ରାବଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାରେ କହିଲେ, “ହେ ସୀତା, ଯଦି ତୁମେ ମୋର ରାଣୀ ହେଉଛ, ତେବେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦାସୀମାନେ ସଦା ତୁମ ସେବାରେ ରହିବେ।” ଏପରି ଅପ୍ରସଙ୍ଗିକ କଥା ଶୁଣି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା, ଯିଏ ଦେହରେ ନିର୍ମଳ ଓ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସୀତା କହିଲେ, “ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି କରେ। ସେ ମହାପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ପରି ଅପାର। ରାମ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣର ଧାମ, ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ଦୃଢ଼ ଦେହ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ରର ଧନୀ। ରାମଙ୍କ ବାହୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚାତୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିରାଟ ଛାତି, ସିଂହ ପରି ଚାଲିବା ଶୈଳୀ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଓ ଦୃଢ଼ ରୂପ। ରାମଙ୍କ ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ସେ ରାଜବଂଶୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁର ଅଧିକାରୀ। “ତୁମେ ଯେପରି ଜାକାଲି ସିଂହୀକୁ ଆଶା କର, ଯାହା କେବେ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବନାହଁ। ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କେହି ଧରିପାରେନାହିଁ, ସେପରି ମୋତେ ଛୁଇଁପାରିବନାହଁ। ହେ ମୂର୍ଖ ରାକ୍ଷସ, ରଘୁନାଥଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ଆଶା କରି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଦେଖିଛ। ତୁମେ ଖୁଦା ସିଂହର ମୁହଁରୁ ଦାନ୍ତ ଛିଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, କିମ୍ବା ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପର ମୁହଁକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ତୁମେ ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତକୁ ହାତରେ ଉଠାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ, କିମ୍ବା ଘୋର ବିଷ ପିଇ ଅକ୍ଷତ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ସୁଇ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁ ଘସୁଛ, କିମ୍ବା ଧାରାଳୁ ଧର୍ମାର ଉପରେ ଜିଭ ଲଗାଉଛ, କାରଣ ତୁମେ ରଘୁନାଥଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ଗଳାରେ ପାଥର ବାନ୍ଧି ସମୁଦ୍ର ପାରିହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, କିମ୍ବା ହାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ରାମଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତୁମେ ଲୋହାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଗ୍ରରେ ଚାଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। “ବନରେ ଯେପରି ସିଂହ ଓ ଜାକାଲି, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର, ଉତ୍ତମ ମଦ୍ୟ ଓ ମାମୂଳି ମଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ତଫାତ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ତେତେ ତଫାତ। ସୁନା, ସିସା ଓ ଲୋହା; ଚନ୍ଦନ, ପାଣି ଓ କାଦଳି; ବନରେ ହାତୀ ଓ ଗଧା ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ତଫାତ, ସେଠି ଦଶରଥନନ୍ଦନ ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ। ରାମ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଧନୁଷ୍ ଓ ବାଣ ଧରିଥିବା ବେଳେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅପହୃତ ହେଲି ବି, ବୟସ୍କ ହେଇ ଶୋଷିଯିବିନାହିଁ; ଯେପରି ଘୀ ମାଛି ଖାଇଲେ ଖମି ଯାଏନାହିଁ, ସେପରି।" ଏଭଳି ଭାବରେ, ନିର୍ମଳ ମନେ ସୀତା ତାହାଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ତିନି କ୍ଷୁଦ୍ର କଦଳୀ ଗଛ ବାତାସରେ ହଲୁଚିଯିବା ପରି ବିଷଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ। ସୀତାଙ୍କ ଏହି କମ୍ପନ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ରାବଣ ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ଶକ୍ତି, ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ, ମହାର୍ଷି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ପବିତ୍ର ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଅଠଚଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୀତା ଏଭଳି କହିଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ଭୃକୁଟି ଚଢ଼ାଇ, କଠୋର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା, ମୁଁ ଭାଇଶ୍ରବଣଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଭାଇ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଭୂତ, ପକ୍ଷୀ, ନାଗମାନେ ସଦା ମୋର ଭୟରେ ପଳାୟନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୁଏ। ମୋର ଭାଇ ଭାଇଶ୍ରବଣ, ଅନ୍ୟ ମାତାର ପୁତ୍ର ହେଲେ ବି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରି, ସେଉଁଠି ଜିତିଥିଲି। ତାଙ୍କ ଭୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ଅତି ଆଲୋକମୟ ନିବାସ ତ୍ୟାଗ କରି, ବର୍ତ୍ତମାନ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ବିମାନରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ମହାନ୍ୟ ବିମାନ ପୁଷ୍ପକ, ଯାହା ମୋର ପ୍ରଭାବରେ ଜିତିଥିଲି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଆକାଶରେ ଯାତ୍ରା କରେ। “ମୁଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ମିଥିଲାନନ୍ଦିନୀ, ମୋ ମୁହଁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପଳାଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଥାଏ, ସେଠାରେ ପବନ ଧୀରେ ଚାଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ତୀବ୍ର ହୁଏ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଶୀତଳ ହୁଏ, ଦେବଲୋକରେ ମୋର ଭୟରେ। ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଆସିଲି, ଗଛମାନେ ପତ୍ର ହଲାଇନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଜଳ ଚଳାଚଳ କରେନାହିଁ। “ସମୁଦ୍ର ପାରେ ମୋର ଶୋଭାମୟ ଲଙ୍କା ନଗରୀ ଅଛି, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କା ଅମରାବତୀ ଦେବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଶୁଭ୍ର ପ୍ରାଚୀର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡପ ଓ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରପାଳିରେ ଶୋଭିତ ସେଇ ନଗରୀ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥରେ ଭିଡ଼, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଓ ନାନା ଫଳ ଦେଉଥିବା ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ। “ହେ ସୀତା, ତୁମେ ସେଠି ମୋ ସହ ବସିବ, ମଣିଷୀ ମହିଳାମାନେକୁ ମନେ ପକାଇବ ନାହଁ। ମାନବ ଓ ଦେବ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ରାମଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବ ନାହଁ, କାରଣ ସେ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁଶୟନରେ। ରାଜା ଦଶରଥ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ବଡ଼ ପୁତ୍ରକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଥିଲେ। ରାମଙ୍କ ସହ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ ହରାଇଛନ୍ତି ଓ ତପସ୍ୱୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁମେ କଣ କରିପାରିବ? ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେର ନାୟକ, ତୁମ ପାଖକୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଆସିଛି, ମୋ ପ୍ରେମର ବାଣରେ ବିଧ୍ଦ ଥିବା ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କର, ପରେ ଉର୍ବଶୀ ପରି ଦୁଃଖିତ ହେବ, ଯିଏ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ମାଡ଼ିଥିଲେ। ରାମ, ଯିଏ ମାନବ ମାତ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳି ସମ୍ମିଳିତ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ହେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା, ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ମିଳିଛି, ତାହା ଉପଭୋଗ କର। ଏଭଳି କହିଲେ, ଭୟ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅଗ୍ରହରେ ଭରିଥିବା ସୀତା ଲାଲ ଆଖିରେ ରାକ୍ଷସପତି ରାବଣଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ତିବ୍ର କଠୋର କଥା କହିଲେ।