ସେଠାରେ, ଜଳର ଅସ୍ଥିରତାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏକ ଉତ୍କଟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ । ନଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଯାଇ, ସେ ଏହି ଶବ୍ଦର ଉତ୍ସ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଏହି ଜିଜ୍ଞାସାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ, ମଧ୍ୟ ନଦୀରେ ଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ଏହି ଜଳର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କାହିଁକି? ଏହି ଶବ୍ଦ କ’ଠୁ ଆସୁଛି?" ରାଘବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହାର କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ହେ ରାମ, କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚିନ୍ତନରୁ ମାନସ ସରୋବର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା । ସେଠାରୁ ଏହି ପବିତ୍ର ସରୟୂ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଅୟୋଧ୍ୟା ଦିଗକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି । ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶବ୍ଦ ଏହି ସରୟୂର ହିଁ, ଯାହା ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ । ଏହି ଜଳର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏହିଠାରେ ତୁମେ ନମସ୍କାର କର ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦୁଇଁଜଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାଇ ମନୋପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର କଲେ । ତାଙ୍କେ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପହଞ୍ଚି, ଦୁଇଁଜଣ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ । ସେଠାରେ ଏକ ଭୟାନକ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାମ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ଏହି ଅରଣ୍ୟ କେତେ ଭୟାନକ! ଏଠାରେ କିଛି ଅଜସ୍ର ଝିଙ୍କା ଓ ଭୟଙ୍କର ପଶୁପକ୍ଷୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି ।" ଏଠାରେ ସିଂହ, ବାଘ, ବନ୍ଦର, ହାତୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ—ଧାବ, ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, କକୁଭ, ବିଲ୍ବ, ତିନ୍ଦୁକ, ପାଟଳ ଓ ବେର ଗଛ ମିଶିଛି । "ଏହିଠାରେ ଏତେ ଭୟ ଏବଂ ଭୟାନକତା କାହିଁକି?" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥନନ୍ଦନ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଭୟଙ୍କର ରୂପର କାରଣ ଶୁଣ । ଏଠାରେ ପୂର୍ବେ ଦୁଇଟି ଉତ୍ତମ ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା—ମଲଦା ଓ କରୂଷା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ।" "ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ବୃତ୍ରାସୁର ବଧ ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅଶୁଚି ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଗାଁରେ ଭୁକ୍ତି ଓ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଆସିଲା । ଏହି ଅଶୁଚିତା ହଟାଇବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ନାନା ପାତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଏବଂ ଏଠି ମାଟି ଉପରେ ଏହି ଅଶୁଚିତା ଓ କରୂଷା ରଖିଦେଲେ । ଏହିଭଳି ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଅଶୁଚିତା ଦୂର ହେଲା । ତେଣୁ ସେ ଏହି ଦୁଇଁ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଅଶୀର୍ବାଦ କଲେ—'ମଲଦା ଓ କରୂଷା ନାମରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସଂସାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ ।' ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଇଁ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।" "ମଲଦା ଓ କରୂଷା ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ, ଏକ ସମୟ ପରେ ଏଠାରେ ଏକ ଭୟାନକ ଯକ୍ଷିଣୀ ଉପଦ୍ରବ କରିବାକୁ ଆସିଲା । ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ତାଟକା, ସେ ଏକ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଜାମ୍ଭପୁତ୍ର ସୁନ୍ଦର ସ୍ତ୍ରୀ । ତାଙ୍କ ପୁଅ ମାରୀଚ, ଏକ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସ, ମହାବଳୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଥିଲା । ଏହି ତାଟକା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମଲଦା ଓ କରୂଷାକୁ ଉପଦ୍ରବ କରି, ଏଠାର ଲୋକଙ୍କୁ ଚିରନ୍ତନ ଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି । ତାଟକା ଏଠାରେ ଏକ ଅର୍ଦ୍ଧ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ରହି, ଏହି ମାର୍ଗକୁ ବନ୍ଦ କରିଛି । ତେଣୁ ତୁମେ ତାଟକା ଅଟବୀକୁ ଯାଇ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟାକୁ ନାଶ କର । ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ପୁନଃ ପବିତ୍ର କର, କାରଣ ଏଠାକୁ କେହି ଆସିପାରୁନାହାନ୍ତି । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଟବୀ ଏଯାଁ ଯକ୍ଷିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଉଜାଡ ହୋଇ ଅଛି ।" ଏଉଁପରି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ତମ ବାଣୀ ଶୁଣି, ରାମ ମନୋରମ ଭାବରେ କହିଲେ— "ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁହାଯାଏ ଏହି ଯକ୍ଷିଣୀ ଦୁର୍ବଳ, ତେବେ କିପରି ସେ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ? ସେ କିପରି ଏକ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଛି?" ରାଘବଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସହର୍ଷ ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ କହିଲେ— "ତାଟକା କିପରି ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ଏହା ଶୁଣ । ଏକ ସମୟରେ ସୁକେତୁ ନାମକ ମହାବଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯକ୍ଷ ଥିଲେ । ସେ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ, ତେଣୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ତୁଷ୍ଟ କରି ଘୋର ତପସ୍ୟା କଲେ । ଯକ୍ଷମହାପତି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ କନ୍ୟା ଦେଲେ, ଯାହା ନାମ ତାଟକା । ତାଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଦିଆଗଲା, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ଦିଆଯାଇଲା ନାହିଁ ।" "ଯେତେବେଳେ ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ଯୁବତୀ ହେଲେ, ସେ ଜାମ୍ଭପୁତ୍ର ସୁନ୍ଦର ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଦିଆଗଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହା ନାମ ମାରୀଚ, ସେ ଏକ ଶାପରେ ରାକ୍ଷସ ହେଲା । ଯେତେବେଳେ ସୁନ୍ଦ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାଟକା ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ମହାର୍ଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ଉତ୍ତେଜିତ ଏବଂ ଭୁକ୍ତିରେ, ସେ ଗର୍ଜନ କରି ଆଗକୁ ଛୁଟିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ମହାର୍ଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମାରୀଚକୁ କହିଲେ—'ତୁ ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କର ।' ଏବଂ ତାଟକାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଇଦେଲେ ।" ଏହିପରି ଉତ୍ପତି, ତାଟକାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଦୁଃଖର କାହାଣୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଦେଲେ ।