ଏହି ସମୟରେ, ରାବଣ ମାଁ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଭାଲଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ସୀତେ, ମୋ ସହିତ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ତୁମେ ଆସ, ତେବେ ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସର କଷ୍ଟ କେବେ ମନେ ପଡିବ ନାହିଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ଯଦି ତୁମେ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ମନେ କର, ତେବେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀମାନେ ତୁମ ସେବା କରିବେ।” ରାବଣଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା, ଯିଏ ଶରୀରରେ ଦୋଷହୀନ ଓ ମନରେ ଅଦମ୍ୟ, କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ସେଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ମୁଁ ମୋର ପତି ରାମଙ୍କୁ ଏମିତି ଭକ୍ତି କରେ, ଯିଏ ଏକ ମହାପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପରି ମହାନ୍, ଓ ଅପାର ସାଗର ପରି ଅଖଣ୍ଡ। ରାମ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣର ଧାମ, ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ଦୃଢ, ସତ୍ୟବାନ୍, ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ରର ଧନୀ। ତାଙ୍କ ଭୁଜା ବିଶାଳ, ଛାତି ଚଉଡ଼ା, ସିଂହ ପରି ଚାଲି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସମାନ, ଦୃଢ ଆକୃତିର। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ରାଜସିଂହାସନର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ କୀର୍ତ୍ତିବାନ୍, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମେ ଯେମିତି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଶିଆଳ ଶିଂହୀକୁ ଚାହାଁ ଥାଏ, ସେପରି ମୋତେ ଆଶା କରୁଛ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜକୁ ଧରିପାରିବ ନାହିଁ। ହେ ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ସୁନା ଗଛ ଦେଖୁଛ, ତେଣୁ ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଆଶା କରୁଛ। ତୁମେ ଯେପରି ଭୁଖା ଶିଂହର ମୁହଁରୁ ଦାନ୍ତ ଛିଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ବା ବିଷାକ୍ତ ସାପର ମୁହଁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ସେପରି ମୋତେ ଆଶା କରୁଛ। ତୁମେ ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତକୁ ହାତରେ ଉଠାଇବାକୁ, ବା ମୃତ୍ୟୁବିଷ ପିଇ ଅକ୍ଷତ ରହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ତୁମେ ଇଂଜି ଦ୍ୱାରା ଆଖି ଘସୁଛ, ଚୁରିକା ଚାଟୁଛ, ଏହି ସବୁ ଏକ କାରଣରେ—ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପାଇବା ଆଶାରେ। ତୁମେ ଗଳାକୁ ପାଥର ଆଟି ସାଗର ପାରିବାକୁ, ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ହାତରେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ କପଡ଼ାରେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତୁମେ ଲୋହ ତୀର ଉପରେ ଚଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହି ସବୁ ଏକ ଅସମ୍ଭବ କାମ। ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିଂହ ଓ ଶିଆଳ, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର, ଉତ୍ତମ ମଦ ଓ ମଧ୍ୟମ ମଦ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ତଫାତ, ଦଶରଥପୁତ୍ର ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ତଫାତ। ସୁନା, ସିସା ଓ ଲୋହା, ଚନ୍ଦନ, ପାଣି ଓ କାଦଳି, ହାତୀ ଓ ଗଧା ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ତଫାତ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ତଫାତ। ଯେତେବେଳେ ରାମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ହାତରେ ଧରି ଦଣ୍ଡାବସ୍ଥାନେ ଥିଲେ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅପହୃତ ହେଲି ବି, ବୃଦ୍ଧିକୁ ପାଇଁ ଦେଖିବି ନାହିଁ, ଯେପରି ଘିଅ ମାଛି ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ରହେ। ଏପରି ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ସୀତା ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିଥିଲା, ତାଙ୍କ ମନ ଭୟରେ ଭରିଗଲା, ତାଙ୍କ ଦେହ କଳା ପେଢ଼ାଗଛ ପରି କମ୍ପିଥିଲା। ସୀତାଙ୍କ ଏହି କମ୍ପନ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ରାବଣ, ନିଜ ବଂଶ, ପ୍ରଭାବ, ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣ କରି, ସୀତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଠାରେ ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଅଅଠାଳିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୀତା ଏପରି କଥା କହିଥିବା ସମୟରେ, ରାବଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, କପାଳରେ ଭୃକୁଟି ଚିତି, କଠୋର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ହେଉଛି ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଭାଇ, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ; ମୋର ପ୍ରଭାବ ଅପାର। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଭୂତ, ପକ୍ଷୀ, ଓ ସର୍ପମାନେ ମୋ ଭୟରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖିଥିବା ପରି ଭଗିଯାନ୍ତି। ମୋ ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣ, ଅନ୍ୟ ମାଆଁର ପୁତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଜିତିଥିଲି। ମୋର ଭୟରେ ସେ ତାଙ୍କର ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ଛାଡ଼ି, ବର୍ତ୍ତମାନ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଦେବ ଯାନରେ ବସୁଛନ୍ତି। ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ, ଯାହା ମନ ଚାହିଲେ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବାକୁ ସକ୍ଷମ, ମୁଁ ମୋର ପ୍ରଭାବରେ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛି, ଏହାରେ ଆମି ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଯାଏଁ। ମୋତେ କ୍ରୋଧ ଆସିଲେ, ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ, ମୋ ମୁହଁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଭାଗିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ରହେ, ବାୟୁ ଧୀରେ ଚାଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ତୀବ୍ର ହୁଏ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଶୀତଳ ହୁଏ, ଏହି ସବୁ ମୋ ଭୟରେ। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଯାଏ, ଗଛମାନେ ଚୁଆଁ ହଳେଇ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଚଳିତ ହେବା ବନ୍ଦ କରେ। ସମୁଦ୍ର ପାରେ ମୋର ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲଙ୍କା ନଗର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ଦେବମାନେ ଭରିଥାଏ। ସେଇ ନଗର ଚମକୁଥିବା ଧଳା ପ୍ରାଚୀର, ସୁନା ଦ୍ୱାର, ନୀଳମାଣି ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଅନେକ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଦ୍ୱାରା ଭରି, ବାଜାର ସ୍ୱର ଓ ଫଳ ଭରା ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ। ହେ ସୀତେ, ସେଠି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ବସିବ, ମଣିଷୀ ମହିଳାମାନେ ମନେ ପଡିବ ନାହିଁ। ଦେବ ଓ ମଣିଷ ଦୁହିଁ ପ୍ରକାର ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ରାମଙ୍କୁ ମନେ ରଖିବ ନାହିଁ—ସେ ତ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ବଡ଼ ପୁତ୍ରକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେଇଛନ୍ତି। ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାମଙ୍କ ସହିତ କ’ଣ ମିଳିବ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ ହରାଇ, ତପସ୍ବୀ ହୋଇଛନ୍ତି? ଏବେ ରାକ୍ଷସମୁକ୍ତିର ନାଥ, ଯିଏ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ପ୍ରେମବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ଏହି ମୁଁକୁ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଅସ୍ୱୀକୃତ କର, ତେବେ ପରେ ଉର୍ବଶୀ ପରି ପଶ୍ଚାତାପ କରିବ, ଯେପରି ସେ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲେ। ରାମ, ସେ ମଣିଷ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋର ଏକାଂଗୁଳି ସମ୍ମିଳିତ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା ଆସିଛି ତାହା ଉପଭୋଗ କର।