ସୀତା ମୃଦୁ କଥାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"କୈକେୟୀ ମୋର ଶ୍ୱଶୁର ଦଶରଥଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, 'ଯଦି ରାମଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଯିବ, ତେବେ ମୋ ଜୀବନ ଶେଷ ହେବ।' ସେ କେବଳ ଏହି ଇଚ୍ଛା ରଖିଥିଲେ, ଧନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ମୋର ପତି ତାହାବେଳେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ପଚିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଥିଲେ। ମୋ ଜନ୍ମକୁ ଏଠାରୁ ଅଠାର ବର୍ଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହି ଲୋକରେ ମୁଁ ରାମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପବିତ୍ର। ମୋର ପିତା ଦଶରଥ ରାଜା, ଯିଏ ଚିରକାଳ ଲୋକମଙ୍ଗଳରେ ନିଯୁକ୍ତ, ବିରାଟ ଚକ୍ଷୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, କାମନାରେ ଆସକ୍ତ। କୈକେୟୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ସେ ମୋତେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଦେଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ମୁଁ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲି। କୈକେୟୀ ଶୀଘ୍ର ମୋ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ରାଘବ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ମନ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣ।' 'ଏହି ଶାନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଭରତଙ୍କୁ ଦିଅ, ଏବଂ ତୁମେ ଚଉଦ ଅଵଧି ବନବାସରେ ରୁହ। କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଧର, ବନକୁ ଯାଅ ଏବଂ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଅସତ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ କର।' ରାମ ଅଭୟ ହୃଦୟରେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯଥା ଆଦେଶ।' ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ମୋର ଧୃଢ଼ ପତି ଯାହା କହାଯାଇଥିଲା, ତାହା କରିଲେ; ସେ ଦେବାରେ ନିପୁଣ, ନେବାରେ ନୁହେଁ, ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ, କଦାଚିତ୍ ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିୟମ ରାମଙ୍କ ପ୍ରମାଣିତ ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ମୋର ଜଣେ ଅନ୍ୟ ମାର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯିଏ ବିରରେ ପ୍ରବଳ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ପୁରୁଷସିଂହ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ରାମଙ୍କ ସହଚର, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ। ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି, ସେ ମୋ ସହ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; ଜଟା ଧାରଣ କରି, ତପସ୍ବୀ ବେଶେ ମୁଁ ଓ ମୋର ଦୁଇ ଭାଇ ଏଭଳି ଚାଲିଗଲୁ। ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଦୃଢ଼, ଆମେ ତିନିଜଣ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲୁ; କୈକେୟୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ରାଜ୍ୟରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲୁ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଆମେ ଏହି ଘନ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚୁଛୁ; ଯଦି ଚାହାଁ, ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କର। ମୋର ପତି ବନରୁ ଅନେକ ମାଂସ ନେଇ ଆସିବେ—ହରିଣ, ଗୋଧି, ବନଶୂକର ହତ୍ୟା କରି ଅଧିକ ମାଂସ ଆଣିବେ। ଏବେ ଆପଣ ନିଜ ନାମ, ବଂଶ, କୁଳ ସଠିକ୍ କହନ୍ତୁ; ଏବଂ ଏହି ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଏକା ଏକା କେଉଁ କାରଣରେ ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି?" ସୀତା ଏପରି କହିଥିବା ବେଳେ, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ କଠୋର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମୁଁ ସେଇ ରାବଣ ଯାହାକୁ ଦେବ, ଅସୁର, ମାନବ ସମସ୍ତେ ଭୟ କରନ୍ତି, ହେ ସୀତା! ମୁଁ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ। ତୁମେ ହେବା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣା, କୋମଳ ଚୀର ଧାରଣ କରିଛ, ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ ନାହିଁ। ମୁଁ ଯେଉଁଠାରୁ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଆଣିଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ହେଉ। ମୋର ବଡ଼ ସହର ଲଙ୍କା, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଥିବା, ସାଗର ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ। ସେଠାରେ ମୋ ସହ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବିହାର କରିବ, ଏହି ବନବାସକୁ ତୁମେ ମନେ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ପଞ୍ଚହଜାର ଅଭୂଷିତ ଦାସୀମାନେ ତୁମ ସେବା କରିବେ, ଯଦି ତୁମେ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମନେ କର। ରାବଣ ଏପରି କହିଲେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି କଠୋର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଭକ୍ତ, ସେ ପାର୍ବତ ଭଳି ଅଚଳ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ପରି ମହାନ, ସାଗର ପରି ଗଭୀର। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଭକ୍ତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଯାହାର ଦେହ ବଟବୃକ୍ଷ ପରି, ସତ୍ୟବାନ୍, ଶିଳାଚରିତ୍ର। ଯିଏ ପ୍ରବଳ ବାହୁ, ଚଉଡ଼ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ସିଂହ ଚାଳିରେ ଚାଲିଥିବା, ପୁରୁଷସିଂହ, ସିଂହ ସଦୃଶ। ଯିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମୁଖ, ରାଜବଂଶୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ। ତୁମେ ଜଣେ ଶ୍ୟାଳ ଯେଉଁଠି ସିଂହୀକୁ ଚାହିଁଛ, ଅପ୍ରାପ୍ୟ; ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ, ଯେପରି ରବିକିରଣକୁ ଧରିହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଅନେକ ସୁନା ବୃକ୍ଷ ଦେଖିଛ, ଏମିତି ମୂଢ଼, ଯେ ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ଉପବାସୀ ସିଂହ ମୁହଁରୁ ଦାନ୍ତ ଉଖଳିବାକୁ, ବିଷାଳ ସର୍ପ ମୁହଁ ଧରିବାକୁ, କିମ୍ବା ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ତୁମ ହାତରେ ଉଠାଇବାକୁ, ବିଷ ପିଇ ଅକ୍ଷତ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ସୁଇ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁ ଘସିବାକୁ, ରେଜର ଦ୍ୱାରା ଜିଭ ଚାଟିବାକୁ, ପାଥର ଗଳାକୁ ବାନ୍ଧି ସାଗର ପାରିବାକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ହାତରେ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ତୁମେ ରାଘବଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେଣୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ କପଡ଼ାରେ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ରାମଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀକୁ ହରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେଣୁ ଲୋହା ତୀର ଉପରେ ଚାଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ। ବନରେ ଶ୍ୟାଳ ଓ ସିଂହ, ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଦ୍ୟ ଓ ମଧ୍ୟମ ମଦ୍ୟ, ସୁନା ଏବଂ ସିସା ଓ ଲୋହା, ଚନ୍ଦନ ଓ କାଦୁ, ହାତୀ ଓ ଗଧା—ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ତଫାତ୍, ଦଶରଥପୁତ୍ର ଓ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ତଫାତ୍। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଧନୁଷ ବାଣ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଆଯାଇଛି ବୋଲି ବୟସରେ ଅକ୍ଷୟ ରହିବି; ଯେପରି ଘିଁ ମକ୍ଷି ଖାଇଲେ କମିଯାଏ ନାହିଁ। ଏପରି ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ସୀତା ଏହି କଥା କହିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ; ସୀତାଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପିତ, ଗାଛ ଗାଜି ହେବା ପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।