ଏହି ସମୟରେ, ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତପ୍ତ କଥାରେ କହିଲେ, “ଏ ରାବଣ, ରାଜା ଯଦି କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଅପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ପାପ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ ରୋକିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ କେହି ରୋକୁନାହାନ୍ତି। ଏ ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୟାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ କୀର୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା ଉଲ୍ଟା ଘଟେ, ସେତେବେଳେ ସବୁ କିଛି ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ; ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୋଷରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି। ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ରାଜା, ଏହି କାରଣରୁ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ। ଯେଉଁ ରାଜା କ୍ରୂର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିରୋଧୀ କିମ୍ବା ଅଶିଷ୍ଟ, ସେ ରାଜ୍ୟ ଚାଳନା କରିପାରିବେନାହିଁ। ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ସହ କ୍ରୂର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠି କଠୋର ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃସମୟରେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଧୀର ଚାଳକ ଥିବା ରଥ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ବହୁତ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଲୋକ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୋଷରେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଏକ କ୍ରୂର ଓ ଶତ୍ରୁଭାବାପନ୍ନ ମାଲିକ ତଳେ ପ୍ରଜାମାନେ ରକ୍ଷା ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁଖୀ ହେବେନାହିଁ; ଯେପରି ଶିଆଳ ଅଧିନରେ ଭେଡ଼ ଫଳିବେନାହିଁ। ଏ ରାବଣ, ଯେ ଦାନବଙ୍କ ରାଜା କ୍ରୂର, ମୂର୍ଖ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିପାରିନଥିବେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଏ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ମୋ ଉପରେ ଅପଘାତରେ ଘଟିଛି, ଏବଂ ଏଠାରେ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ନିମିତ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଛ। ରାମ ମୋତେ ମାରିବା ପରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେବେ; ଏହା ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ଏବଂ ମୁଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି। ମତେ ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବା ସହିତ ମୁଁ ମୃତ ହେବି, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିଜନ ସହ ଚୁରି କରି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଆଶ୍ରମରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବ, ତେବେ ତୁମେ, ମୁଁ, ଲଙ୍କା ଓ ସମସ୍ତ ଦାନବ ରକ୍ଷିତ ହେବେନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମେ ଉପକାରକ ହୋଇ ତୁମକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣୁନାହାଁ; ଯେମିତି ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଲୋକ ମିତ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।" ଏଠିଏ ବିଶିଷ୍ଟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ବିରାଟ ଚୁଆଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହିପରେ, ମାରୀଚ କ୍ରୂର କଥା କହି ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଳ, ଆମେ ଚଳିବା। ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଧନୁଷ, ବାଣ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ; ମୋ ଜୀବନ ଏବେ ଶେଷ। ଯେଉଁଠାରେ ରାମଙ୍କ ସମ୍ନାଗେ ଯିଏ ଯାଏ, ସେ ଆଉ କେବେ ଫେରି ଆସେନାହିଁ; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯମର ଦଣ୍ଡ ସମାନ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟତା ନିମିତ୍ତ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି? ମୁଁ ଚାଲିଯାଏ, ତୁମକୁ ଶୁଭକାମନା।" ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତରରେ ରାବଣ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ; ଏବେ ତୁମେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ମାରୀଚ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଦାନବ ଥିଲ। ଏହି ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପକ୍ଷୀ ସମାନ ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ଚଢ଼; ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଗଧା ଯୁକ୍ତ ରଥ ଆମେ ଦୁଈଝଣା ଚଢ଼ିବା।" "ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ଯେପରି ଚାହଁ ସେପରି ଚାଲିଯିବ; ମୁଁ ଏଉଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ମିଥିଲାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବି।" ତାପରେ, ଏହି ଯୋଜନାକୁ ମାନି, ତାଡକାପୁତ୍ର ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ; ଏଉଁପରି ଦୁଇଝଣା, ମାରୀଚ ଓ ରାବଣ, ଏକ ଉଡ଼ୁଥିବା ମହଲ୍ ସମାନ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଆଶ୍ରମ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ବେରାତି, ମାନ୍ୟସ, ନଦୀ, ଜନପଦ ଓ ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖି, ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଓ ପରେ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ମାରୀଚ ସହିତ ରାବଣ, ରାକ୍ଷସର ରାଜା, ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ; ତାପରେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ରଥରୁ ଉତରିଲେ। ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ହାତ ଧରି କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, କଦଳୀ ଗଛରେ ଘେରାଇଛି। ବନ୍ଧୁ, ଆମେ ଯାହା ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଶୀଘ୍ର କର।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ମାରୀଚ ଏବେ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ ଚାଲିଅସିଲେ। ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ମୃଗ ରୂପ ନେଲେ—ତାଙ୍କ ଶିଂ ମଣିର ତିଆରି, ମୁହଁ ଧଳା ଓ କଳା ମିଶ୍ରିତ, ମୁଁହ ଲାଲ ଗୋଲାପ ପ୍ରମାଣ, କାନ ନୀଳ କମଳ ସମାନ। ଗଳା ଅଳ୍ପ ଉଠିଥିବା, ପେଟ ନୀଳ ନୀଳ ନୀଳମ ରତ୍ନ ସମାନ, ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧୁର ଫୁଲ ଓ ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ସମାନ। ଖୁର ପନ୍ନା ରତ୍ନ ସମାନ ଚମକୁଥିଲା, ପାଦ ଶୁଭ୍ର ଓ ଠିକ୍ ଗଠିତ, ପୁଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ଅନେକ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚମକୁଥିବା ରଙ୍ଗରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହୋଇଯାଇଲେ; କେବଳ ଏକ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୃଗ ରୂପ ନେଲେ। ସେ ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ନିଜକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଆନନ୍ଦକର ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ, ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ, ସବୁ ତରୁଣ ଘାସରେ ଚାଲିଅସିଲେ। ଶତାଧିକ ଚାନ୍ଦିର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଶରୀରରେ ଚମକୁଥିବା, ସେ ଗଛର କୋମଳ ପତ୍ର ଖାଇଅସିଲେ। ସେ କଦଳୀ ଓ କାର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମୃଦୁ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସୀତା ଦୃଷ୍ଟି ପକାଉନ୍ତି। ପିଠି ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ, ସେ ମହାମୃଗ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଆରାମରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ପୁଣି ଦୂରେ ଯାଏ, ପୁଣି ଫେରିଆସେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ ମୃଗ ଏପରି ଚାଲିଅସିଲେ; କେବଳ ଏକ ମୁହୁର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଦୂରେ ଯାଇ, ପୁଣି ଶୀଘ୍ର ଫେରି ଆସୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ମାରୀଚ ତାଙ୍କର ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ରାବଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଯୋଜନା ପୂରଣ ପାଇଁ ଆଶ୍ରମ ଚାରିପାଖ ଚାଲିଅସିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭୟାନକ କାଳ ଘଟଣାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।