ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟର ମଧ୍ୟରେ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୀତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି ରାବଣଙ୍କ ମନରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ସୀତାଙ୍କ ଉଦର ଉଚ୍ଚ ଓ ସୁନ୍ଦର, ମଣି ଓ ମୁକ୍ତାରେ ଭୂଷିତ, ତାଳଫଳ ପରି ମୃଦୁ ଓ ଆକର୍ଷକ। ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ହସମୁଖ ମୁହଁ, ଶୁଭ୍ର ଦନ୍ତ, ମନୋହର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ରାବଣଙ୍କ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଜଳ ନଦୀ ପାରକୁ ଭାଙ୍ଗି ନେଇଯାଏ। ତାଙ୍କର କମର ହାତରେ ଧରିହେବା ଯୋଗ୍ୟ, କେଶ ଶୋଭାବନ୍ତି, ଓ ଛାତି ଏକାଠି ଓ ଗଠିତ। ରାବଣ ଭାବିଲେ, "ତୁମେ ନ ଦେବୀ, ନ ଦେବତା, ନ ଯକ୍ଷୀ, ନ କିନ୍ନରୀ।" ପୃଥିବୀରେ ଏପରି ରୂପ ମୁଁ କେବେ ଦେଖିନାହିଁ। ତୁମର ଶୋଭା, କାନ୍ତି ଓ ଯୌବନ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ଏକାକୀ ଅରଣ୍ୟରେ ତୁମର ବାସ ମୋର ହୃଦୟକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ। ଅତଏବ, ମହିଳେ, ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ, ଏଠାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ଏଠାରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦନ୍ତ ରୂପ ବଦଳାଉଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏଠାରେ ଚମତ୍କାର ମହଳ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି। ଏହି ସ୍ଥାନ ସମୃଦ୍ଧ, ଶୁଭ୍ର ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ହେ କଳାନୟନୀ, ତୁମେ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପତି ପାଇଁ ଅର୍ହ। କିଏ ତୁମେ, ଏହି ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ବିଶିଷ୍ଟା? ତୁମେ କି ରୁଦ୍ର କିମ୍ବା ମାରୁତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାର ଜନାନୀ? ହେ ସୁନ୍ଦର କଟି ଧାରିଣୀ, ମୋତେ ତୁମେ ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦେବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ। ଯେହେତୁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା କିମ୍ବା କିନ୍ନର ଏଠି ଆସନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, କିପରି ତୁମେ ଏଠି ପହଞ୍ଚିଲ? ଏଠି ଗଛରେ ବାସ କରୁଥିବା ହରିଣ, ସିଂହ, ଦ୍ୱୀପୀ, ଓ ମୃଗପ୍ରଭୃତି ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ଭାଲୁ, ତାର, କୁଲିଙ୍ଗ ଓ ଦୂର୍ଦ୍ଦନ୍ତ ମଦୋନ୍ମତ ହାତି ଅଛନ୍ତି—ତୁମେ କିପରି ଏମାନେଠାରେ ଭୟ ବୋଧ କରୁନାହଁ? ଏପରି ଦୁର୍ଗମ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକାକି ଘୁରୁଥିବା ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଧାରିଣୀ, ତୁମେ କିଏ, କାହାର ଝିଅ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, କି କାରଣରେ ଦଣ୍ଡକାକୁ ଆସିଛ? ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଆସ୍ଥାନରେ ଏକାକି ଘୁରୁଥିବା ତୁମକୁ ଦେଖି, ମହାପ୍ରାଣ ରାବଣ ଏପରି ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ରାବଣ ଦ୍ୱିଜାତି ରୂପେ ଆସି, ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ମୈଥିଲୀ ସମସ୍ତ ଅତିଥି ସତ୍କାର ନୀତି ଅନୁସାରେ, ତାଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଲେ, ପାଦ ପରିକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ, ଓ ମୃଦୁ ଭାବରେ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଦ୍ୱିଜାତି ବେଶ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ, କୁଶ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏହି ଅତିଥିକୁ ସୀତା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ମନେ କରି, ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ବିନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, "ଏଠି ଆସନ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ, ଏହି ପାଦ ପରିକ୍ଷାଳନ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟ ଭୋଜନ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ମୃଦୁ ଓ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ରାବଣଙ୍କ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ କରିବା ଓ ବିନାଶ କରିବା ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସୀତା, ତାଙ୍କର ପତି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶିକାରରୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଶୋଭାମାନ ହରିତ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାମ କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ରାବଣ, ଅପହରଣ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଦ୍ୱିଜାତି ବେଶ ଧାରଣ କରି ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସୀତା ଭାବିଲେ, "ଯଦି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିକୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ନ ଦିଅ, ସେ ଶାପ ଦେଇପାରେ।" କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିନ୍ତା କରି ସୀତା କହିଲେ, "ମୁଁ ମିଥିଲାର ମହାରାଜା ଜନକଙ୍କ ଝିଅ, ମୋ ନାମ ସୀତା। ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଣୀ।" "ମୁଁ ବାରହ ବର୍ଷ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ରାଜପାଳିସରେ ମାନବୀୟ ସୁଖ ଭୋଗ କରିଥିଲି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା। ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ମିଶି ରାଘବଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ। ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ୱଶ୍ରୁ କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଚାହିଲେ।" "କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସ୍ନେହ ଜିତି, ମୋର ପତିଙ୍କୁ ବନବାସ ଓ ଭାରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ସେ ଦୁଇଟି ବର ଚାହିଲେ—'ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ, ଶୁଏବି ନାହିଁ, ପିବିବି ନାହିଁ, ଯଦି ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ହେବ।' ଏହି ଭାବରେ କୈକେୟୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ଧନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଲେନି; ମୋର ପତି, ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମ, ଏହି ସମୟରେ ପଚିଶ ବର୍ଷର।" "ମୋର ଜନ୍ମର ଅଠାର ବର୍ଷ ହୋଇଛି; ଏହି ଲୋକରେ ମୁଁ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସତ୍ୟବାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶୁଦ୍ଧ। ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ନୟନ, ଦୃଢ଼ ବାହୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ। ମୋର ପିତା ଦଶରଥ, କାମନାରେ ଅନୁସୃତ।" "କୈକେୟୀଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ ପାଇଁ, ମୋର ପିତା ମୋତେ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେନି, ଯଦିଓ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲି। କୈକେୟୀ ଦ୍ରୁତ କଥା କହିଲେ: 'ରାଘବ, ଏହା ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶ।'" "'ଏହି ରାଜ୍ୟ ଭାରତଙ୍କୁ ଦିଅ, ତୁମେ ଚଉଦ ବର୍ଷ ବନରେ ବାସ କର।' 'କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଧାରୀ, ତୁମେ ବନକୁ ଯାଅ, ପିତାଙ୍କୁ ଅସତ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ କର।' ରାମ ନିର୍ଭୀକ ଭାବରେ କହିଲେ, 'ଯଥା ଆଦେଶ।'" "ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ମୋର ଧୃଢ଼ ପତି ଆଦେଶ ପାଳନ କଲେ; ସେ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସତ୍ୟ କହନ୍ତି, କଦାଚିତ୍ ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ଏହା ରାମଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଶ୍ଚୟ। ତାଙ୍କର ଭାଇ, ଅନ୍ୟ ମାଆର ଜନ୍ମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନାମ, ବିରତାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।" "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମୋର ପତିଙ୍କ ସାଥୀ, ଦୃଢ଼ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ। ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଏଇ ଭାଇ, ମୋ ସହ ରାମଙ୍କ ସହିତ ବନକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଜଟା ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ସହ ପ୍ରବେଶ କଲେ।" ଏଭଳି, ସୀତା ନିଜ ଜନ୍ମ, ପରିଚୟ ଓ ବନବାସର କାହାଣୀ ଏହି ଅତିଥି ବେଶୀ ରାବଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିଦେଲେ।