ସୀତା ରାବଣଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—“ତୁମେ ରାଘବଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ହେଲେ ଏକ ସୁଇ ଦ୍ୱାରା ଆଖି ଘସିବା, କିମ୍ବା ରେଜର ଲେଉଟି ଚାଟିବା ପରି କାମ କରୁଛ। ତୁମେ ଏକ ପାଥର ଗଲାରେ ବାନ୍ଧି ଏକ ଉତ୍ତଳ ସାଗର ଉପରେ ତରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, କିମ୍ବା ତୁମେ ହାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ତୁମେ ଦେଖି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଏକ କପଡ଼ରେ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ରାମଙ୍କ ସତୀ ପତ୍ନୀକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ତୁମେ ଲୋହା ଅଂଶୁର ଉପରେ ଚାଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯେପରି ରାମଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ପତ୍ନୀ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ବନରେ ସିଂହ ଓ ଶ୍ୟାଳ, ନଦୀ ଓ ସାଗର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଦ୍ୟ ଓ ସାଧାରଣ ମଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ତାଲିକା ଅଛି, ତେଣୁ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସେହିପରି ତାଲିକା ଅଛି। ସୁନା, ସିସା ଓ ଲୋହା, ଚନ୍ଦନ, ପାଣି ଓ କାଦା, ବନରେ ହାତୀ ଓ ଗଧା ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ତାଲିକା ଅଛି, ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସେହିପରି ତାଲିକା ଅଛି। ଏଉଁ ରାମ ଏକ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ। ମୁଁ ତୁମଠୁ ଅପହୃତ ହେଲି, ତଥାପି ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ହେଇଯିବି ନାହିଁ—ଏକ ମକୁରା ଘିଅ ଖାଇଲେ ଯେପରି ଘିଅ କମି ନାହିଁ। ସୀତା ଏହି ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ଶବ୍ଦ କହିଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିଲା, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ହେଲା, କଳା ବନ୍ଦା ପତ୍ର ପରି ହଳୁଆ ପ୍ରମାଣ ହେଲେ। ସୀତାଙ୍କ ଏହି କମ୍ପନ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ରାବଣ ତାଙ୍କ ବଂଶ, ଶକ୍ତି, ନାମ ଓ କ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରି ଭୟ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଉଁ, ଏବେ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ଏକଚଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣ। ସୀତା ଏହିପରି କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ରାବଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଭୃକୁଟି ଭିନ୍ନ କରି, ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଓ ଶୁଭ୍ର କଳା ନାରୀ, ମୁଁ ହେଉଛି ଦଶଗ୍ରୀବ, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଭାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ। ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଭୂତ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସର୍ପ ସମସ୍ତେ ମୋ ଭୟରେ ଏପରି ଭାଗିଯାନ୍ତି, ଯେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଭାଗିଯାନ୍ତି। ମୋ ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣ, ଅନ୍ୟ ମାଁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମୋତେ ରୂଷ୍ଟ ହେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିଲି। ମୋ ଭୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ଛାଡ଼ି, ଏବେ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ବସୁଛନ୍ତି। ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ପୁଷ୍ପକ, ଯେଉଁଥିରେ ଚାହିଲେ ଯାଇପାରିବା, ମୁଁ ମୋ ଶୂରତାରେ ଜିତିଥିଲି; ଏହାରେ ମୁଁ ଆକାଶରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲି। ମୁଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଓ ମିଥିଲା କନ୍ୟା, ମୋ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ଦେବଗଣ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଭୟରେ ଭାଗିଯାନ୍ତି। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ରହିଥିଲି, ସେଉଁଠି ପବନ ଭୟରେ ଧୀର ହୋଇ ଉଡ଼ିଥାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ତୀବ୍ର ହୋଇଯାଏ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଶୀତଳ ହୋଇଯାଏ, ଏସବୁ ଦେବଲୋକରେ ମୋ ଭୟରେ। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ରହିବି କିମ୍ବା ଚାଲିବି, ଗଛଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ପତ୍ର ହଲାଇ ନାହିଁ, ନଦୀ ତାଙ୍କ ଜଳ ଚଳାଇ ନାହିଁ। ସାଗର ପାରେ ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଲଙ୍କା ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ଦେବମାନେ ରହନ୍ତି। ସେହି ମନୋହର ନଗର, ଚମକୁଥିବା ଧଳା ଦିୱାଳରେ ଆବୃତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର ଓ ନୀଳମଣିର ଦ୍ୱାର୍ପାଳିରେ ସୁସଜ୍ଜିତ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥରେ ଭରି, ବାଦ୍ୟ ତାଳ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜି, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଫଳ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଉଁ, ଓ ସୀତା, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ସେଉଁଠି ରହିବା; ମାନବ ଜନନୀମାନେକୁ ମନେ ପକାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଦେବ ଓ ମାନବ ଉଭୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ଓ ଶୁଭ୍ର କଳା ନାରୀ, ତୁମେ ରାମ, ଏହି ମରଣଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟ, ଯାହାର ଜୀବନ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ବନକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ରାମ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ ହାରିଛି, ତିନି ତପସ୍ୱୀ ହୋଇ ବନରେ ବସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ କ’ଣ କରିପାରିବ? ମୁଁ, ଯିଏ ତୁମ ପାଖକୁ ସ୍୵ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଛି, ରାକ୍ଷସମାନେର ନାଥକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ପ୍ରେମ ର ଅଗ୍ନିରେ ବିଧ୍ଧ ଅତିଥିକୁ ଅସ୍୵ୀକାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୋତେ ଅସ୍୵ୀକାର କରିଲେ, ପରେ ଉର୍ବଶୀ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ମାରିଥିଲା, ତାଙ୍କ ପରି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ରାମ, ଏହି ମରଣଶୀଳ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ସମାନ ନୁହେଁ, ମୋ ଆଙ୍ଗୁଳିକୁ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ; ଓ ଶୁଭ୍ର କଳା ନାରୀ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଗ୍ୟରେ ଆସିଥିବା ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସୀତା ତାଙ୍କ ଆଖି ରାଗରେ ଲାଲ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସମାନେର ନାଥକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା, କିପରି କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ଭାବିବାକୁ ପାରିବା? ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ, ଅସଂଯମିତ ଏବଂ ଅସୁଦ୍ଧ ମନରେ ରାଜା ହେବାରୁ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଶଚୀକୁ ଅପହରଣ କରି ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଆଣିବା ପରେ ତୁମେ ଅନ୍ଧା ହେବାରୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୂନ୍ଦରୀ ଶଚୀକୁ ଅପହରଣ କରି ଲମ୍ବା ଜୀବନ ଲାଭ କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ମୋ ପରି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଅପମାନ କରିଲେ, ଓ ରାକ୍ଷସ, ଅମୃତ ପିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଇବା ନାହିଁ। ଏଉଁ, ଏବେ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣ। ସୀତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ତାଙ୍କ ହାତ ଦ୍ୱାରା ହାତକୁ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବଡ଼ କରିଲେ। ସେ ପୁନି ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ତୁମେ ଶୁଣିନାହାଁ, ଏବେ ମୁଁ ମାଦ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ମୋ ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବି, ସାଗରକୁ ପିଇପାରିବି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମାରିପାରିବି।