ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଅରଣ୍ୟଟି ଦେଖିବାକୁ ବେଶ ଭୟାନକ। ଏଠି ସିଂହ, ବାଘ, ଶୂକର, ହାତୀ ଓ ଧବ, ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, କକୁଭ, ବିଲ୍ବ, ଟିଣ୍ଡୁକ ଓ ପଟଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ। ଏଠି ଜୁଜୁବୀ ଗଛମାନେ ମିଶିଛନ୍ତି, ଏହି ଅରଣ୍ୟ କାହିଁକି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଛି? ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲାପରେ, ମହାତ୍ମା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ଅସୀମ ତପୋବଳ ସହିତ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ପୁତ୍ର, ଏହି ଭୟାନକ ଅରଣ୍ୟର କାରଣ ଶୁଣ। ଏଠି ଦୁଇଟି ଉତ୍ତମ ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା—ମଲଦା ଓ କରୂଷା—ଯାହା ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ପୁରାତନକାଳରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ସେମାନେ ଅଶୁଚି ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଭୁଖ ଓ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଏହି ଅଶୁଚିତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଉପଚାର କଲେ, ତାଙ୍କ ଅଶୁଚିତାକୁ ଜଳପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧୋଇ, ଏଠି ଭୂମି ଉପରେ ରଖିଲେ। ଏହି ଭୂମିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା ମଲଦା ଓ କରୂଷା। ଏହିପରି ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଓ ପୁନର୍ବାର ପୂର୍ବବତ୍ ହେଲେ। ସେ ବଢ଼ିଆ ହୋଇ ଏହି ଭୂମିକୁ ଏକ ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—ଏହି ଦୁଇ ଅଞ୍ଚଳ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଦେବତାମାନେ ମଲଦା ଓ କରୂଷାକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ‘ଶାଭାଶ, ଶାଭାଶ।’ ଏହି ଦୁଇ ଅଞ୍ଚଳ ଅନେକ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ଖୁସି ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ ଏଠିକୁ ଏକ ବିକଟ ଯକ୍ଷିଣୀ ଉପଦ୍ରବ କରିବାକୁ ଆସିଲା। ସେ ଥିଲେ ତାଟକା, ଯାହାର ଶକ୍ତି ହଜାର ହାତୀ ସମାନ, ଓ ସେ ଦୂର୍ଦ୍ଦଶୀ ସୁନ୍ଦାଙ୍କର ପତ୍ନୀ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ମାରୀଚ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଚକ୍ରାକାର ବାହୁ, ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ, ବିଶାଳ ମୁଖ ଓ ଦୂର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଦେହ ଥିଲା। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଏହି ଦୁଇ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛନ୍ତି। ତାଟକା, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର, ଏହି ମଲଦା ଓ କରୂଷାକୁ ବିନାଶ କରୁଛି। ସେ ଏହି ପଥକୁ ଅବରୋଧ କରି, ଅର୍ଦ୍ଧ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ବସିଥାଏ। ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ତାଟକା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତାଟକାକୁ ବିନାଶ କର। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ପୁନଃ ନିର୍ମଳ କର, କାରଣ ଏଠିକୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ କେହି ଆସି ପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି ଭୟାନକ ଅରଣ୍ୟ କେମିତି ଏଉଁ ଦେଖାଯାଉଛି, ତାଟକା ଯକ୍ଷିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଏଉଁ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି—ସବୁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏଉଁପରି ମହାତ୍ମା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଅତି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମାନବ ସିଂହ ରାମ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥାରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଶୁଣିଛି ତାଟକା ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିଶାଳି। ତେବେ ସେ କିପରି ହଜାର ହାତୀ ସମାନ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛି?" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ମୃଦୁ କଥାରେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତାଟକା କିପରି ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳି ହେଲେ, ତାହା ଶୁଣ। ଏହା ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବରର ଫଳ। ପୂର୍ବେ ଏକ ମହାନ୍ ଯକ୍ଷ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁକେତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳି ଓ ଧର୍ମାତ୍ମା। ସେ ସନ୍ତାନ ନଥିବାରୁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତା ଖୁସି ହୋଇ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ କନ୍ୟା ଦେଲେ—ତାଟକା। ସେଠି ଏହି ତାଟକାକୁ ହଜାର ହାତୀ ସମାନ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଦେଲେନାହିଁ। ତାଟକା ବଢ଼ି ବଳିଷ୍ଠ ଓ ଯୌବନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ସେ ଜମ୍ଭଙ୍କ ପୁଅ ସୁନ୍ଦାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏହି ଯକ୍ଷିଣୀ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ମାରୀଚ, ଯିଏ ଶାପରେ ରାକ୍ଷସ ହେଲା। ସୁନ୍ଦା ବଧ ହେବା ପରେ, ତାଟକା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମାରୀଚ ମିଶି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭୂଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ତାଟକା ଗଜ୍ଜନ କରି ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏହା ଦେଖି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମାରୀଚକୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁ ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କର!" ଏବଂ ତାଟକାକୁ କହିଲେ—"ହେ ମହାଯକ୍ଷିଣୀ, ମାନବ ଭକ୍ଷକ, ବିକୃତ ମୁଖର ତୁମେ, ଏହି ରୂପ ଛାଡ଼—ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଅପମାନଜନକ ରୂପ ଧାରଣ କର!" ଏହିପରି ଶାପ ଦ୍ୱାରା ତାଟକା ରୂଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛି, ଯାହା ଅଗସ୍ତ୍ୟମୁନିଙ୍କ ତପୋଭୂମି ଥିଲା। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ତାଟକାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଈଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥ ହତ୍ୟା କର। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ୍ଭିତିକି ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିପାରିବେ, କାରଣ ସେ ଶାପବଳରେ ଅପରାଜିତ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାଜାଙ୍କ ଧର୍ମ ହେଉଛି ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା। ଲୋକଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ କିଛି କାମ କଠୋର ହେଉ କି ନାହିଁ, ତାହା କରିବା ରାଜଧର୍ମ। ଏହି ହେଉଛି ରାଜାଙ୍କ ଚିରନ୍ତନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ତୁମେ ଏହି ଅଧର୍ମିଣୀ ତାଟକାକୁ ବିନାଶ କର, କାରଣ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ। ପୁରାତନ କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଥରାକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ବିରୋଚନଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ଭୃଗୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ କାଭ୍ୟଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ସଂସାର ଚାହୁଁଥିଲେ। ଏପରି ଅନେକ ମହାନ୍ ରାଜାମାନେ ଅଧର୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ତାଟକାକୁ ବିନାଶ କର, ହେ ରାଜା!