ଗୋଦାବରୀ ନଦୀ ଭୟରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଏହି ସମୟରେ ଦଶଗ୍ରୀବ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ସୁଯୋଗ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ । ରାବଣ ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପେ ଭେଷ ଧରି, ଯେଉଁଥିରେ ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲେ, ସେ ବେଳେ ଶୋକରେ ଡୁବିଥିବା ବୈଦେହୀଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ । ସେ ବେଳେ, ସେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଏପରି ଭାବରେ ଆସିବା ଯେପରି ସନି ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ତାରାକୁ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ନିକଟରେ ଆସେ, କିମ୍ବା ଘାସରେ ଢାକା ଏକ ଭଲି ପରି ଦେଖାଯାଏ । ରାବଣ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଶ୍ରୀମତୀ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖିଥିଲେ । ଶୋକ ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା, ଚମତ୍କାର ଦନ୍ତ ଓ ଅଧର ଥିବା ସୀତା ଏକ ପତ୍ର ଶାଳାରେ ବସିଥିଲେ । ରାତିର ଚରଣ କରୁଥିବା ରାବଣ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠି ସେ ପୀତବସନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କମଳ ଦଳ ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ । କାମବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ ସଦୃଶ ଧ୍ୱନି କରି, ରାକ୍ଷସନାୟକ ନିଜେ ନିଜେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ମୃଦୁ କଥାରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦେହର ଦୀପ୍ତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀ ହୀନ ହୋଇଥିବା ଲୋଟସ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛି ବୋଲି ସ୍ତୁତି କଲେ । ପୀତବସନ, କମଳମାଳା ଧାରଣ କରି, ଚାନ୍ଦି ଓ ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ପୁଷ୍ପିତ ପଦ୍ମସରୋବର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବୈଦେହୀଙ୍କ ରୂପକୁ ସେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ । "ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ କି ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି, ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ନା କି ଦେବକନ୍ୟା? କିମ୍ବା ଧନ, କିମ୍ବା ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରିଣୀ ରତିଦେବୀ?" — ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରି ସେ ତାଙ୍କ ଦନ୍ତ, ଚକ୍ଷୁ, ନୀଲକୋଣା ଓ ଧଳା ଦନ୍ତର ସ୍ତୁତି କଲେ । ତାଙ୍କ ଶୂଳ, ଉରୁ ଓ ଶୋଭାମୟ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଅଂଗର ବିବରଣୀ ଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଉଦର ହସ୍ତେ ଧରିବାଯୋଗ୍ୟ, ଚମତ୍କାର କେଶ, ଏବଂ ଏକାଠି ଥିବା ଉରସ୍ଥଳର ଚର୍ଚ୍ଚା କଲେ । ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏପରି ରୂପାବତୀ ନାରୀ ପୃଥିବୀରେ କେବେ ଦେଖିନାହିଁ । ତୁମର ଯୌବନ, କାନ୍ତି, ନମ୍ରତା ସମଗ୍ର ଲୋକରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ।" ଏଠି ଏକାକି ଅରଣ୍ୟରେ ତୁମର ବସିବା ଦେଖି ମୋର ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଛି । ତେଣୁ ଭଦ୍ରେ, ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଏଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହାଟ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ହସ୍ତିନାଗର ରହିଛି । ଏଠି ଗନ୍ଧ, ମାଳ୍ୟ, ଅନ୍ତ୍ରବସ୍ତ୍ର ଆଦି ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ । ହେ କଳାନୟନୀ, ତୁମେ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ । କି ତୁମେ ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାରୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା? ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଦେବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ । ଏଠି ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା, କିନ୍ନର ଆସନ୍ତି ନାହାନ୍ତି । ଏଠି ଏପରି ଜନ୍ତୁ ରହିଛି—ମୃଗ, ସିଂହ, ବାଘ, ନକୁଳ, ଭାଲୁ, ଗଡ଼ିଆଳ, କୁଅଁଠିଆ, ହସ୍ତି । ଏଠି ଏକାକି ତୁମେ କିପରି ଭୟ କରୁନାହାଁ? କିଏ ତୁମେ, କାହାର କନ୍ୟା, କେଉଁଠୁ ଏଠିକୁ ଆସିଛ? ତୁମେ ଏକାକି ଏଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଚରଣ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଘୁଞ୍ଚିଅଛ ।" ଏପରି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାବଣ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ବେଶି ସ୍ତୁତି କଲେ । ଏହି ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପୀ ଅତିଥିକୁ ଦେଖି, ମୈଥିଳୀ ସମସ୍ତ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଦର କଲେ । ପ୍ରଥମେ ଘରେ ଅସନ ଆଣି, ପାଦ୍ୟ ଦେଇ, "ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରସ୍ତୁତ," ବୋଲି କହିଲେ । ଦ୍ୱିଜ ଭେଷ, ଦଣ୍ଡ ଓ କୁସୁମ୍ଭ ଧାରଣ କରି ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଅସ୍ବୀକାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । "ଏଠି ଆସନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବସନ୍ତୁ। ଏହି ପାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ । ଏହି ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟ ଭୋଜନ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଏଠି ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ," ବୋଲି ଆଦର କଲେ । ମୈଥିଳୀଙ୍କ ମୃଦୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଶୁଣି, ରାବଣ ମନେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ ଯେ, ଏହି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ପୂର୍ବକ ହରିବା ଓ ତାଙ୍କୁ ନାଶ କରିବାକୁ । ସେ ବସି, ଏକାଠି ମନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଶିକାରରୁ ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ ରାମ ଫେରିବେ, ତେଵେ ସେ ଚାରିପଟେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଅରଣ୍ୟର ସବୁଜ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାମ କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ । ଏହିପରେ ରାବଣ, ଯିଏ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ହରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପେ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ସୀତା ଭାବିଲେ, "ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥିକୁ ଯଦି ଯଥାଯଥ ଆଦର ନ ଦେଉଛି, ସେ ଶାପ ଦେଇପାରେ," ଏହି ଭାବନାରେ କ୍ଷଣେକ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଏପରି କହିଲେ: "ମୁଁ ମିଥିଳାର ରାଜା ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା, ମୋ ନାମ ସୀତା, ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭେଛା । ମୁଁ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରାଣୀ । ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ମୁଁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜ୍ୟର ରାଜମହଳରେ ମାନବୀୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲି । ତ୍ରୟୋଦଶମ ବର୍ଷରେ ରାଜା ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ ମିଶି ରାମଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ । ଏହି ଯୋଜନା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାସୁ କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଏକ ବର ମାଗିଲେ । ସେ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଆନୁଗ୍ରହ ଲାଭ କରି, ମୋର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବନବାସ ଓ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବା ଅନୁଗ୍ରହ ମାଗିଲେ । ସେ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇଟି ବର ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: 'ମୁଁ କେବେ ଖାଇବି ନାହିଁ, ଶୁଇବି ନାହିଁ, ପିଇବି ନାହିଁ ।'" ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତା ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଘଟିଲା ।