ରାବଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ମାରୀଚ କହିଲେ, "ହେ ରାବଣ, ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ତ୍ରୀ ରଖିଛ, ସେମାନେ ତୁମେ ଭ୍ରମ ପଥରେ ଯିବାବେଳେ ତୁମକୁ ରୋକିନାହାନ୍ତି, ଏହା ତା'ମାନଙ୍କ ଦୋଷ। ସେମାନେ ଦଣ୍ଡନୀୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ତା'ମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉନାହାଁ। ରାଜା ଯଦି କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଭ୍ରଷ୍ଟ ପଥ ଧରିଥାଏ, ତେବେ ଧର୍ମିକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରେ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ କେବେ ରୋକାଯାଉନାହାଁ। ହେ ରାତିର ଅଧିପତି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ଦୟାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହାର ବିପରୀତ ଘଟେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯାଏ; ରାଜାଙ୍କ ଦୋଷରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି। ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ମୂଳ ହେଉଛି ରାଜା; ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଏକ ରାଜ୍ୟ କେବେ ମଧୁର ନୁହେଁ, ବା ଅତ୍ୟଧିକ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ, ବା ଅଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଏମିତି ରାଜାଙ୍କ ସହ ଯେମାନେ କଠୋର ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଧୀର ଚାଳକ ବିନା ରଥ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼େ। ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୋଷରେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯଦି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଓ କଠୋର ମାଲିକ ତଳେ ପ୍ରଜାମାନେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଉନ୍ନତି କରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ଖସି ଗୋଟିଏ ଶିଆଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଲେ ତାହା ଅନୁରୂପ। ହେ ରାବଣ, ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ରାଜା କଠୋର, ମୂର୍ଖ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିପାରିନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ଏଇ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ମୋ ପାଇଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଘଟିଛି, ଏବଂ ଏଠାରେ ତୁମେ ଶୋକ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେବେ। ମୋତେ ମାରିଦେବା ପରେ, ରାମ ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ କରିଦେବେ; ଏହିଭଳି ମୋର କାମ ସିଦ୍ଧି ହେବ, ଏବଂ ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି। ରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ମୋତେ ମୃତ ଭାବିବା; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୃତିରେ ରଖ, ଶୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହ ଅପହରଣ କରି ତୁମେ ବିନାଶ ହେବ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହ ଶୀତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରୁ ଉଠାଇ ନେଉଛ, ତେବେ ନ ତୁମେ, ନ ମୁଁ, ନ ଲଙ୍କା, ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ। ମୁଁ ତୁମର ମଙ୍ଗଳକାମନା କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମୋ କଥା ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାଁ; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ, ସେମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ। ଏହିପରେ ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହି, ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଚଳ, ଆମେ ଯିବା। ରାମ ତୀର, ଧନୁଷ ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ପୁନିଥରେ ପଡ଼ିଛି, ମୋ ଜୀବନ ଏବେ ଶେଷ। ଯେଉଁମାନେ ରାମଙ୍କ ସମ୍ନାଗରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତିନାହିଁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଏହା ଯମଦଣ୍ଡ ସମାନ। ମୁଁ ଏବେ କ'ଣ କରିପାରିବି, ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉଛ? ମୁଁ ଚାଲିଯାଏ, ହେ ରାତିର ଚରଣକାରୀ, ତୁମେ ଭଲ ରୁହ।" ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ଖୁସି ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସାହସ ଦେଖାଉଛ, ଏବେ ତୁମେ ମାରୀଚ ହେଲେ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଦାନବ ଥିଲା।" "ଏହି ମଣିମାଳାଦି ଅଳଙ୍କୃତ ଦ୍ରୁତ ଚଳିତ ପକ୍ଷୀ ସମାନ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼; ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଗଧାମାନେ ଏହାକୁ ଟାଣୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କର; ମୁଁ ଏହି ପ୍ରାନ୍ତର ଅଞ୍ଚଳରେ ମିଥିଲାର ରାଜକୁମାରୀ ଶୀତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ କରିବି।" ତାପରେ ମାରୀଚ ଏହି କଥା ସୁଣି ରାବଣଙ୍କ ସହ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ଦୁହେଁ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି ଆକାଶମାନ୍ୟ ରଥର ଭଳି ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ତଳା ଦେଖି ଚାଲିଗଲେ, ମାର୍ଗରେ ସହର, ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ଦେଖିଲେ। ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ମାରୀଚ ସହ ରାବଣ ଏହି ସୁନ୍ଦର ସୁର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ। ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, କଦଳୀ ଗଛରେ ଘେରା। ବନ୍ଧୁ, ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଏଠିକୁ ଆସିଛୁ।" ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମାରୀଚ ରାକ୍ଷସ ଏବେ ହରିଣ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ସେ ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଆକୃତି ନେଲେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ମୁଁହ ଧଳା ଓ କଳା ମିଶ୍ର, ମୁଁହ ଲାଲ କମଳ ସମାନ, କାନ ନୀଳ କମଳ ସମାନ। ଗର୍ଦ୍ଦନ ହାଲୁକ ଉଠା, ପେଟ ନୀଳ ନୀଳମଣି ସମାନ, ପାଶ୍ୱ ମଧୁ ଫୁଲ ଓ ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ସମାନ। ଖୁର ମାଣିକ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଛି, ଶୁକ୍ଳ ଓ ଲମ୍ବା ପାଁ ଶୁଭ୍ର ଆକୃତିର, ପୁଛ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗ ଭଳି ଚମକୁଛି। ଏହି ହରିଣ ଅନେକ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଚକଚକାଉଛି, ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି। ସେ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଓ ସୁନ୍ଦର ବନକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ, ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ଓ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ସବୁଦିଗରେ ହରିତ ତୃଣମୟ ମାଇଦାନରେ ଚାଲିଫେରୁଥିଲେ। ଶତଶଃ ଚାନ୍ଦି ଦାଗ ଥିବା ଦେହ ନେଇ, ସେ ଗଛର ନରମ ପତ୍ର ଖାଉଥିଲେ। କଦଳୀ ଓ କାର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ହଳୁକ ଚାଲରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଯେ ଶୀତା ଦୃଷ୍ଟି ପକାନ୍ତି। ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିତ ପୃଷ୍ଠ ଥିବା ଏହି ଅପୂର୍ବ ହରିଣ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଚାଲିଫେରୁଥିଲେ।