ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ମାରୀଚା ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦ୍ରୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ରାକ୍ଷସ ମାରୀଚା ଏବେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ହରିଣର ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ତାଙ୍କ ରୂପ ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା — ତାଙ୍କ ଶଙ୍ଖ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ମୁହଁ ଧଳା ଓ କଳା ରଙ୍ଗରେ ମିଶିଥିଲା, ମୁହଁ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି, କାନ ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଗଳା କିଛି ଉଁଚା, ପେଟ ନୀଳ ନୀଳକଣ୍ଠ ପରି, ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ଵ ମଧୁ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଓ ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ପରି ଦେଖାଉଥିଲା । ଖୁର ଅତି ଚମକୁଥିବା ବେରିଲ୍ ପରି, ପା ଶୁଣ୍ଡର ଓ ଠିକ ଆକୃତିରେ, ପୁଞ୍ଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ରଙ୍ଗିନ ଓ ଚମକୁଥିଲା । ମାରୀଚା ଏତେ ମନୋହର ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ ନିଜକୁ ଅନେକ ରତ୍ନରେ ସଜାଇ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହରିଣ ହେବାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପରିଣତ ହେଲେ । ସେ ଆଶ୍ରମ ଓ ଅତି ମନୋହର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ନିଜକୁ ଅତି ଆকর୍ଷଣୀୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭଲ ଦେଖାଉଥିବା ଭାବରେ ରଖି ଭଳି ଭଳି ଚଳିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହି ମନୋହର ହରିଣ ଅନେକ ଖଣିଜ ରଙ୍ଗରେ ସଜି, ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖରେ ହରିତ ଗ୍ରାସରେ ଚଳିବା ଦ୍ୱାରା ଭୈଦେହୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଶତାଧିକ ଚାନ୍ଦି ଚିହ୍ନ ଥିବା ଶରୀରରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲର ନରମ ପତ୍ର ଖାଇ ଘୁଞ୍ଚିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । କଦଳୀ ତଳ, କାର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ପାଖରେ ଦୟାଳୁ ପଦକ୍ଷେପରେ ସେ ଘୁଞ୍ଚିବାରେ ଲାଗି ଥିଲେ, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ପଦ୍ମ ଚିତ୍ର ଥିବା ପିଠିରେ ଏହି ମହାହରିଣ ଚମକୁଥିଲେ, ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ବେଗେ ବେଗେ ଦୂରକୁ ଯାଇ ପୁନି ଫେରି ଆସୁଥିଲେ । କେବେ ମାଟିରେ ଖେଳି, କେବେ ବସି, କେବେ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସି ଅନ୍ୟ ହରିଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିବାରେ ଲାଗି ଥିଲେ । ଅନ୍ୟ ହରିଣମାନ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଳି, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ । ମାରୀଚା ହରିଣ ରୂପରେ ଚମକୁଥିବା ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରି ଘୁଞ୍ଚିବାରେ ଲାଗି ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲର ହରିଣମାନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ । ସେମାନେ ଆସି ଘ୍ରାଣ କରି, ପଛୁ ଦଶ ଦିଗରେ ଚଳିଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମାରୀଚା ନିଜ ରାକ୍ଷସ ଭାବ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଖାଉନଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ମନୋହର ନୟନ ଥିବା ସୀତା ଫୁଲ ଚୟନ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ—କାର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ, ଆମ୍ର ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି ତାଙ୍କ ନୟନ ମଦିରା ପରି ଚମକୁଥିଲା । ସୀତା ଫୁଲ ଚୟନ କରି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁରେ ଏହି ରତ୍ନମୟ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ । ମୁକୁତ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଅଙ୍ଗ, ଦୂତିମୟ ଦାନ୍ତ ଓ ଓଠ, ଚାନ୍ଦି ଓ ଧାତୁ ରଙ୍ଗର କେଶ ଥିବା ହରିଣକୁ ଦେଖି ସୀତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବିସ୍ତୃତ ହେଲା, ଭଲ ପାଇ ଦେଖୁଥିଲେ, ମାୟା ହରିଣ ମଧୁର ଭାବରେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ । ସେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆଲୋକିତ କରି ଘୁଞ୍ଚିବାରେ ଲାଗି ଥିଲେ । ଏହି ଅନେକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହରିଣକୁ ଦେଖି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ । ଏଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ପରେ, ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଏକଚାଳିଶ ଶର୍ଗର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଫୁଲ ଚୟନ କରିବା ସମୟରେ, ମନୋହର କଟି ଥିବା ସୀତା ଏହି ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦି ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା । ସୀତା ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୂତିମୟ ରୂପରେ ଏହି ହରିଣକୁ ଦେଖି, ରାମ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ପୁନିପୁନି ଡାକି, ହରିଣକୁ ଉତ୍ସାହରେ ଦେଖୁଥିଲେ—"ଆସ, ଆସ ଶୀଘ୍ର, ମହାନ, ତୁମ ଭାଇ ସହିତ!" ଭୈଦେହୀଙ୍କ ଡାକରେ ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହରିଣକୁ ଦେଖି, ସନ୍ଦେହ କରି କହିଲେ—"ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ହରିଣ ଅନ୍ୟ କିଏ ନୁହେଁ, ମାରୀଚା ରାକ୍ଷସ ବେଶ ଧରିଛି ।" "ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚି ଶିକାରରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଏହି ରୂପ ଯୋଗୁ ଅନେକ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ରୂପ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ମାୟା।" "ଏହି ହରିଣ ରୂପ ଏକ ମାୟାବୀ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ରାମ, ଏହା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର ପରି ଚମକୁଥିବା ମାୟା ।" "ଏପରି ରତ୍ନମୟ ହରିଣ ଏଠାରେ କେବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମାୟା, କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।" ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଏହି କଥାକୁ ଅଟକାଇ, ଶୁଭ୍ ହସ ଥିବା ସୀତା, ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋହରେ ଭରି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମହାନ ରାଜକୁମାର, ଏହି ମନୋହର ହରିଣ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଛି; ଏହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହା ଆମ ଖେଳ ପାଇଁ ହେବ ।" "ଆମ ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ଅନେକ ଶୁଭ ଦେଖାଉଥିବା ହରିଣ ଘୁଞ୍ଚିବାରେ ଲାଗିଛି—ଚମରା, ସ୍ରମରା ଓ ଅନ୍ୟ ହରିଣମାନ ।" "ଅନ୍ୟ ଭାଲୁ, କୁନ୍ଦର, ମାଙ୍କି, କିନ୍ନର ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଘୁଞ୍ଚି, ଆକୃତି ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।" "କିନ୍ତୁ ଏପରି ହରିଣ ମୁଁ କେବେ ଦେଖିନି, ରାଜା—ନ ଚମକ, ନ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ନ ଦୂତିରେ ଏହି ହରିଣ ପରି କେହି ନାହିଁ ।" "ଏହି ଏକାଧିକ ରଙ୍ଗର ଅଦ୍ଭୁତ ଶରୀର ମୋ ପାଖରେ ରତ୍ନ ପରି ଚମକୁଛି, ଅଶାନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଛି ।" "ଆହା, ଏହି ରୂପ! ଆହା, ଏହି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ! ଏହାର ଶବ୍ଦ ଓ ଦୂତି କେତେ ମନୋହର; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରଙ୍ଗିନ ହରିଣ ମୋ ମନକୁ ଚୁରି କରୁଛି ।" "ଯଦି ତୁମେ ଏହି ହରିଣକୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରିପାର, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିସ୍ମୟ ଦେବ ।" "ଯେତେବେଳେ ଆମର ଅରଣ୍ୟବାସ ସମାପ୍ତ ହେବ ଓ ଆମେ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିବା, ଏହି ହରିଣ ରାଜପାଳିରେ ଆଲଙ୍କାର ଭାବେ ରଖିବାକୁ ମିଳିବ ।" ଏଭଳି ଭାବରେ, ମାରୀଚା ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଅଦ୍ଭୁତ ହରିଣ ରୂପ ଦେଖି ସୀତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି ମନୋହର ହରିଣକୁ ଆଣିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ।