ମାରୀଚାଙ୍କୁ ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣା ଶୁଣି ଦେମନ୍ ଖୁସି ହେଲେ । ସେ ମାରୀଚାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏବେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଏତେ ସାହସ ଦେଖାଇଛ, ଏବେ ତୁମେ ମାରୀଚା, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଦେମନ୍ ଥିଲା ।" ରାବଣ ଏହିପରି କହି, ଏକ ରତ୍ନ ଭୂଷିତ, ପକ୍ଷୀ ସଦୃଶ ତୀବ୍ର ରଥ ଉପରେ ଚଢିବାକୁ ମାରୀଚାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ । ଏହି ରଥ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଥିବା ଗଧାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯୋକ୍ତ ହୋଇଥିଲା । ରାବଣ ମାରୀଚାକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପରେ ଚାହିଁଲେ ଯାଇପାରିବ, ମୁଁ ଏକାନ୍ତ ଥାନାରେ ମିଥିଲାର ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାକୁ ଶକ୍ତିବଳେ ନେଇଯିବି ।" ମାରୀଚା ଏହି ଯୋଜନାକୁ ମନେ ରଖି ରାବଣଙ୍କ ସହ ରଥ ଉପରେ ବସିଲେ । ଦୁଇ ଦେମନ୍ ରଥ ଉପରେ ଚଢି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଚକ୍ରରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । ରାସ୍ତାରେ ସେମାନେ ନଗର, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଅନେକ ଦେଶ ଓ ଗ୍ରାମ ଦେଖିଲେ । ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଏଠାରେ ରାବଣ ମାରୀଚାଙ୍କ ସହ ରଥରୁ ତଳକୁ ଉତରିଲେ । ରାବଣ ମାରୀଚାଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ଏହା ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, କଦଳୀ ଗଛରେ ଘିରା ।" ସେ ପୁନି କହିଲେ, "ମିତ୍ର, ଆମେ ଯାହା ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଶୀଘ୍ର କର ।" ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି ମାରୀଚା ଦେମନ୍ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହରିଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେ ଏତେ ଚମତ୍କାର ରୂପ ନେଲେ—ତାଙ୍କ ଶିଙ୍ଗ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ମୁହଁ ଧଳା ଓ କଳା, ମୁଁହ ରକ୍ତ ହେବା ପଦ୍ମ ସଦୃଶ, କାନ ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି । ଗଳା ଅଳ୍ପ ଉଉଁ ଓ ପେଟ ନୀଳ ନୀଳମଣି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧୁ ଫୁଲ ପରି ଓ ପଦ୍ମକୁ ତନ୍ତୁ ପରି । ଚରଣ ରୂପ ଭେରିଲ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ପା ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା । ପୁଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗ ରେ ତୀବ୍ର ଚମକ ଦେଉଥିଲା । ଏହି ହରିଣ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହୋଇଥିଲା । ଦେମନ୍ ଏକ ମହାସୁନ୍ଦର ହରିଣ ରୂପ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଅରଣ୍ୟ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ । ସେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ହୋଇ, ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖରେ ଶ୍ୟାମଳ ଘାସ ଉପରେ ଚାଲିଥିଲେ । ଶୁଭ୍ର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍କିତ ହୋଇ ହରିଣ ଚମତ୍କାର ହୋଇ ଗଛର କମଳ ପତ୍ର ଖାଉଥିଲେ । ସେ କଦଳୀ ଗଛ, କାର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ଉପରେ ମୃଦୁ ପଦ୍ଧତିରେ ଘୁଞ୍ଚି ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ହରିଣର ପିଠ ପଦ୍ମ ରୂପ ଉପରେ ଅଙ୍କିତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା । ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ଏହି ମହାହରିଣ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ । ସେ ଏକା ଏକା ଦୃତ ଗତିରେ ଦୂରକୁ ଯାଇ ପୁନି ଫେରିଥିଲେ । କେବେ ମାଟିରେ ଖେଳି, କେବେ ବସି, କେବେ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସି ହରିଣ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥିଲେ । ଅନ୍ୟ ହରିଣମାନେ ସେଠି ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ପରେ ଫେରି ଆସୁଥିଲେ । ଦେମନ୍ ହରିଣ ରୂପରେ ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ସେ ଚମକୁଥିବା ଚିହ୍ନ ରେ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ହରିଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ । ସେମାନେ ଆସି ଘ୍ରାଣ କରି ପୁନି ଦଶ ଦିଗରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ । ଦେମନ୍ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ହରିଣମାନେ ସହ ମିଶି ଖୁସି ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ରୂପ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଖାଉନଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ସୀତା, ଅତି ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ, ଫୁଲ ଚୟନ କରି ତାଳ, କାର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ ଓ ଆମ୍ବ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ । ଫୁଲ ଚୟନ କରି ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ସୀତା ଅରଣ୍ୟ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅନୁପଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ରତ୍ନ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ସୀତା ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଅଙ୍ଗ ମୁକ୍ତା ଓ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ଦାନ୍ତ ଓ ଓଠ ଚମକୁଥିଲା, ଚିହ୍ନ ରୂପ ଧାତୁ ରେ ଅଙ୍କିତ ହୋଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦୟା ଭାବରେ ଦେଖିଲେ; ମାୟାହରିଣ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ । ହରିଣ ଏଠି ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଅରଣ୍ୟକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା । ଏଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଅନେକ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ହରିଣକୁ ଦେଖି ସୀତା, ଜନକଙ୍କ ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯିବା । ଏଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ପରେ, ଏହି ଗୌରବମୟ ଆରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଚୁଆଳିଶ ଶର୍ଗକୁ ଶୁଣ । ସୀତା, ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ଭ ଥିବା, ଫୁଲ ଚୟନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ପାର୍ଶ୍ୱ ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦି ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା । ତିନି ଖୁସି ଓ ନିର୍ମଳ ରୂପରେ, ପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ସୀତା ତାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ସେ ପୁନିପୁନି ଡାକିଲେ ଓ ହରିଣକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ, "ଆସ, ଆସ ଶୀଘ୍ର, ମୋ ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଭାଇ ସହ ।" ସୀତାଙ୍କ ଡାକରେ ଦୁଇ ମାନବ ସିଂହ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହରିଣକୁ ଦେଖି ସନ୍ଦେହ କରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ହରିଣ ମାରୀଚା ଦେମନ୍ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏ ନୁହେଁ ।" ସେ କହିଲେ, "ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି ଶିକାରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ରାଜାମାନେ ଏହି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେମନ୍ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛନ୍ତି, ଓ ରାମ ।" "ଏହା ଏକ ମାୟାବୀ ଦେମନ୍ ର ମାୟା; ଏହି ହରିଣ ରୂପ ସେ ତିଆରି କରିଛି, ମାନବ ସିଂହ, ଏହା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର ପରି ଚମକୁଥିଲା ।" "ଏପରି ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ହରିଣ ଏ ଭୂମିରେ କେବେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ; ଭୂପତି, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ମାୟା, କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।" ଏପରି ଭାବରେ ମାରୀଚା ଦେମନ୍ ରାବଣଙ୍କ ଯୋଜନା ଅନୁଯାୟୀ ହରିଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରୂପ ଦେଖି ସୀତା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ହରିଣକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମାୟା ଚିହ୍ନିଲେ ।