନାୟକଙ୍କୁ ସୀତା, ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ଗୁପ୍ତଭାବରେ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ କାମନା ରଖ, ସେ ଆଶାରେ କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ବୋଲି କିପରି ଗର୍ବ କରୁଛ? ନିଶ୍ଚୟ, ଏମିତି ଅନ୍ୟାୟୀ ଓ ଅଶାନ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ରାଜା ହେଉଛ, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଶଚୀକୁ ହରଣ କରି ବଞ୍ଚିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ରାମଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୋତେ ହରଣ କରି, ତୁମେ ଅକ୍ଷତ ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ଶଚୀଙ୍କ ନିର୍ମାଳ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ଅପମାନ କରି କେହି ବଞ୍ଚିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ମୋପରି ଅନ୍ୟାୟ କରି, ଓ ରାକ୍ଷସ, ଅମୃତ ପିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ମହାସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କର ହାତରେ ହାତ ମାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବିଶାଳ କରିଲେ। ସେ ପୁନି ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ବିଷୟରେ ଶୁଣିନାହଁ, ତୁମ ମନ ଭ୍ରମିତ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଦୁଇ ହାତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବି, ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବି, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିପାରିବି। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଭେଦିପାରିବି, ପୃଥିବୀ ମାଟିକୁ ଉଖଣିପାରିବି; ମୁଁ ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବି—ଏହି ମୁଁ ତୁମେ ଦେଖ।" ଏଭଳି ରାବଣ, ମୟୂରପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ମଧୁର ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, କୁବେରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ କାଳ ପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ତାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ, ମେଘପରି ଅନ୍ଧକାର ଲାଗୁଥିଲେ। ଦଶମୁଖୀ, ବିଶ୍ବଳ ଦେହ ଓ ବିଶି ହାତ ଧାରଣ କରି, ତପସ୍ବୀ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ରାକ୍ଷସୀୟ ରୂପରେ ସ୍ଥିତ ହେଲେ। ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମହିଳାମଣି ସୀତାଙ୍କୁ ତାକି ଦେଖୁଥିଲେ। ଏବେ ରାବଣ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତି ଚାହୁଁଛ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତେବେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କର; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ପତି। ମୋତେ ଚୟନ କର, ମୁଁ ତୁମେ ନିମିତ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାୟୀ ସାଥୀ ହେବି; ମୁଁ କେବେ ତୁମେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବି ନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟୀୟ ସ୍ନେହକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ମୋପରି ମନ ଦିଅ; ରାମଙ୍କୁ ଛାଡ଼, ସେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସୀମିତ। କେଉଁ ଗୁଣରେ ତୁମେ ଏମିତି ମୋହିତ, ଓ ମୂଢ଼େ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନବତୀ ଭାବୁଛ, ଯିଏ ଜନନୀଙ୍କ ଆଗ୍ୟାରେ ରାଜ୍ୟ ଓ ବନ୍ଧୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି? ସେ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ପଶୁମାନେ ଭରିଥିବା ଜଗତରେ ରହୁଛି, ତାଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ—ଏଭଳି ରାବଣ ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ଭଲ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ମୃଦୁଭାଷିଣୀ।