ସୀତା ନିଜ କଥା କହିବାରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ, “ମୁଁ କେବେ ଧନ-ଦୌଲତ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲାଭ ଚାହିଁନଥିଲି, ମୋର ପତି ଏବଂ ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କ ବୟସ୍ ସେତେବେଳେ ପଚିଶ ବର୍ଷ ଥିଲା। ମୋର ଜନ୍ମକୁ ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଅଠାର ବର୍ଷ ହୋଇଯାଇଛି; ଏହି ଜଗତରେ ମୁଁ ଏକ ସତ୍ୟବାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶୁଦ୍ଧ ରାମ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ମୋର ପିତା ଦଶରଥ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ନିରନ୍ତର ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ଏବଂ କାମନା ଅନୁସାରେ ଚଳିଥିବା ଏକ ମହାପୁରୁଷ। କୈକେୟୀଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ପୂରଣ ପାଇଁ, ମୋର ପିତା ମୋତେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଦେଇନଥିଲେ, ଯଦିଓ ମୁଁ ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲି। ତାପରେ କୈକେୟୀ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ମୋର ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ରାଘବ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ଶୁଣ; ଏହି ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ ରାଜ୍ୟଟି ବରତଙ୍କୁ ଦିଅ, ଏବଂ ତୁମେ ନଉ ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କର।’ ‘କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ ଏବଂ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଅସତ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ କର।’ ରାମ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ଯେପରି ଆଦେଶ।’ ସେହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୋର ଧୃଢ଼ ପତି ତାହା ଅନୁସରଣ କଲେ; ସେ ସଦା ଦେବା, କିନ୍ତୁ କେବେ ନେବା ନୁହେଁ, ସତ୍ୟ କହିବା, କିନ୍ତୁ ଅସତ୍ୟ କେବେ ନୁହେଁ—ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ। ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଅନ୍ୟ ମାଆଁର ପୁତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିରତାରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରବଳ ନିଶ୍ଚୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକାରୀ, ସଦା ରାମଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ଏବଂ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି ସେ ଆମ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଜଟା ଧାରଣ କରି, ତପସ୍ବୀ ଭାବରେ ମୁଁ, ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଏକାସାଥି ଯାଇଲୁ। ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ଥିବା, ସେ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏଭଳି, କୈକେୟୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତିନିଜଣ ରାଜ୍ୟରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହେଲୁ। ଏହି ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଘୁରୁଛୁ; ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଚାହିଲେ ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଶ୍ରାମ କର। ମୋର ପତି ଶୀଘ୍ର ଫେରିବେ, ଅନେକ ଅରଣ୍ୟ ମାଂସ ନେଇ—ହରିଣ, ବିଶ୍ଵଚ, ବନ୍ଦର ଓ ଶୂକର ମାରି ଆଣିବେ। ଏବେ ତୁମ ନାମ, ବଂଶ, ପରିବାର ଓ ଏଠି ଏକାକି କାହିଁକି ଘୁରୁଛ କୁହ। ଏପରି ଭାବରେ ସୀତା କହିଥିବାବେଳେ, ରାକ୍ଷସମହାପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ, ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—‘ମୁଁ ସେଇ ରାବଣ, ଯାହାକୁ ଦେବ, ଅସୁର, ମାନବ ସମସ୍ତେ ଭୟ କରନ୍ତି, ଓ ସୀତେ, ରାକ୍ଷସମହାପ୍ରଭୁ। ତୁମକୁ ଦେଖି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣୀ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରେଶମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୋ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଯେଉଁ ଅନେକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନାଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ସେଠାରୁ ଆଣିଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ହେଉ। ମୋର ବଡ଼ ସହର ଲଙ୍କା, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା, ଚାରିପଟେ ସମୁଦ୍ରରେ ବେରା ହୋଇଛି। ସେଠାରେ, ହେ ସୀତେ, ମୋ ସହିତ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବ, ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସ ପାଇଁ ତୁମର କେବେ ଦୁଃଖ ହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯଦି ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବ, ତେବେ ପଞ୍ଚ ହଜାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀମାନେ ତୁମେ ସେବା କରିବେ।’ ରାବଣ ଏପରି କହିବା ସହିତ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—‘ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେ ମହାପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଅପାର ସମୁଦ୍ର ପରି ଗଭୀର। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆକୃତି, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଚରିତ୍ର। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ବିସ୍ତୃତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ସିଂହ ପରି ଚାଲିବା, ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏବଂ ସିଂହ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ରାଜବଂଶୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ବାହୁ। ତୁମେ ସିଂହୀକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏକ ଶ୍ରୁଗାଳ ପରି, ଯେଉଁଥିରେ କେବେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତୁମେ ମୋତେ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହାଁ, ଯେପରି ଅନ୍ୟେ କେହି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭାକୁ ଧରିପାରିନାହାନ୍ତି। ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ ଅନେକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷ ଦେଖୁଛ, ଯେତେବେଳେ ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ଭୁଖା ସିଂହର ମୁହଁରୁ ଦାନ୍ତ ଉଖଳିବାକୁ, ବିଷାକ୍ତ ସାପର ଚୁଆଁ ଧରିବାକୁ, କିମ୍ବା ମଣ୍ଡର ପାହାଡ଼କୁ ହାତରେ ଉଠାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ମୃତ୍ୟୁ ବିଷ ପିଇ ଅକ୍ଷତ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ଆଖିକୁ ସୁଇରେ ଘସୁଛ, ଜିହ୍ୱାରେ ଧାର ଚାଟୁଛ, କାରଣ ତୁମେ ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ଗଳାକୁ ପାଥର ବାନ୍ଧି ସମୁଦ୍ର ପାରିବାକୁ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ହାତରେ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀକୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ତୁମେ ଲୋହାର ଶିକାର ଉପରେ ଚାଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ସିଂହ ଓ ଶ୍ରୁଗାଳ, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଦ ଓ ସାଧାରଣ ମଦ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଦୂରତା, ସେହି ଦୂରତା ଦଶରଥପୁତ୍ର ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ। ସୁନା, ସିସା ଓ ଲୋହା, ଚନ୍ଦନ, ପାଣି ଓ କିଚଡ଼, ହାତୀ ଓ ଗଧା ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଭିନ୍ନତା, ସେଇ ଭିନ୍ନତା ଦଶରଥପୁତ୍ର ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଧନୁଷ ବାଣ ଧାରଣ କରି ଦଢ଼ ଥିଲେ, ମୁଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ହେଲି ମଧ୍ୟ, କେବେ ବୃଦ୍ଧ ହେଇପାରିବି ନାହିଁ—ଯେପରି ଘିଅକୁ ମାଛି ଖାଇଲେ ତାହା କମିଯାଏ ନାହିଁ। ଏପରି ନିର୍ମଳ ମନେ ଶବ୍ଦ କହି, ସୀତା ଶରୀର କ୍ପନ୍ଥିଲେ, ପତ୍ରଳତା ପରି ବାତାସରେ ହଲୁଚି, ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଗୋତି, ବଳ, ବଂଶ, ନାମ ଓ କୃତ୍ୟ କଥା କହି, ସୀତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।