ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଘବଙ୍କୁ ଭୁଲେଇ ସୀତାଙ୍କୁ ଚୁରି କରି ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିବି, ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହେବ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଚଳିବା— ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ରାବଣ ମାରୀଚାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଯଦି ତୁମେ ଏହା କରିବାକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କର, ମାରୀଚା, ଆଜି ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବଳପୂର୍ବକ କରିବାକୁ ହେବ। ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି କେହି ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇବା ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରତିରୋଧ କର, ତୁମ ଜୀବନ ଅପାୟରେ ପଡ଼ିବ; ଆଜି ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର, ଏବଂ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ରାବଣ ମାରୀଚାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଚାପ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମାରୀଚା ଭୟ ନାକରି, ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। “କେଉଁଠି ରାତିରେ ଚଳିବା କ୍ଷତ୍ରିୟ, ତୁମେ, ତୁମ ପୁଅ, ରାଜ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏହି ନାଶ କେଉଁଠି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି? ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର କେଉଁଠି ତୁମେ ଦେଖିଛ? ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ଥିବା ସମୟରେ ତୁମ ନାଶ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ। ତୁମେ ଏହି ଅପମାନ ଭରିଛ, ଏହି ଅପଦ୍ରଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁମକୁ ନିଜ ଅପରାଧରେ ନାଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଭ୍ରାଷ୍ଟ ମାର୍ଗରେ ଚଳିଛ, ତୁମେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କେହି ଦଣ୍ଡିତ କରୁନାହିଁ। ଏକ ରାଜା ଯଦି ଅପରାଧରେ ଚଳିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଧର୍ମିକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅବଶ୍ୟ ରୋକିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହିଁ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କୃପାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ଯଶ ପାଇଥାନ୍ତି। ଯଦି ଏହା ବିପରୀତ ହେଉଛି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାନ୍ତି; ରାଜାଙ୍କ ଅପରାଧରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଶ ହେଉଥାଏ। ରାଜା ହେଉଛି ଧର୍ମ ଓ ଯଶର ମୂଳ; ତେଣୁ ରାଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦୃଢ଼, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଶିଷ୍ଟ ନହେଲେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲିନାହିଁ। ଅପରାଧୀ ରାଜା ସହ ଅପରାଧୀ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁର୍ଗତିରେ ଶୀଘ୍ର ନାଶ ହେଉଥାନ୍ତି। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅପରାଧରେ ନିଜ ଅମଳ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ହରାଇଛନ୍ତି। ଏକ ମାଲିକ ଯଦି କ୍ରୂର ଓ କଠୋର ହେଉଛି, ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅନୁସୂତି ଲୋକମାନେ ଉନ୍ନତି ପାଇନାହିଁ, ଯେପରି ମେଁଢା ଶ୍ୟାଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଲେ ଉନ୍ନତି ପାଇନାହିଁ। ଏହିପରି ଏକ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଯଦି କ୍ରୂର, ମୂଢ଼, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ନାଶ ହେଉଥାଏ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଯାହା ମୋ ପାଖରେ ଘଟିଛି, ତୁମେ ଏଠାରେ ଶୋକ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା ନାଶ ହେବ। ମୋତେ ମାରିବା ପରେ, ରାମ ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମାରିଦେବେ; ଏହିପରି ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ଏବଂ ମୁଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି। ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ି ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ଚୁରି କରିବା ସହ ନିଜ ପରିବାରକୁ ନାଶ କରିବା ନିଶ୍ଚିତ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଆଶ୍ରମରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବା, ତୁମେ, ମୁଁ, ଲଙ୍କା, ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ କେହି ଉଜ୍ଜୀବିତ ରହିବେନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମେ ମାନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ; ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ସେମାନେ ମିତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣିନାହିଁ। ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଓ କଠୋର କଥା କହି, ମାରୀଚା ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚଳିବା, ମୁଁ ଏବେ ଯାଉଛି”, ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ତଳିଛି। ଏବେ ମୋତେ ଧନୁ, ବାଣ, ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛି; ମୋର ଜୀବନ ଏବେ ଶେଷ। ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେହି ଜୀବନ୍ତ ଫେରିନାହିଁ; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯମ ଦଣ୍ଡ ପରି। ମୁଁ ଏବେ କଣ କରିପାରିବି, ତୁମେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ହେଉଛ; ମୁଁ ଯାଉଛି, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ରାବଣ ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଖୁସି ହେଇ, ମାରୀଚାଙ୍କୁ ଜଡ଼ି ଧରି କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସାହସ ଦେଖାଉଛ; ଏବେ ତୁମେ ମାରୀଚା, ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସ ଥିଲା। ଏହି ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସଂରଖିତ ଚଉଁ ପଖି ପରି ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା ରଥରେ ବସ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଗଧାମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଟାଣିଛନ୍ତି। ତୁମେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପରେ ଚାହୁଁଥିବା ଭଳି ଯାଇପାରିବ; ମୁଁ ଏକାକୀ ଏହି ଜଙ୍ଗଳରେ ମିଥିଲାର ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବି।” ଏପରି ରାବଣଙ୍କ କଥା ସୁଣି, ତାଟକାପୁତ୍ର ମାରୀଚା ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ତାପରେ ମାରୀଚା ଓ ରାବଣ ଏହି ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥରେ ବସିଲେ, ଏହା ରାଜମହଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୁଇଜଣ ଏହି ଆଶ୍ରମ ଚକ୍ରରୁ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଗଲେ; ସେମାନେ ଶହର, ଜଙ୍ଗଳ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଦେଶ ଦେଖିଲେ। ଦଣ୍ଡକ ଜଙ୍ଗଳ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଁଚିଲେ। ଏଠାରେ, ମାରୀଚା ସହିତ ରାବଣ, ରଥରୁ ଉତରି, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ— ଏହା କଦଳୀ ଗଛରେ ଘିରିଥିଲା। ରାବଣ ମାରୀଚାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ଆମେ ଯାହା ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଶୀଘ୍ର କର।” ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚା ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଘୂରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ସେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚମତ୍କୃତି ମୃଗ ରୂପ ନେଲେ।