ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ସେ ସାଧୁମାନେ ଯେଉଁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଦୁଇ ପ୍ରିନ୍ସ ସହ ଏକ ସଙ୍ଗେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇଥିବା ନଦୀକୁ ପାର କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କୁ ଜଳର ଗରଜନ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା, ଯାହା ଜଳର ଗତିର ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିଲା। ସେ ନଦୀର ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କର ସହ ରାମ ଓ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ବ୍ରଦରଙ୍କ ସହିତ ସେ ଏହାର ଉତ୍ସ ଜାଣିବାକୁ କୋଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। “ଏହି ଜଳର ଗରଜନ କେମିତି?” ରାମଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେହି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। “କୈଳାସ ପର୍ବତରେ, ରାମ, ମନରେ ଏକ ସରୋବର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାନସ ସରୋବର ଗଢ଼ା ହୋଇଥିଲା; ଏହାରୁ ଏକ ନଦୀ ବହି ଚାଲି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସୁଛି।” “ପବିତ୍ର ସରୟୁ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସରୋବରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ତାଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ଗରଜନ ଜହ୍ନବୀକୁ ପହଁଚିଛି। ଜଳର ଗତିର ଉତ୍କଣ୍ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ରାମ, ତୁମେ ଏହି ଗରଜନକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କର।” ତେଣୁ, ଦୁଇଜଣ ଧର୍ମପାଳନ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ କୂଳକୁ ପହଁଚି, ଦୁଇଜଣ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଆନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର ନାସିକା, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, “ଏହି ଜଙ୍ଗଲ କିପରି ଭୟଙ୍କର, ଯାହା ଗଣ ଚିଙ୍କାରରେ ପ୍ରଭାବିତ?” “ଏହା ଭୟଙ୍କର ପଶୁପାଳନ ଓ କଥିନ ଚିଙ୍କାରରେ ଭରିଥିବା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପକ୍ଷୀ, ଦର୍ଦ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଚିଙ୍କାର କରୁଛି। ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ, ବାଘ, ବାରାହ ଓ ହାଥୀ ସହିତ ଧବା, ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, କକୁଭା, ବିଲ୍ବା, ତିଣ୍ଡୁକା ଓ ପଟାଳ ଗଛ ଅଛନ୍ତି।” “ଜିଉଜୁବ ଗଛ ସହିତ ମିଶିଥିବା—ଏହି ଜଙ୍ଗଲ କିପରି ଏତେ ଭୟଙ୍କର?” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତିର ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। “ଶୁଣ, କକୁତ୍ସ୍ଥର ପୁତ୍ର, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲର କାରଣ। ଏଠାରେ ଦୁଇଟି ସମୃଦ୍ଧ ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ମାଳଦା ଓ କରୁଷ।” “ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିଧାନ କରିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅପବିତ୍ରତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଅପବିତ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଦୁଷ୍କର ଭାବ ଆସିଥିଲା।” “ସେ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଧୋଇବା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ନଦୀକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ମାଳଦା ଓ କରୁଷ ଏହାର ଜନ୍ମ ହେଲା; ଦେବତାମାନେ ‘ଭଲ କରିଛ’ ବୋଲି କହିଥିଲେ।” “ମାଳଦା ଓ କରୁଷ, ଧନ୍ୟ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ବଦଳିଥିବା ଯକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେହି ଯକ୍ଷୀ ହେଉଛି ତାଟକା, ସୁଣ୍ଡର ବିଧାନ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ମାରୀଚ, ଏକ ରାକ୍ଷସ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତି ଥିଲା।” “ଏହି ରାକ୍ଷସ, ଦର୍ଦ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସଦା ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ କରେ। ତାଟକା, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମାଳଦା ଓ କରୁଷକୁ ବିନାଶ କରେ; ସେ ଏହି ପଥରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଅର୍ଧ ଯୋଜନା ଦୂରେ।” “ତେଣୁ, ତୁମେ ତାଟକାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ; ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ନିର୍ଭର କରି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ନଷ୍ଟ କର। ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ପୁଣିଥରେ କାଟିବାରେ ମୁକ୍ତ କର; କାରଣ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଏହା ଅଛି, କେହି ଏଠାକୁ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ।” “ରାମ, ଏହି ଜମିକୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯକ୍ଷୀ ନଷ୍ଟ କରିଛି; ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିବା ସବୁ କଥା କୁହାଯାଇଛି।” ଏପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣି, ରାମ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। “ଓ ଗୁରୁ, ଯକ୍ଷୀ ଦୁର୍ବଳ ହେବାରେ, ସେ କିପରି ହଜାର ହାଥୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଧରିଛି?” “ରାମ, ତୁମର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେହି ଶକ୍ତିର କାରଣ କୁହିଲେ। ‘ସେ କିପରି ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ? ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁର୍ବଳ ହେବାରେ ଏହା ଦିଆଯାଇନଥିଲା।’ “ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଯକ୍ଷ ଥିଲେ, ନାମ ସୁକେତୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ; ସେ ବିରାମ ନଥିଲେ ଓ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେ ବଡ଼ ଯକ୍ଷଙ୍କର ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଏକ ମଣିଷ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ନାମ ତାଟକା।” “ସେ ହଜାର ହାଥୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଧରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯକ୍ଷ ଦାଦା ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଇନଥିଲେ। ତାଟକା, ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଯୌବନରେ, ସୁଣ୍ଡର ପତ୍ନୀ ହେବା ପରେ, ଯମ୍ବହର ପୁତ୍ର ସୁଣ୍ଡକୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା।” “କିଛି ସମୟ ପରେ, ତାଟକା ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ନାମ ମାରୀଚ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଏକ ରାକ୍ଷସ ହେବାକୁ ଶାପ ପାଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସୁଣ୍ଡକୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା, ତାଟକା ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଗୁରୁ ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।” “ଭୋକ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଚାଲିଆସି, ସେ ଗରଜିଥିଲେ; ସେ ଦେଖିଥିଲେ ଯେ ଗୁରୁ ଆଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।” ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଓ ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା, ରାମଙ୍କର ମନରେ ଏକ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢତା ଜନ୍ମ ନେଲା।