ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ ମାରୀଚ କହିଲେ, "ହେ ରାବଣ, ଯେଉଁ ଦେଶର ରାଜା କ୍ରୂର, ମୂର୍ଖ ଓ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ପାଇବେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ମୋ ପାଖରେ ଅକସ୍ମାତ ଘଟିଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଏଠାରେ ଶୋକ କରିବା ପାଇଁ ଅଛ। ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ପାଇବ। ରାମ ମୋତେ ମାରିବା ପରେ, ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ସଂହାର କରିଦେବେ; ଏହିପରି ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବି। ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବା ସହିତେ ମୁଁ ମୃତ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ଭାବ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ପାଇବା, କାରଣ ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଅପହରଣ କରିଛ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଆଶ୍ରମରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଉଛ, ତେବେ ନ ତୁମେ, ନ ମୁଁ, ନ ଲଙ୍କା, ନ ଦାନବମାନେ ବଞ୍ଚିପାରିବ। ମୁଁ ତୁମ ସୁହୃଦ୍ଧ ଭାବେ ବାରମ୍ବାର ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋ କଥା ନ ଶୁଣ, ହେ ନିଶାଚର; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ, ସେମାନେ ସୁହୃଦ୍ଧଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ।" ଏହାପରେ ମାରୀଚ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଳ, ଆମେ ଯିବା। ମତେ ପୁନି ସେ ଧନୁର୍ବାନ ଓ ଖଡ୍ଗଧାରୀ ରାମ ଦେଖିଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଏବେ ମୋ ଜୀବନ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ପରେ କେହି ଫେରି ଆସନ୍ତି ନାହାନ୍ତି; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯମ ଦଣ୍ଡ ସମାନ। ମୁଁ ଏହି କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ କରିପାରିବି? ଏବେ ମୁଁ ଯାଉଛି, ହେ ନିଶାଚର; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଦାନବ ରାବଣ ଖୁସି ହେଲେ, ସେ ମାରୀଚଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ସାହସ ଦେଖାଉଛ; ଏହିପରି ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରୁଛ; ଏବେ ତୁମେ ମାରୀଚ, ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ଦାନବ ଥିଲ।" "ଏହି ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଖରା ଓ ଶୀଘ୍ର ଚଳିତ, ପକ୍ଷୀ ସମ ରଥରେ ଚଢ଼; ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଗଧାମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବ; ମୁଁ ସେଠାରେ ଏକାକୀ ମିଥିଲାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଝୋରି ନେଇଯିବି।" ଏପରି କହି, ତାଟକାପୁତ୍ର ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ; ଏବଂ ଦୁହେଁ ମିଶି, ହୃଦୟକୁ ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି ହରମ୍ୟପରି ଦୂର ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଆଶ୍ରମମାଳାକୁ ଛାଡ଼ି ଚଳିଗଲେ; ରାସ୍ତାରେ ନଗର, ଅଟବୀ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଜନପଦ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ମାରୀଚ ସହିତ ରାବଣ, ରକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା, ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ। ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି କଦଳୀବନରେ ଘିରା ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ। ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଶୀଘ୍ର କର।" ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚ ଦାନବ ଅଦ୍ଭୁତ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ ଚମତ୍କାର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ମୃଗ ରୂପେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ସିଂଗ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ମୁହଁ ଧଳା-କଳା, ମୁଁହ ରକ୍ତ କମଳ ସମ, କାନ ନୀଳ କମଳ ଭଳି। ଗଳା ଅଳ୍ପ ଉଠିଥିବା, ପେଟ ନୀଳ ନୀଳମଣି ସମ, ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧୁଫଳ ଓ ପଦ୍ମର ତନୁ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଖୁର ମଣି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଶୁଣ୍ଠି ଶୁଣ୍ଠି ପାଦ, ପଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା। ନିର୍ମଳ ରଙ୍ଗରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଦାନବ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶୋଭାମୟ ମୃଗ ହେଲେ। ସେ ମୃଗ ରୂପେ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଓ ସୁନ୍ଦର ବନକୁ ଆଲୋକମୟ କରିଦେଲେ, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ରେ ଶୋଭିତ, ତିନି ଚାରିପାଖରେ ହରିତ ପ୍ରାନ୍ତରେ ସଂଚାର କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ ଘୁରୁଥିଲେ। ଶତଶଃ ଚାନ୍ଦି ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ତେଣୁ ସେ ଗଛର ନରମ ପତ୍ର ଖାଉଥିଲେ। କଦଳୀ ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ଛାଡ଼ି, ସେ ମୃଦୁ ପଦେ ଚାଲି, ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିତ ପୃଷ୍ଠ ଥିବା, ସେ ମହାମୃଗ ଆଶ୍ରମ ନିକଟେ ଚମକୁଥିଲେ। ଏଠେ, ସେ କେବେ ଦୂରେ ଯାଇ, କେବେ ପୁନି ଫେରି ଆସୁଥିଲେ; ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଦୂରକୁ ଯାଇ ପୁନି ଫେରି ଆସୁଥିଲେ। କେବେ ମାଟିରେ ଖେଳି, କେବେ ବସିଯାଉଥିଲେ; ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାର ଆସି, ହରିଣ ସମୂହ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ହରିଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ଚକ୍ରାକାର ଚିତ୍ର ତିଆରି କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ତୁଳସୀ ହରିଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅଭିବାଦନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଆସି ଘ୍ରାଣ କରି, ପୁନି ଦଶ ଦିଗରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଦାନବ ମୃଗ ରୂପେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଖେଳୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆସଳ ରୂପ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ସେ ଖାଉଥିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଛୁଁଇଁ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନୟନବନ୍ଧୁ ସୀତା ଫୁଲ ତୁଳିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ସେ କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ ଓ ଆମ୍ବ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ମୁଁହ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଫୁଲ ତୁଳୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅରଣ୍ୟଜୀବନ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନଥିଲେ। ସେ ମଣିମାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ମୃଗକୁ ଦେଖିଲେ। ସୀତା ଦେଖିଲେ, ସେ ମୃଗର ଅଙ୍ଗ ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଦନ୍ତ ଓ ଓଠ ଚମକୁଥିଲା, ଶରୀର ଚାନ୍ଦି ଓ ଧାତୁ ରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।