ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି କହିଲେ, “ହେ ବୈଦେହୀ, ତୁମର ପତିଙ୍କୁ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ପକ୍ଷୀ ମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, କିନ୍ନର କିମ୍ବା ଜନ୍ତୁ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଅପରାଜେୟ; ତେଣୁ ଏପରି ଭାବରେ କଥା କହନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠି ରଖି ଯିବାକୁ ଅସହ୍ୟ; ରାଘବଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ଦେବତାମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ହତାଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମ ହୃଦୟ ଶାନ୍ତ କର, ଭୟ ଛାଡ଼। ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଶୀଘ୍ର ମୃଗକୁ ବଧ କରି ଫେରିବେ; ତୁମେ ଯେଉଁ ସ୍ୱର କୁହିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦେବତାର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହା ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମାୟା, ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର ଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ଏକ କଳ୍ପନା। ମହାତ୍ମା ରାମ ମୋତେ ତୁମ ରକ୍ଷାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି; ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଛାଡି ଯିବା ମୋ ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ। ବରଂ ଏବେ ଆମେ ଏହି ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଚଳିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାଇଛୁ। ଖରଙ୍କ ବଧ ପରେ ଏବଂ ଜନସ୍ଥାନର ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ପରେ ଏହି ଅଟବୀରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଛି। ଏପରି ହିଂସା ଓ ନିର୍ମମତା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ସୀତା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତାଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ, “ତୁମେ ନିଚ, ଦୟାହୀନ, କଠୋର, ଏବଂ ବଂଶର ଅପମାନ। ମୁଁ ଭାବୁଛି ରାମଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ତୁମର ଆନନ୍ଦ ମିଳୁଛି, ତେଣୁ ଏପରି କଥା କହୁଛ। ବିରୋଧୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଷ୍ଟତା ଆସିପାରେ, ବିଶେଷକରି ତୁମ ପରି କଠୋର ଓ ଚତୁରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ, ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଅଟବୀକୁ ଆସିଛ, ବା ମୋ ପାଇଁ ବା କିମ୍ବା ଭରତଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। କିନ୍ତୁ ଏହା କେବେ ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ, ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ, ତୁମ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଭରତଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଆଖିର କମଳ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ନେଇଛି, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚାହିବି କିପରି? ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଦେବି। ରାମ ବିନା ଏ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ଏକ କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ।” ସୀତାଙ୍କ ବିଷାଦ ଓ କଠୋର କଥା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଦେବୀ ସମାନ। ମୈଥିଲୀ, ନାରୀମାନେ ଏପରି ଅନୁଚିତ କଥା କହିପାରନ୍ତି—ଏହା ଏହି ଲୋକର ସ୍ତ୍ରୀସ୍ୱଭାବ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚଞ୍ଚଳ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ବିଭିନ୍ନତାର ଜନକ। ମୁଁ ଏପରି କଥା ସହିପାରିବି ନାହିଁ। ଏ ଅଟବୀର ନିବାସୀମାନେ ସାକ୍ଷୀ ହେଉନ୍ତୁ, ମୁଁ ନ୍ୟାୟ କଥା କହିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ କଠୋର କଥା କହିଲେ। ତୁମର ଜନ୍ମ ଓ ସ୍ତ୍ରୀସ୍ୱଭାବରୁ ତୁମେ ଏମିତି ଭାବରେ ଅଟୁଟ ଅଛ; ଏବେ ମୁଁ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଛି, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଅଟବୀର ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୋ ପାଖରେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି। ମୁଁ ଫେରି ଆସିବା ବେଳେ ତୁମକୁ ରାମ ସହିତ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବହୁଥିଲା। ସେ କହିଲେ, “ରାମ ବିନା ମୁଁ ଗୋଦାବରୀ ନଦୀରେ ବୁଡ଼ି ଯିବି, କିମ୍ବା ଗଳାରେ ଫାସି ଦେଇବି, କିମ୍ବା ଆପଣ ଜୀବନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି। ମୁଁ ବିଷ ପିଇବି କିମ୍ବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, କିନ୍ତୁ ରାଘବ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷକୁ ଛୁଁଇବି ନାହିଁ।” ଏହି କଥା କହି ସୀତା ଦୁଃଖରେ ନିଜ ପେଟକୁ ହାତରେ ମାରି, ଅଶ୍ରୁ ପାତି କାନ୍ଦିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ନିରାଶ ଦେଖି, ସୌମିତ୍ରି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସୀତା ତାଙ୍କୁ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହାତ ଜୋଡି, ମୃଦୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପଛକୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖି, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହି, ସେ ରାମଙ୍କ ଖୋଜରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଓ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ତାହାପରେ ଦଶଗ୍ରୀବ ରାବଣ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଅବସରକୁ ନେଇ, ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ସନ୍ୟାସୀ ରୂପେ ବୈଦେହୀ ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ମୃଦୁ କଷାୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଝଟା ଓ ଛତା, ପାଏ ଚପ୍ପଲ, ଶୋଭାମାନ ଦଣ୍ଡ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ବାମ କାନ୍ଧରେ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ଭିକ୍ଷୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଅଟବୀରେ ଏକାକି ବସିଥିବା ବୈଦେହୀଙ୍କ ପଛକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଯେପରି ଗୋଧୂଳି ବେଳା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ବିହୀନ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ସୀତା ଏକା ଅଟବୀରେ ଥିଲେ। ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ର ବିନା ଯେପରି ନିରାଶା ହୁଏ, ସେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଉଦ୍ୟତ ରାବଣ ଜନସ୍ଥାନର ବୃକ୍ଷମାନେ ଦେଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବୃକ୍ଷମାନେ କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ, ପବନ ବହିଲା ନାହିଁ, ଗୋଦାବରୀ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବହିଲା। ଦଶଗ୍ରୀବ ଏହି ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅବସର ଖୋଜି, ଭିକ୍ଷୁର ରୂପେ ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନୁଚିତ ଯଦ୍ୟପି ତାଙ୍କ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଷ୍ଟତା ସହିତ ଦୁଃଖିତ ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଭଳି ଏହି ଅଟବୀର ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ, କ୍ରୋଧ ଓ ମାୟାର ଛାୟା ପ୍ରବଳ ହେଲା।