ସୀତାଙ୍କ ଶରୀରର ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି ରାବଣଙ୍କ ମନ ମହିତ ହେଲା । ତାଙ୍କର ନିତମ୍ଭ ଚଉଡ଼ା, ଉରୁ ମୋଟା ଓ ଗଠିତ, ଯୁବ ହାତୀର ତଣ୍ଡା ଭଳି ଦୃଢ଼ ଓ ଆକୃତିଶୀଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସୀତାଙ୍କ ଉରୋ-ଭାଗ ଉଚ୍ଚ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ରମ୍ୟ, ମୃଦୁ ତାଳ ଫଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମଣି ଓ ମୁକୁତରେ ଭୂଷିତ, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲା । ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୀତା, ମଧୁର ହାସି, ଅପୂର୍ବ ଦନ୍ତ, ଆକର୍ଷକ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଚରିତ୍ରରେ ରାବଣଙ୍କ ମନକୁ ଜଣେ ଜଳ ଭଳି ଭାହାଇ ନେଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର କମର ହାତରେ ଧରିବା ଯୋଗ୍ୟ, କେଶ ଦୀର୍ଘ ଓ ମନୋହର, ଉରୋ-ଭାଗ ଏକାଠି ଗଢ଼ିତ । ସେ ନ କୌଣସି ଦେବୀ, ନ ଦେବଙ୍ଗନା, ନ ଯକ୍ଷୀ, ନ କିନ୍ନରୀ—ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏପରି ରୂପ ମୋ ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି । ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, କୋମଳତା ଓ ଯୌବନରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏପରି ମହାରଣୀ ଏଇ ପ୍ରାନ୍ତବନରେ ବସିବା ଦେଖି ରାବଣଙ୍କ ହୃଦୟ କମ୍ପିଉଠିଲା । ସେ କହିଲେ, "ଭଲ ମହିଳା, ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ, ଏଠି ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏଠା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଏଠାରେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବା ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି । ଏଠାର ରାଜପ୍ରାସାଦ ଓ ବଗିଚା ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଅର୍ହ । ମେଘନିଳ ନୟନବତୀ, ତୁମେ ଏକ ଉଚିତ୍ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ତୁମେ କିଏ? ତୁମର ଶୁଭ୍ର ହାସି—ତୁମେ କି ରୁଦ୍ର ବା ମାରୁତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାରି ବଧୂ? ମନୋହର ନିତମ୍ଭବତୀ, ମୋତେ ତୁମେ ବସୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦେବୀ ଭଳି ଲାଗୁଛ; ଯେହেতୁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ବା କିନ୍ନର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ । ଏଠି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନିବାସ—ତୁମେ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ଏଠା ଗଛରେ ବସୁଥିବା ମୃଗ, ସିଂହ, ଦ୍ୱୀପଦ୍ବ୍ୟାଘ୍ର, ଓ ନିର୍ଘାତ କୁକୁର ଅଛନ୍ତି । ଭାଲୁ, ତାର, କଙ୍କ ଅଛି—ତୁମେ କିପରି ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରୁନାହ? ଏଠି ଦୂର୍ଦ୍ଦମ, ମଦୋନ୍ମତ, ତ୍ୱରିତ ହାତୀମାନେ ଅଛନ୍ତି—ତୁମେ କିପରି ଏଠି ଏକା ଏମିତି ବିପୁଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟ ଅନୁଭବ କରୁନାହ? କିଏ ତୁମେ, କାହାର କନ୍ୟା, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, କି କାରଣରେ ଏଇ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛ?" ଏଭଳି ମଧୁର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ରାବଣ, ମହାତ୍ମା ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ । ରାବଣ ଦ୍ୱିଜାତିର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଯେବେ ଆସିଥିଲେ, ସୀତା ତାଙ୍କୁ ଅତିଥିର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ । ପ୍ରଥମେ ସୀତା ଏକ ଆସନ ଆଣି, ପଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୃଦୁ ସ୍ୱରେ କହିଲେ, "ସବୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ !" ଦ୍ୱିଜାତି ଭୂଷା ଓ ହସ୍ତେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିବା ରାବଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସୀତା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ସମ୍ମାନ କଲେ । "ଏଠି ଆସନ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ, ଏହି ପଦ୍ୟ ପାନୀୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ । ଏଠି ତୁମ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟ ଭୋଜନ ଅଛି, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଏଠି ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ମୃଦୁ ଓ ନମ୍ର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ରାବଣ ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ—ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ କରିବେ । ଏହି ସମୟରେ, ସୀତା ମନରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—ତାଙ୍କର ପତି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶିକାରରୁ ଫେରିବେ ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ, ବିପୁଳ ହରିତ ଅରଣ୍ୟ ଛଡ଼ା ରାମ କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏହା ପରେ ଆରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ସତ୍ଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି । ଏଠି, ରାବଣ ଦ୍ୱିଜାତି ରୂପେ ଅପହରଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ସୀତା ଭାବିଲେ—"ଯଦି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିକୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ନ କରିବି, ସେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇପାରନ୍ତି"—ଏହି ଭାବନାରେ ସେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ, "ମୁଁ ମିଥିଲାର ମହାରାଜା ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା, ମୋର ନାମ ସୀତା । ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭେଛା । ମୁଁ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରାଣୀ ।" "ମୁଁ ବାର ଦିନ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ମାନବୀୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲି । ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ, ରାଜା ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ । ଏହି ଅଭିଷେକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମୟରେ, ମୋର ଶ୍ୱଶୁରୀ କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବର ଚାହିଲେ ।" "କୈକେୟୀ ଏହି ଦୁଇ ବର ମାଗିଲେ—ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବନବାସ ଓ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ । ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ, ଶୁଏବି ନାହିଁ, ପିବିବି ନାହିଁ, ଯଦି ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ହୁଏ ।' ସେ ଧନ ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ସମୟରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ୨୫ ବର୍ଷ ବୟସରେ ।" "ମୋ ଜନ୍ମରୁ ଏଠାକୁ ୧୮ ବର୍ଷ ହେଲା, ମୋ ପତି ରାମ—ସତ୍ୟବାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର । ତାଙ୍କର ପିତା ଦଶରଥ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମୀ । କୈକେୟୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ମୋ ପିତା ମୋତେ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେ ନାହିଁ ।" "କୈକେୟୀ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—'ତୁମ ପିତାଙ୍କ ନିୟୋଗ ଶୁଣ, ଏହି ରାଜ୍ୟ ଭରତଙ୍କୁ ଦିଅ, ତୁମେ ୯ ଓ ୫ ବର୍ଷ ବନରେ ବସ କର ।' ରାମ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ କହିଲେ—'ଏହିପରି ହେଉ ।'" "ମୋ ପତି ସତ୍ୟବାନ, ଦେବାନୁଗ୍ରହର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶୂରବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକାରୀ, ଏବଂ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ।" ଏଭଳି, ସୀତା ନିଜ ଜନ୍ମ, ପରିଚୟ ଓ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୃଦୁ ଓ ନମ୍ର ଭାବେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଦେଲେ ।