ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଲଦା ଏବଂ କରୁଷ ନାମକ ଦୁଇଟି ଅଞ୍ଚଳ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ । ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ବହୁ ପୂର୍ବେ, ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅପବିତ୍ରତାରେ ଆବୃତ ହେଇଯାଇଥିଲେ । ଏହି ଅପବିତ୍ରତା ସହିତ ଭୋକ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଏହି ସହସ୍ରନେତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା । ଏହି ଦୂଷିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପାତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରାଇ ତାଙ୍କ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କଲେ । ଏହି ଭୂମିରେ ଏହି ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଏବଂ କରୁଷକୁ ତାଙ୍କେ ଛାଡିଦେଲେ । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଦୁଇ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ହେଇପୁଣି ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ । ଏହି ଘଟଣାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ ଏହି ଭୂମିକୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—ଏହି ଦୁଇ ଅଞ୍ଚଳ ମଲଦା ଓ କରୁଷ ସମ୍ପଦ ଓ ମହିମାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ । ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଲେ, “ଭଲ କଲେ, ଭଲ କଲେ,” କାରଣ ମଲଦା ଓ କରୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦେହର ଅପବିତ୍ରତା ବହନ କରିଥିଲେ । ସମୟ ବିତିବା ସହିତ ଏହି ଦୁଇ ଅଞ୍ଚଳ ଧନ ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଓ ଶୁଭ ହେଲେ । କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯକ୍ଷିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ ହେବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ସେ ଯକ୍ଷିଣୀର ନାମ ଥିଲା ତାଟକା, ଯିଏ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ । ସେ ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ ସୁନ୍ଦାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସହଧର୍ମିଣୀ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ମାରୀଚ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଅବୟବ, ଚଉଡ଼ା ହାତ, ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ, ବିଶାଳ ମୁଖ ଓ ଦେହ ଥିଲା । ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ଲୋକମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରି ମଲଦା ଓ କରୁଷକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲେ । ତାଟକା ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ଏହି ଯକ୍ଷିଣୀ ଏହି ଦୁଇ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉଜାଡ଼ି ଦେଇ ଏହି ପଥରେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ବସିଥିଲେ । ଏହିକାରଣରୁ, ରାମ, ତୁମେ ତାଟକାଙ୍କ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଦରକାର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଯକ୍ଷିଣୀକୁ ବିନାଶ କର । ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ପୁନଃ ଶାନ୍ତି ଦିଅ, କାରଣ ଏଠାରେ କେହି ଆସିପାରୁନାହାନ୍ତି । ଏହି ଭୂମି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯକ୍ଷିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି, ତୁମକୁ ଏହି ଅରଣ୍ୟର ସମସ୍ତ କଥା କୁହିଦେଲି । ଏଉଁପରେ, ରାମ ମୁନିର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣି, ନମ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁହାଯାଏ ତାଟକା ଦୁର୍ବଳ, ତେବେ ସେ କିପରି ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରିଛି?” ରାମଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନି ଖୁସି ହେଇ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, “ସେ କିପରି ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ଏହି ଗଳ୍ପ ଶୁଣ ।” ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ମହାନ୍ ଯକ୍ଷ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁକେତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ । ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ । ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ ତାଟକା ନାମକ ଏକ ରତ୍ନସ୍ତ୍ରୀ ଦେଲେ । ସେଠି ସେ ତାକୁ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଦେଲେ ନାହିଁ । ତାଟକା ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୁବତା ହେବା ପରେ ତାକୁ ଜମ୍ଭଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସୁନ୍ଦାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାଗଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଟକା ଏକ ପୁଅ ମାରୀଚକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଏକ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ହେଲେ, କାରଣ ଶାପରେ ତାହା ହେଇଥିଲା । ପରେ, ସୁନ୍ଦାଙ୍କୁ ବଧ କରାଯିବା ପରେ, ତାଟକା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମାରୀଚ ତୀବ୍ର ଭୋକ ଓ କ୍ରୋଧରେ ମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ସେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି ଆଗକୁ ଧାଇଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ମହାନ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମାରୀଚକୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କର ।” ଏବଂ ତାଟକାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏ ମହା ଯକ୍ଷିଣୀ, ମାନବ ଭକ୍ଷକ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଧାରଣ କର, ଏହି ରୂପ ଛାଡ଼ି ଦୁଷ୍ଟ ଦେହ ଧାରଣ କର ।” ଏହି ଶାପରେ ତାଟକା ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, କ୍ରୋଧରେ ଏହି ପୂନ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ତେଣୁ, ରାମ, ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତାଟକାଙ୍କୁ ବଧ କର । ତାଙ୍କୁ ମାତିବାକୁ ତୁମେ ଛଡ଼ି ଏହି ତିନି ଲୋକରେ କେହି ସକ୍ଷମ ନାହାନ୍ତି, କାରଣ ଶାପରେ ସେ ଅପାର ଶକ୍ତି ପାଇଥିଲେ । ରାମ, ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଜନସମାଜ ଓ ଚାରି ଆଶ୍ରମର ଭଲ ପାଇଁ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର, ଏଠାରେ ନାରୀ ବଧ କରିବାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ । ଜନସମାଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କ୍ରୂର କିମ୍ବା ଦୟାହୀନ କାର୍ଯ୍ୟ, ପାପ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଯାହା ହେଉ, ରକ୍ଷକଙ୍କୁ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । ଏହି ରାଜଧର୍ମ ଅବିଚଳ ଅଟୁଟ । ତେଣୁ, ରାମ, ଏହି ଅନ୍ୟାୟିନୀକୁ ବଧ କର, କାରଣ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ । ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବିରୋଚନଙ୍କ କନ୍ୟା ମନ୍ଥରା, ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ । ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଏକଥିରେ କାବ୍ୟଙ୍କ ଭାର୍ୟା, ଭୃଗୁଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ଜଗତ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ । ଏପରି ଅନେକ ଉତ୍ତମ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଅନ୍ୟାୟିନୀ ନାରୀମାନେକୁ ବଧ କରିଥିଲେ । ତେଣୁ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି ଏହି ତାଟକାକୁ ବଧ କର । ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ରାଘବ, ପିତୃଆଜ୍ଞା ଓ କୌଶିକ ମୁନିଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଶିକଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବାକୁ ହେବ ।