ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ ରାମ ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ କରିଦେବେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଛି। ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବା ସହିତେ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି ବୋଲି ଭାବ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହ ଅପହରଣ କରି ନିଜେ ବିନାଶ ହେଇଯିବାକୁ ଜାଣ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଆଶ୍ରମରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବା, ତେବେ ନ ତୁମେ, ନ ମୁଁ, ନ ଲଙ୍କା, ଏବଂ ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ। ମୁଁ ତୁମର ମଙ୍ଗଳକାମନା କରୁଥିଲି, ତୁମକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣୁନାହ, ହେ ରାତିର ଅଧିପତି; ଯେମିତି ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଥିବା ଲୋକେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସୁବଚନ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣୁନାହ।" ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଵାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡରେ ଚୁଅଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ତାପରେ ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହି, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ, "ଚଳ, ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା," ବୋଲି କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଧନୁଷ, ବାଣ ଓ ତଳଵାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଯିଏ ମୋତେ ପୁନି ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେ ମୋ ଜୀବନକୁ ନିଅନ୍ତୁ ରହିଛନ୍ତି; ମୋ ଜୀବନ ଏବେ ଶେଷ। ଯିଏ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଏ, ସେ କେବେ ବଞ୍ଚି ଫେରିନଥାଏ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରାମ ଯମଦଣ୍ଡ ସମାନ। ହେ ରାତିର ଅଧିପତି, ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବାରୁ ମୁଁ କ'ଣ କରିପାରିବି? ଏବେ ମୁଁ ଚାଲିଯାଏ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାବଣ ଖୁସି ହେଲେ, ସେ ମାରୀଚଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସାହସ ଦେଖାଉଛ; ଏବେ ତୁମେ ସତ୍ୟ ମାରୀଚ, ଆଗରୁ ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାନବ ଥିଲ।" ତାପରେ ରାବଣ କହିଲେ, "ଏହି ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ପକ୍ଷୀ ସମାନ ବେଗବାନ୍ ରଥରେ ଚଢ଼; ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଗଧାମାନେ ରଥକୁ ଏଣ୍ଟିଛନ୍ତି। ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯାଅ; ମୁଁ ସେ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରୁ ମିଥିଳା କୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ନେଇଯିବି।" ଏହିପରେ ତାଟକାପୁତ୍ର ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ ସହମତି ଦେଇ, ଦୁହେଁ ଏହି ଉଡ଼ୁଥିବା ମହଲ ସଦୃଶ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆଶ୍ରମମାଳା ଛାଡ଼ି ଯାଞ୍ଚି, ରାସ୍ତାରେ ନଗର, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଦେଶ ଓ ପୁର ଦେଖିଲେ। ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ମାରୀଚଙ୍କ ସହିତ ରାକ୍ଷସପତି ରାବଣ ଏହି ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥରୁ ଉତରିଲେ। ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ଏହା ହେଉଛି କଦଳୀବନରେ ଘେରା ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ। ବନ୍ଧୁ, ଆମେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ସେଥିରେ ଶୀଘ୍ର କାମ କର।" ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମାରୀଚ ରାକ୍ଷସ ଅଦ୍ଭୁତ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଶିଖା ମଣିମାଣିକ୍ୟର, ମୁହଁ ଧଳା ଓ କଳା ମିଶ୍ରିତ, ମୁଁହ ରକ୍ତ କମଳ ସଦୃଶ, କାନ ନୀଳ କମଳ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଛି। ମଧୁରେ ଅଳିଅଂଶ ଭଳି ପଟ୍ଟା ଓ ପଛ, ଗଳା ହଳକା ଉଠିଥିବା, ଉଦର ନୀଳ ନୀଳମଣି ସମାନ। କୁନ୍ଦନ ଦୀପ୍ତି ଥିବା ଖୁର, ଶିଖା ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସମାନ ରଙ୍ଗିନ, ନିମ୍ନ ତଙ୍କ ପାଦ ଶୁଭ୍ର ଓ ଭଲ ଗଠିତ। ସେ ଅନେକ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ସେ ନିଳା ଅଞ୍ଚଳରେ ଅନେକ ଖଣିଜ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଚାରିପାଖ ଚରୁଥିଲେ। ସେ ଶତାଧିକ ଚାନ୍ଦିର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଦେହ ନେଇ, ଗଛର କୋମଳ ପତ୍ର ଚବାଇ ଚରୁଥିଲେ। କଦଳୀବନ, କର୍ଣ୍ଣିକାର ତଳେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲି, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିଠିରେ କମଳ ଚିତ୍ର ଥିଲା, ଏହି ମହାମୃଗ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚରୁଥିିଲେ। ସେ କେବେ ଦୂରେ ଯାଉଥିଲେ, କେବେ ଆସିଥିଲେ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସି ଫେରୁଥିଲେ। କେବେ ମାଟିରେ ଖେଳିଥିଲେ, କେବେ ବସିଯାଉଥିଲେ, ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାର ନିକଟେ ମୃଗ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ମୃଗ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ପୁଣି ଫେରିଯାଉଥିଲେ, ସୀତାଙ୍କ ଚାହାଣି ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚିତ୍ର ଆକି, ଚାରିପାଖି ଚାଲୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟମୃଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିସ୍ମିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଆସି ଘ୍ରାଣ କରି ପୁଣି ଦଶଦିଗରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ମୃଗ ରୂପୀ ଦାନବ ତାଙ୍କ ସହ ମିଶିଯାଉଥିଲେ, ତଥାପି ନିଜ ରୂପ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଖାଉନଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁନ୍ଦର ନୟନ ଥିବା ବୈଦେହୀ ସୀତା ଫୁଲ ତୁଳିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ସେ କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ ଓ ଆମ୍ର ଗଛ ତଳେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଖ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅନୁପଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ତଥାପି ଏହି ମଣିମୟ ମୃଗକୁ ଦେଖିଲେ। ସୀତା ଦେଖିଲେ ଏହି ମୃଗର ଅଙ୍ଗ ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଦାନ୍ତ ଓ ଓଠ ଚମକୁଥିବା, ଚାନ୍ଦିର ଓ ଧାତୁମୟ କେଶ ଥିବା। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ମୟରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ସ୍ନେହ ଭରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ମାୟାମୃଗ ମଧ୍ୟ ସୀତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେଠି ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରୁଥିଲେ, ଏମିତି ଅପୂର୍ବ ମଣିମୟ ମୃଗକୁ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।