ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି କାମ ସଫଳ କରିବା ପରେ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହଁଅ, ସେଉଁଠି ଯାଅ, ହେ ରାକ୍ଷସ ମାରୀଚ! ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଧାଂଶ ଦେଇଦେବି। ଏବେ ନିରାପଦ ମାର୍ଗରେ ଯାଅ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବା ପାଇଁ। ମୁଁ ମୋ ରଥରେ ତୁମ ପଛରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଯିବି। ଯଦି ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଠକାଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିପାରିବି, ତେବେ ମୁଁ ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରି, ତୁମ ସହ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିଯିବି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମେ ଏହି କାମ କରିବାକୁ ମନା କରିବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଜି ମାରିଦେବି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ବା ନାଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡିବ। ରାଜାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବା ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ନୁହେଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ବିରୋଧ କରିବ, ତୁମ ଜୀବନ ସଂକଟରେ ପଡିବ; ଆଜି ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ। ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର।" ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ଏହି ଅବସରରେ, ମାରୀଚ ଭୟ ନ ମାନି, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏ ରାତ୍ରିଚର, ତୁମେ, ତୁମ ପୁଅ, ତୁମ ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଶ ନିମନ୍ତେ କିଏ ଏହି ବିନାଶକାରୀ ଉପାୟ ଦେଖାଇଛି? କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖାଇଛି? ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମକୁ ଅପରାଧରେ ବୋଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କମ୍, ତେବେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। କିଏ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଛି, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ତୁମ ନିଜ ହାତେ ନାଶ ଚାହେ? ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡିଲେ ନିବାରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉନାହାଁ। ଯେଉଁ ରାଜା କାମନାବଶରେ ଅନ୍ୟାୟପଥରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମିକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସେଉଁଠି ନିବାରଣ କରିବା ଦରକାର, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହାରୁ ବଞ୍ଚିତ। ରାଜାଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ଏବଂ ବିଶ୍ରୁତି ପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି, ସବୁ କିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ରାଜା ଧର୍ମ ଓ ବିଶ୍ରୁତିର ମୂଳ, ତେଣୁ ରାଜାଙ୍କୁ ସବୁ ସମୟ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର। ଏକ କ୍ରୂର, ଅଶିଷ୍ଟ ବା ଅମୂଲ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ଚାଲିନଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଏମିତି କଠୋର ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃସମୟରେ ଚାଳକବିହୀନ ରଥ ପରି ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଜଗତରେ ଅନେକ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷରେ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ମାଲିକ କ୍ରୂର ଓ କଠୋର, ସେଉଁଠି ପ୍ରଜାମାନେ ଭଲ ରହନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ଭାଳୁ ସେପଟେ ଭଲ ରହିପାରିନଥାଏ। ଏହିପରି ରାଜା ଥିଲେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି, ଏବେ ତୁମେ ଏଠାରେ ନଶ୍ୱର ହେବାକୁ ଯାଉଛ। ମୋତେ ମାରି ଦେଲେ, ରାମ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ମାରିଦେବେ। ମୁଁ ଏବେ ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରେ ମୃତ, ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କଲେ ତୁମେ, ଲଙ୍କା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅବଶ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ମୁଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳକାମନା କରୁଛି, ତଥାପି ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣୁନାହଁ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ, ସେମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ।" ଏଉଁପରେ ମାରୀଚ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆସ, ଚଳିବାକୁ ଦିଅ। ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ, ବାଣ, ତଳୱାର ଦେଖିଛି, ତାଙ୍କ ହାତରେ ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ। ଯେଉଁଠି ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନା କରେ, ସେଉଁଠି କେହି ବଞ୍ଚି ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରେନାହିଁ। ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ, ମୁଁ କ'ଣ କରିପାରିବି? ମୁଁ ଚଳିଯିବି, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି ରାବଣ ଖୁସି ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଏଉଁ ହେଉଛି ସହସ୍ର! ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚଳିଛ! ଏଉଁ ମାରୀଚ, ଏହି ରତ୍ନଖଚିତ ରଥକୁ ଚଢ଼। ଏହା ଦୂତ ଚରଣ ଚାଲିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ଖଚରା ଯୋଗାଇଛି। ତୁମେ ଭଲରେ ସୀତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କର, ମୁଁ ଏହି ନିର୍ଜନ ଅଞ୍ଚଳରେ ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବଳେ ହରଣ କରିବି।" ତାତକାପୁତ୍ର ମାରୀଚ ଏହି କଥାକୁ ମନେ ରଖି ରାବଣଙ୍କୁ ସହମତ ଦେଲେ। ଦୁଇଁଜଣେ ରତ୍ନଖচিত ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମନ୍ଦିରପରି ଉଡ଼ୁଥିବା ଏହି ରଥ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଦୂରକୁ ଯାଇଲେ। ରଥ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଅନେକ ସହର, ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଦେଶ ଓ ଗ୍ରାମ ଦେଖିଲେ। ଶେଷରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଓ ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ରଥରୁ ଉତରି, ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ହାତଧରି କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, କଦଳୀବନରେ ଘେରା।