ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୃଦୁଭାବେ ଯାଅ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ନିରାପଦ ପଥ ଚୟନ କର। ମୁଁ ମୋର ରଥରେ ତୋତେ ସହ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଯିବି। ଯଦି ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚତୁରତାରେ ଠକାଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଚୁରି କରିପାରିବି, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି, ତୋତେ ସହ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିଯିବି। ଯଦି ତୁମେ ଏହା କରିବାକୁ ମନା କର, ତେବେ ଆଜି ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମାରିଦେବି; ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ବା ନାଚାହିଁଲେ ବଳପୂର୍ବକ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଯିଏ ରାଜାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରେ, ସେ କେବେ ବି ସୁଖ ପାଏନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ବିରୋଧ କର, ତୁମର ଜୀବନ ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶେଷ ହେବ; ଏହା ଭଲଭାବରେ ବିଚାର କର, ଏବଂ ଯଥୋଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କର।” ଏପରି ଭାବେ ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ ପଥ ଦେଖି, ମାରୀଚ ଭୟ ବିନା କଠୋର କଥା କହିଲେ—“ମହାରାଜ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ବିନାଶକରୀ ପରାମର୍ଶ କିଏ ଦେଇଛି, ଯାହା ତୁମେ, ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ, ରାଜ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସବୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅପମଙ୍ଗଳ ଆଣିଦେବ? କିଏ ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖାଇଛି? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମକୁ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଏହି ଅନର୍ଥ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମ ବିନାଶ ଚାହୁଁଛି। ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟାୟ ପଥରୁ ଅଟକାନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବାଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉନାହାନ୍ତି। ରାଜା ଯଦି କାମନାରେ ଅନ୍ୟାୟ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି, ତେବେ ନିତିମାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅଟକାଇବା ଦରକାର, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାହାରୁ ବଞ୍ଚିତ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସନ୍ମାନରୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯଦି ତାହା ନ ମିଳେ, ସମସ୍ତ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ; ରାଜାଙ୍କ ଦୋଷରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି। ରାଜା ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ମୂଳ, ତେଣୁ ସେମାନେ ସବୁ ସମୟରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେବା ଦରକାର। ଜେଉଁ ରାଜା କଠୋର, ବିରୋଧୀ ଓ ଅଶିଷ୍ଟ, ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ଚାଲାଇପାରେନାହିଁ। ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ସହ କଠୋର ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଜଗତରେ ଅନେକ ନୀତିମାନ୍ୟ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୋଷରେ ସହ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁ କ୍ରୁର ଓ କଠୋର, ତାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିବା ପ୍ରଜା କେବେ ବି ଉନ୍ନତି ପାଉନାହାନ୍ତି; ଯେପରି ମରଜାଡ଼ି ରକ୍ଷା କରିଥିବା ଶିଆଳ ତଳେ ଭେଡ଼ ଉନ୍ନତି ପାଉନାହିଁ। ଏପରି କ୍ରୁର ଓ ଅସଂଯତ ରାଜା ଥିଲେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖଦ, ଏବେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେବ। ରାମ ମୋତେ ମାରିଦେଲେ, ସେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କରିବେ; ଏହା ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି। ରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହ ଚୁରି କଲେ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ। ଯଦି ମୁଁ ସହ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଣିବ, ତେବେ ନ ତୁମେ, ନ ମୁଁ, ନ ଲଙ୍କା, ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଞ୍ଚିବ। ମୁଁ ତୁମର ମଙ୍ଗଳଚିନ୍ତକ ହୋଇ ଅଟକାଉଛି, ତୁମେ ଏହି କଥା ଶୁଣୁନାହାଁ; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ। ଏପରେ, ମାରୀଚ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭିତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚଲ, ମୁଁ ତୋତେ ସହ ଯିବି। ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆଉଥରେ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି, ମୋ ଜୀବନ ଏବେ ଶେଷ। ଯେଉଁମାନେ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବଞ୍ଚିନାହାନ୍ତି; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯମଦଣ୍ଡ ସମାନ। ତୁମେ ଏପରି ଅପକାରୀ ହେଉଥିବାବେଳେ ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? ମୁଁ ଚାଲିଯାଏ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ରାବଣ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଖୁସି ହେଲେ, ମାରୀଚଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସାହସ ଦେଖାଉଛ। ଏହି ରତ୍ନଖଚିତ, ଖରା ଓ ଦାନବ ମୁହଁ ଥିବା ଗଧା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼। ମୁଁ ତୋତେ ସହ ଏହି ରଥରେ ଯିବି। ତୁମେ ମିଥିଲାର ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ମାୟାରେ ପଡ଼ାଇ, ମୁଁ ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବଳେ ଚୁରି କରି ନେବି।” ଏପରି ଚିଁତା କରି, ତାଟକାପୁତ୍ର ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ ସହମତି ଦେଲେ। ଦୁଇଁଜଣ ମାନେ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମନ୍ଦିର ପରି ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ମୁନିଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଯାଇ, ନଗର, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ଦେଖି, ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ମାରୀଚ ସହ ରାବଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ରଥରୁ ଅବତରି, ମାରୀଚଙ୍କୁ ହାତ ଧରି କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, କଦଳୀବନରେ ଆବୃତ। ବନ୍ଧୁ, ଆପଣାମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଶୀଘ୍ର କର।” ଏପରି ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ମାରୀଚ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ...