ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ମୋ ସହ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ଘଟିଛି, ଏବେ ଏଠାରେ ତୁମେ ଶୋକର ଅନୁଭୂତି ହେବାକୁ ଆସିଛ; ତୁମେ ଏବଂ ତୁମର ସେନା ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ମୋତେ ମାରିବା ପରେ, ଶୀଘ୍ର ରାମ ତୁମକୁ ମାରି ଦେବେ; ଏଠାରେ ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ଏବଂ ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଇ ମରିଯିବି। ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ ମୁଁ ମରିଗଲି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କର; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଯାଉଛ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କିନ୍ ନିଅନ୍ତୁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଆଶ୍ରମରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବା, ତେବେ ନ ତୁମେ, ନ ମୁଁ, ନ ଲଙ୍କା, ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ। ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ବନ୍ଧୁ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତୁମକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ତୁମେ ମୋର କଥା ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ, ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ବ୍ୟକ୍ତି; ଯେମିତି ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟରେ ଅସୁରମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣନାହିଁ, ସେମିତି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଏହା ହେଉଛି ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ଚଉଵାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ। ମାରୀଚ କଠୋର କଥା କହିବା ପରେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଲ, ଏବେ ଆମେ ଯିବା।" ମୁଁ ଏବେ ଆଉ ଏକଥର ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବି, ଯେଉଁ ଧନୁ, ବାଣ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋ ନିକଟେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବା ପାଇଁ ତୟାରି ଅଛନ୍ତି; ମୋ ଜୀବନ ଏବେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିଛି। ଯେଉଁମାନେ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଜୀବିତ ଫେରନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ରାମ ଯମର ଦଣ୍ଡ ସମାନ। ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି, ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବାରୁ? ଏବେ ମୁଁ ଯାଉଛି, ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ବ୍ୟକ୍ତି; ତୁମେ ଭଲ ରହ। ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଏହି କଥା କହିଲେ—"ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଶୌର୍ୟ ଧାରଣ କରିଛ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ; ଏବେ ତୁମେ ମାରୀଚ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସ ଥିଲା।" "ଏହି ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ପକ୍ଷୀ ସମାନ ତୀବ୍ର ଗତିର ରଥ ଉପରେ ବସ; ତୁମେ ଏବଂ ମୁଁ, ଏହି ରଥ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଗଧାମାନେ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଛି।" "ତୁମେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପରେ, ଚାହିଁଲେ ଯାଇପାର; ମୁଁ ଏକାକି, ଏହି ପ୍ରାୟ ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ ମିଥିଳାର ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନେଇଯିବି।" ଏହିପରେ, ଏକମତ ହୋଇ, ତାଟକାର ପୁତ୍ର ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ; ତାପରେ, ମାରୀଚ ଏବଂ ରାବଣ ଏକ ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥ ସମାନ ଏହି ରଥ ଉପରେ ବସିଲେ। ଏହିପରେ ସେମାନେ ଆଶ୍ରମର ଚକ୍ରରୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯାଇଯିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏଠି ସେମାନେ ନଗର ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ। ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଦେଶ, ଏବଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ସହର ଦେଖିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡକ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି, ମାରୀଚ ସହିତ ରାବଣ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ; ତାପରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ରଥରୁ ଉତରିଲେ। ମାରୀଚଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ରାବଣ କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, କଦଳୀ ଗଛରେ ଘିରା।" "ବନ୍ଧୁ, ଶୀଘ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ।" ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚ ରାକ୍ଷସ ଏବଂ— ସେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୃତ୍ୟ ହରିଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ; ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଥିଲା। ଏହି ହରିଣର ସିଂଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ମୁହଁ ଧଳା ଏବଂ କଳା, ମୁଁ ଲାଲ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ସମାନ, କାନ ନୀଳ କମଳ ସମାନ। ଏକ ଅଳ୍ପ ଉତ୍ତଳ ଗଳା, ଶ୍ୟାମ ନୀଳ ମଣି ଭଳି ଉଦର, ଫ୍ଲାଙ୍କ ମଧୁ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଏବଂ କମଳର ପ୍ରଦୀପ୍ତ କିରଣ ସମାନ। ହରିଣର ଖୁର ଶ୍ୟାମ ମଣିରେ ପ୍ରଭାମୟ, ତାଙ୍କର ଚାଲ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଗଠିତ, ପୁଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି ହରିଣ ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ ନିର୍ମଳ, ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାକ୍ଷସ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୋଭା ଥିବା ହରିଣ ହେଇଗଲା। ଏହି ହରିଣ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ଆପଣକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ଏବଂ ଆକର୍ଷଣିୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ, ଶୋଭିତ ଖଣିଜରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖରେ ହରିତ ମେଦାନରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାଲ ଦେଖାଇ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି ସେ ଅନେକ ଚାନ୍ଦି ଚିହ୍ନ ଥିବା ଆକର୍ଷଣିୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗଛର ନୂତନ ପତ୍ର ଭୋଜନ କରି, ଘୁଞ୍ଚିଲେ। କଦଳୀ ଗଛ ଏବଂ କାର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେ ଅତି ମୃଦୁ ଚାଲ ଦେଖାଇ, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। କମଳ ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ପୃଷ୍ଠ ଥିବା ଏହି ମହା ହରିଣ ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ସେ କେବେ ଦୂରେ ଯାଇ ଫେରି ଆସୁଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଣ ଏହିପରି ଚାଲା ଦେଖାଇଥିଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦୂରେ ଯାଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଫେରି ଆସୁଥିଲେ। କେବେ ଭୂମି ଉପରେ ଖେଳି ଫେରି ବସିଯାଉଥିଲେ; ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଆସି ହରିଣ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ହରିଣ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ତାପରେ ସେ ଫେରିଯାଉଥିଲେ, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏହି ହରିଣ ରୂପୀ ରାକ୍ଷସ। ସେ ଚାଲି ଦଶ ଦିଗରେ ଚମକୁଥିବା ଚିତ୍ର ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ହରିଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆସି ଶୁଘିବା ପରେ, ଦଶ ଦିଗରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ; ଏହି ରାକ୍ଷସ ହରିଣ ଦଳ ସହ ମିଶି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ, ସେ ଖାଉନାହିଁ, ଯଦିଓ ଉପସ୍ଥିତ ହରିଣମାନେ ସହ ସଂପର୍କ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ବୈଦେହୀ ସୀତା ଫୁଲ ତୋଳିବାରେ ଲିନ ହୋଇ, କାର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ, ଆମ୍ବ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅତି ମଦକ୍ତ ଥିଲା। ଫୁଲ ତୋଳିବାରେ ରତ୍ନମୟ ମୁହଁ ଥିବା ସୀତା ଚାଲିବା ସମୟରେ, ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଏହି ରତ୍ନ ମଣି ଶୋଭିତ ହରିଣକୁ ଦେଖିଲେ।