ରାବଣ ତାଙ୍କର ଗର୍ବରେ ଭରି ପ୍ରବଳ ସ୍ୱରରେ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ବିଶାଳ ନଗର ଲଙ୍କା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି ଏବଂ ଏକ ପର୍ବତ ଉପରେ ନିର୍ମିତ। ଏଠାରେ, ହେ ସୀତେ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରିବା, ଏବଂ ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସର ଦୁଃଖ ତୁମେ ଭୁଲିଯିବ। ଯଦି ତୁମେ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ ହେବ, ସୀତେ, ତେବେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦାସୀମାନେ ତୁମ ସେବା କରିବେ।” ତାଙ୍କର ଏମିତି ମିଥ୍ୟା ଏବଂ ଅଭିମାନୀ କଥା ଶୁଣି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଆକ୍ରୋଶରେ ଭରି ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନିବେଶିତ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ପରି ମହିମାଶାଳୀ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ପରି ଅପାର। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନିବେଶିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣର ଧାରକ, ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ରର ଅଧିକାରୀ। ରାମଙ୍କର ଭୁଜା ବିଶାଳ, ଛାତି ପ୍ରଶସ୍ତ, ସିଂହ ପରି ଚାଲିବା ଶୈଳୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସମାନ ଏବଂ ଦେହ ଦେଖିବାକୁ ସିଂହ ପରି। ରାମଙ୍କର ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ସେ ରାଜବଂଶୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା, ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଭୁଜା ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମେ ଏକ ଶିଆଳ ଯେପରି ଏକ ସିଂହୀଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଅସମ୍ଭବ; ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବ ନାହାଁ, ଯେପରି କେହି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭାକୁ ଧରିପାରିନଥାଏ। ହେ ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଅନେକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଦେଖୁଛ, ଯେହেতୁ ରାଘବଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ୟାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ଭୁକା ସିଂହର ମୁହଁରୁ ଦାନ୍ତ ଉଖଳିବାକୁ, ବିଷାକ୍ତ ସାପର ମୁହଁକୁ ଧରିବାକୁ, କିମ୍ବା ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ହାତରେ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ତୁମେ ନୀଡ଼ଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଆଖି ଘସିବାକୁ, ଧାରାଲା ଛୁରି ଚାଟିବାକୁ, କିମ୍ବା ପଥର ବାନ୍ଧି ସମୁଦ୍ର ପାରିଯିବାକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ହାତରେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ରାମଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାର୍ୟାକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ରାମଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତୁମେ ଲୋହାର କାଣ୍ତା ଉପରେ ଚାଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ସମାନ ପତ୍ନୀ ପାଇବା ଅସମ୍ଭବ। ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ ଓ ଶିଆଳ, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର, ଉତ୍ତମ ମଦ୍ୟ ଓ ମଧ୍ୟମ ମଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଦୂରତା, ତାହା ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ସୁନା, ସିସା ଓ ଲୋହା, ଚନ୍ଦନ, ପାଣି ଓ କାଦି, ହାତୀ ଓ ଗଧା ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଭିନ୍ନତା, ତେଣୁ ଦଶରଥପୁତ୍ର ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ତାହିଁ ଭିନ୍ନତା। ରାମ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ ଦଢ଼ ହାତରେ ଥିଲେ; ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସତ୍ୱେ, ବୟସ୍କୁ ଆସିବିନି, ଯେପରି ଘିଅକୁ ମକିରା ଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଘିଅ କମିଯାଏ ନାହିଁ। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ସୀତା ଏହି କଥା ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଦୁଷ୍ଟ; ତାଙ୍କର ଦେହ କାପୁଥିଲା, ମୋଚା ଗଛ ପରି ପବନେ ହଲୁଚିଯିବା ପରି ସେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ। ସୀତାଙ୍କର ଏହି କାପୁଥିବା ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାବଣ ତାଙ୍କର ବଂଶ, ଶକ୍ତି, ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଠିଠାରେ ଆରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ଅଅଠଚଳିଶିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୀତା ଏମିତି କହିଥିବା ବେଳେ, ରାବଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, କପାଳରେ ଭୃକୁଟି ଚିହ୍ନ କରି, କଠୋର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ଶୁଭ ରୂପାବତୀ, ମୁଁ ହେଉଛି ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଭାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ—ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସାପମାନେ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖରେ ପଳାଯିବା ପରି ଭୟରେ ଅନେବାରେ ଦୌଡ଼ିଯାନ୍ତି। ବୈଶ୍ରବଣ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋର ମା ଅଲଗା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇଲି। ମୋ ଭୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ଛାଡ଼ି, ବର୍ତ୍ତମାନ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସୁଛନ୍ତି। ସେ ପୁଷ୍ପକ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ, ଯାହା ମୋର ପ୍ରଭାବରେ ମିଳିଛି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରେ। ମୁଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ମିଥିଲାନନ୍ଦିନୀ, ମୋ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଦଢ଼ ହୁଏ, ସେଠାରେ ପବନ ଧୀରେ ଚାଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ତୀବ୍ର ହୁଏ, ଚନ୍ଦ୍ରମାର କିରଣ ଶୀତଳ ହୁଏ—ସବୁ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ମୋର ଭୟରେ। ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଯାଏ, ସେଠାରେ ଗଛମାନେ ତାଲି ହଲେ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଚଳିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ସମୁଦ୍ର ପାରେ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଲଙ୍କା ଅଛି, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ଦେବମାନେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ନଗର ଧଳା ପ୍ରାଚୀରରେ ଘେରାଯାଇଛି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡପ ଏବଂ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଠି ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼, ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି, ଓ ଫଳଫୁଲ ଗଛ ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ। ଏଠି, ସୀତେ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ରହିବା; ମଣିଷୀ ମହିଳାମାନେକୁ ମନେ ପକାଇବ ନାହାଁ। ମଣିଷ ଓ ଦେବତାମାନେ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ରାମ ନାମକ ମଣିଷ, ଯାହାର ଆୟୁ ଶେଷ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଭୁଲିଯିବ। ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କର ବଡ଼ ପୁତ୍ରକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହି ରାମ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ ହରାଇ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ୍, ତାଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ କ’ଣ ପାଇପାରିବ? ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଯିଏ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯିଏ ପ୍ରେମବାଣରେ ବିଧ୍ଧ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବୁ, ହେ ଭୀତ ହୃଦୟା, ତେବେ ପରେ ଅନୁତାପ କରିବ, ଯେପରି ଉର୍ବଶୀ ପୁରୁରବାସଙ୍କୁ ପାଦ ଦେଇ ଆଘାତ କରି ପରେ ଅନୁତାପ କରିଥିଲେ।