ମାରୀଚଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି କେହି ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଓ ନିମ୍ନ ଚିନ୍ତାଧାରା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଏହି ବିପଦ୍ମୟ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛି, ଯାହାର ଫଳରେ ସେ ନିଜ ହାନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି—ଏହି କଥା ରାବଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କୁହାଯାଉଛି। ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାଣେ ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅପଥରୁ ରୋକିବା ଉଚିତ୍, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶାସ୍ତି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଉନାହିଁ। ରାଜା ଯଦି କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଅପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରେ ତାଙ୍କୁ ନିବାରଣ କରିବାକୁ ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହା ହେଉନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରକାର ରାଜାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତାହାର ବିପରୀତ ଘଟେ, ତେବେ ସେସବୁ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମାଲିକଙ୍କ ଦୋଷରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି। ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ମୂଳ ରାଜା ଅଟୁଟ ରଖିବା ଦରକାର, ଏହିଥିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏକ କ୍ରୁର, ଅତ୍ୟଧିକ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ଚାଲାଇପାରିବେ ନାହାନ୍ତି। ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ସହ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କଠୋର ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃସମୟରେ ଦ୍ରୁତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଧୀର ଚାଳକ ଥିବା ରଥ ଶୀଘ୍ର ଭଙ୍ଗ ପାଏ। ବହୁତ ନୀତିମାନ୍ୟ ଲୋକ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୋଷରେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏକ କ୍ରୁର ଏବଂ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଲିକ ତଳେ ରହୁଥିବା ପ୍ରଜାମାନେ କେବେ ଉନ୍ନତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଶିଆଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଭେଡ଼ା ଉନ୍ନତି ପାଉନାହାନ୍ତି। ଏହିପରି ଏକ ଅସଂଯମୀ, ମୂର୍ଖ ଓ କ୍ରୁର ରାଜା ଥିବା ଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ମୋପରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଘଟିଛି, ଏବଂ ଏଠାରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୋକାର୍ହ। ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେବେ। ରାମ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କରିବେ, ଏହିପରି ଭାବେ ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ଏବଂ ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବି। ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡିଲେ ମୁଁ ମରିଯାଇଛି ବୋଲି ଭାବ, ଏବଂ ତୁମେ ଯେ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିଜନ ସହ ଅପହରଣ କରିଛ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବାକୁ ଜାଣ। ଯଦି ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ମୋ ସହ ଆଶ୍ରମରୁ ନେଉଛ, ତେବେ ତୁମେ, ମୁଁ, ଲଙ୍କା ଓ ସମସ୍ତ ଦାନବ ନଶ୍ଟ ହେବ। ମୁଁ ତୁମର ମଙ୍ଗଳକାମନା କରି ତୁମକୁ ନିବାରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହି କଥା ଗ୍ରହଣ କରୁନାହ, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ଲୋକ ମିତ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ କୁହିଲେ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରେ, ମାରୀଚ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହି, "ଚଳ" ବୋଲି କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଧନୁଷ, ବାଣ ଓ ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରିଥିବା ଯିଏ ମୋତେ ପୁନି ଦେଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଉଠିଛି, ମୋର ଜୀବନ ଏଠାରେ ଶେଷ। ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ସମ୍ମୁଖୀନ, ସେଠାରୁ କେହି ବଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯମଦଣ୍ଡ ସମାନ। ମୁଁ ଏବେ କ'ଣ କରିପାରିବି, ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବାରୁ? ଏବେ ମୁଁ ଯାଉଛି, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ରାବଣ ଖୁସି ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଏବେ ତୁମେ ପ୍ରକୃତ ମାରୀଚ, ଆଗରୁ ଯେଉଁ ଦାନବ ଥିଲ, ସେ ନୁହଁ। ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ସାହସ ଦେଖାଉଛ।" ତାପରେ, ରାବଣ କହିଲେ, "ଏହି ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶୀଘ୍ର ଚଳିତ, ପକ୍ଷୀ ସଦୃଶ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼। ଏହି ଦାନବମୁଖୀ ଗଧାମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମ ସହ ଚଳିବି।" "ତୁମେ ମିଥିଳାର ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶୂନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବି।" ଏହିପରି ମନସ୍କାମନ୍ୟ ହୋଇ, ତାଡକାପୁତ୍ର ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, ଏବଂ ଦୁହେଁ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥ ସଦୃଶ ତିବ୍ର ଗତିରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ରମମାଳା ଛାଡ଼ି ଶୀଘ୍ର ଚଳିଗଲେ, ମାର୍ଗରେ ସହର, ଜଙ୍ଗଲ, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ଦେଶ ଓ ଗ୍ରାମ ଦେଖିଲେ। ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କ ସହ ରଥରୁ ଅବତରି, ମାରୀଚଙ୍କ ହସ୍ତ ଧରି କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି କଦଳୀବନରେ ଘେରିଥିବା ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ। ବନ୍ଧୁ, ଆମେ ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ, ଶୀଘ୍ର ସେହି କାମ କର।" ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମାରୀଚ ଦାନବ ଅଦ୍ଭୁତ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ ଗୁମୁଟିଲେ। ସେ ଏମିତି ଚମତ୍କାରି ଆକୃତି ନେଲେ—ତାଙ୍କର ଶିଙ୍ଗ ମଣିମୟ, ମୁହଁ ଧଳା ଓ କଳା ମିଶ୍ରିତ, ରକ୍ତ କମଳ ସଦୃଶ ମୁଖ, ନୀଳ କମଳ ସଦୃଶ କାନ, ହଳ୍କା ଉଠା ଗଳା, ନୀଳ ନୀଳମଣି ସଦୃଶ ପେଟ, ମଧୁର ଫୁଲ ଏବଂ ପଦ୍ମ ତାନ୍ତି ସଦୃଶ ପାର୍ଶ୍ୱ, ବେରିଲ ମାଣି ସଦୃଶ ଚମକୁଥିବା ଖୁର, ଶୁଭ୍ର ଓ ଭଲ ଆକୃତିର ପାଦ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସଦୃଶ ରଙ୍ଗିନ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ପୁଛ। ସେ ଏପରି ଚମତ୍କାରି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅନେକ ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୃଗ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଏହି ଚମତ୍କାର ମୃଗ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ରଙ୍ଗ ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସବୁଠି ହରିତ ଘାସ ଉପରେ ଚାଲିଲେ। ସେ ଶତଧା ଚାନ୍ଦିମାୟ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ ଗୋଟିଏ ଆকর୍ଷଣୀୟ ମୃଗ ରୂପେ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଗଛର କୋମଳ ପତ୍ର ଖାଉଥିଲେ। ସେ କଦଳୀବନ ଓ କାର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ଛାଡ଼ି ମୃଦୁ ଚାଲି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।