ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ରାବଣ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ମୁଁ ଆଉ କଣ କରିପାରିବି? ଏବେ ମୁଁ ଯାଉଛି, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଏ ଦାନବ, ତୁମର ଭଲ ହେଉ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚା ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କୁ ଆଳିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ତୁମେ ଏବେ ମୋ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାମ କରୁଛ, ଏହି ସାହସ ଦେଖାଇଛ। ଏବେ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଦାନବ ନୁହଁ, ଏବେ ତୁମେ ମାରୀଚା।" ତାପରେ ରାବଣ କହିଲେ, "ଏହି ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ପକ୍ଷୀ ସଦୃଶ ତୀବ୍ର ଗତିର ରଥ ଉପରେ ଚଡ଼; ଏଠି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଅଛି, ଏହି ରଥ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଗଧାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏକାତ୍ର କରାଯାଇଛି।" ରାବଣ ଆଉ ମାରୀଚା ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଦୂର୍ବଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ବୈଦେହୀକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ। ରାବଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ମିଥିଳାର ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଜୋର କରି ନେଇଯିବି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କର।" ଏହାକୁ ମନୋମନେ ମଞ୍ଜୁର କରି, ତାଟକାର ପୁଅ ମାରୀଚା ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ଦୁଇଏ ଏହି ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମନ୍ଦିର ସଦୃଶ ଉଡୁଥିବା ରଥରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଅଶ୍ରମ ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯାଇଯାଇ ସହର, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଗ୍ରାମ ଦେଖି, ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ମାରୀଚା ସହିତ ରାବଣ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ। ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥରୁ ଉତରି, ରାବଣ ମାରୀଚାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି କଦଳୀ ଗଛରେ ଘେରାଇଥିବା ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ। ବନ୍ଧୁ, ଆମେ ଯେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ, ତାହା ଶୀଘ୍ର କର।" ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚା ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରପାଖରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ମୃଗ ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସିଂଗ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ମୁହଁ ଧଳା ଓ କଳା, ମୁଁହ ରକ୍ତକମଳ ସଦୃଶ, କାନ ନୀଳକମଳ ଭଳି। ଗଳା ହଳକା ଉଁଚା, ପେଟ ନୀଳ ନୀଳମଣି ଭଳି, ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧୁ ରଙ୍ଗ ଫୁଲ ଓ କମଳର କେଶର ସଦୃଶ। ଖୁର ଶ୍ୟାମ, ପାଦ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ଗଠିତ, ପୁଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଭଳି ରଙ୍ଗିନ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେଠି ମାରୀଚା ଦାନବ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୃଗ ଭାବେ ଅନେକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଆଶ୍ରମ ଓ ଅରଣ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ବୈଦେହୀକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ହରିତ ଘାସରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଶତଧା ଚାନ୍ଦି ଦାଗ ଥିବା ଆକର୍ଷକ ମୃଗ ଭାବେ ଗଛର କୋମଳ ପତ୍ର ଖାଇଯାଉଥିଲେ। ସେ କଦଳୀ ଗଛ ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ପାଖକୁ ଯାଇ, ହଳୁକ ଚାଲି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ କେବେ ସୀତା ଦେଖିବେ। ସେ ମୃଗ କମଳ ଚିହ୍ନ ଥିବା ପିଠିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ଘୁରୁଥିଲେ। କେବେ ଦୂରେ ଯାଇ, ପୁଣି ଫେରି ଆସୁଥିଲେ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇ ପୁଣି ଆସୁଥିଲେ। କେବେ ଭୂମିରେ ଖେଳୁଥିଲେ, କେବେ ବସିଯାଉଥିଲେ, ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୃଗ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ମୃଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ପୁଣି ଫେରି ଆସୁଥିଲେ, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ କରି ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ମୃଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିକଟକୁ ଆସି ଘ୍ରାଣ କରି, ପୁଣି ଦଶ ଦିଗରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବ ମୃଗ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଳରେ ମିଶି ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅସଲ୍ ରୂପ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ସେ ଏହି ମୃଗମାନେ ସହ ଖେଳିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଖାଉନଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ବୈଦେହୀ, ଫୁଲ ତୋଳିବାକୁ ଅରଣ୍ୟରେ କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ, ଆମ୍ବ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସୀତା ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଫୁଲ ତୋଳୁଥିଲେ, ଅରଣ୍ୟବାସ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଏହି ରତ୍ନମୟ ମୃଗକୁ ଦେଖିଲେ। ସୀତା ଦେଖିଲେ ଏକ ମୃଗ, ଯାହାର ଅଙ୍ଗ ମୁକ୍ତା ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଦାନ୍ତ ଓ ଓଠ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚାନ୍ଦି ରଙ୍ଗର କେଶ। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ହେଲା, ସେ ମୃଗକୁ ଭଲପାଇ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ମାୟାବୀ ମୃଗ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଏହି ଅନେକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ମୃଗ ଅରଣ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ କେବେ ଦେଖିନଥିବା, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। ଏଠାରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଆରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଚୁଆଳିଶ ଶର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଫୁଲ ତୋଳିବା ସମୟରେ ସୀତା, ଯାହାର କଟି ସୁନ୍ଦର, ସେ ମୃଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ପାର୍ଶ୍ୱ ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦି ରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ନିର୍ମଳ ରୂପରେ ରହି, ତାଙ୍କର ପତି ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ପୁନଃପୁନ ଡାକି, ସେ ମୃଗକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖୁଥିଲେ, "ଆସ, ଆସ, ଶୀଘ୍ର ଆସ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ତୁମ ଭାଇ ସହିତ!" ବୈଦେହୀଙ୍କ ଡାକରେ, ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେଠାକୁ ଆସି, ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖି, ମୃଗକୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ମୃଗକୁ ଦେଖି ସନ୍ଦେହ କରି କହିଲେ, "ଭାଇ, ଏହି ମୃଗ ମାରୀଚା ଦାନବ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁ।" "ଏହି ମାୟାବୀ ଦାନବ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ରାଜାମାନେ ଏହାଙ୍କ ମାୟାରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।" "ଏହି ଏକ ମାୟାବୀ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ମୃଗ ରୂପ, ଏହା ଗନ୍ଧର୍ବ ସହର ଭଳି ଚମକୁଛି, ଏହା ତାଙ୍କର ମାୟାର ଫଳ।