ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟୀ ମହିଳା, ସୀତା, ଏକା ଏକା ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ଆସିଥିବା ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା—“ଏଠି ଅନେକ ଭାଲୁ, ହ୍ୟାଇନା, କୁଅଁ, ଓ ଭୟଙ୍କର ମଦୋନ୍ମତ ହାଥୀ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ କିପରି ଏମିତି ଭୟ ନକରି ଏଠି ଏକା ଚାଲିଯାଉଛ? ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏଠିକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ—"ତୁମେ ଏଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘୁରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏକା ଚାଲିଯାଉଛ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ।" ଏଉଁ ସମୟରେ, ରାବଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶରେ ଆସି, ମୈଥିଲୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସୀତା ଏକ ଆସନ ଆଣି, ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଦେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ତୟାରି ଅଛି।" ସୀତା ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିବା ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ସୀତା ଭଲରେ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ରାବଣ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ ଏହି ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ କରିବି।" ସୀତା ଏଉଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ପତି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶିକାରରୁ ଫେରିବେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଚାରିପାଖେ ଦେଖିଲେ କିନ୍ତୁ ରାମ କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସୀତା ଭାବିଲେ—"ଯଦି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ପାଇବେନାହିଁ, ତେବେ ଶାପ ଦେଇପାରିବେ।" ସେଉଁଥିରୁ ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ, "ମୁଁ ମିଥିଲାର ରାଜା ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା, ମୋ ନାମ ସୀତା। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପତ୍ନୀ। ମୁଁ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ରାଜପାଳିସାରେ ଅତିବାହିତ କରିଛି। ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ, ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୋର ଶ୍ୱଶୁରୀ କୈକେୟୀ ଦୁଇଟି ବର ମାଗିଲେ—ମୋ ପତିଙ୍କୁ ବନବାସ ଓ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ।" "କୈକେୟୀ କହିଲେ—'ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ, ଶୁଇବି ନାହିଁ, ପିଇବି ନାହିଁ—ଯଦି ରାମ ରାଜ୍ୟାଭିଷିକ୍ତ ହେବେ।' ମୋର ପତି ରାମ, ତେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ସହିତ, କୈକେୟୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି, ରାଜ୍ୟ ଛାଡି ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯିଏ ଶୂରବୀର, ମୋ ସହ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମେ ତିନିଜଣେ ଏଠି ବନବାସ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ। ଏଠି ଆମେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଏଠି ଅଳ୍ପ ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତୁ। ମୋର ପତି ଶିକାର କରି ଖାଦ୍ୟ ଆଣିବେ। ଦୟାକରି ଆପଣ ନିଜ ନାମ, ବଂଶ, ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହନ୍ତୁ—କିଏ ଆପଣ, କାହିଁକି ଏଠି ଏକା ଘୁରୁଛନ୍ତି?" ଏପରି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ରାବଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଚରିତ୍ର ପ୍ରକାଶ କଲେ—"ମୁଁ ସେଇ ରାବଣ, ଯାହାକୁ ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ଭୟ କରନ୍ତି। ତୁମକୁ ଦେଖି, ମୋ ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରୁନାହାନ୍ତି। ମୋ ଲଙ୍କା ନାମକ ନଗରୀ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଅପୂର୍ବ ସ୍ଥାନ। ତୁମେ ମୋ ସହ ଏଠି ରହିବ, ଏହି ବନବାସ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଯିବ, ମୋ ମୁଖ୍ୟ ରାନୀ ହେବ।