ରାବଣ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଭରିଯାଇ, ମାରୀଚଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ—"ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଆସିଛ, ତାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି, ମୁଁ ତୁମର ଗୁଣ-ଦୋଷ କିମ୍ବା ତୁମର କୁଶଳ ନେଇ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁନାହିଁ, ହେ ରାକ୍ଷସ। ଏହି ସବୁ କଥା କହିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ନିୟମିତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ହିଁ ପଡିବ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି—ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ସଫଳତା ପାଇଁ, ତୁମେ ଏକ ସୁନା ମୃଗ ହୋଇଯିବା; ତୁମ ଶରୀରରେ ରୂପା ଚିହ୍ନ ରହିବ। ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଆଗରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି ଘୁରିବା, ଏବଂ ସେଉଁଠାରୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିଯିବା। ଯେତେବେଳେ ସୀତା, ଏହି ମାୟାମୟ ସୁନା ମୃଗକୁ ଦେଖିବେ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ କହିବେ—'ମୋ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଧରି ଆଣ'। ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଦୂରକୁ ଯିବେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସ୍ୱରରେ 'ହା, ସୀତା! ଲକ୍ଷ୍ମଣ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବ। ଏହା ଶୁଣି, ସୀତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ସୌମିତ୍ରି ମଧ୍ୟ ମିତ୍ରତାବଶତଃ ଦୃତ ଚିନ୍ତାରେ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଯିବେ। ଯେତେବେଳେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୁଇଜଣ ଚାଲିଯିବେ, ମୁଁ ସହଜରେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଧରି ନେଇଯିବି, ଯେପରି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ମାରୀଚ, ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଧା ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ପଥରେ ଯାଅ, ମୁଁ ମୋର ରଥରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ତୁମ ପଛରେ ଯିବି। ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଠକାଇ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଧରି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିଯିବି। ଯଦି ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ମନା କର, ମୁଁ ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି; ମୋ ପାଇଁ ଚାହେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ମଧ୍ୟ ଏହା କରିବାକୁ ପଡିବ। ରାଜାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା କେହି କେବେ ଶୁଭ ପାଉନାହାନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଚାହ, ତୁମର ଜୀବନ ଅପଦ୍ଧ ହେବ; ଆଜି ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ଏହା ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କର।" ଏହିଭଳି ଅନୁଶାସନ ପାଇ, ରାବଣଙ୍କ ରାଜଧର୍ମ ବିରୋଧୀ ମନୋଭାବ ଦେଖି, ମାରୀଚ ଭୟହୀନ ଭାବେ କଠୋର କଥା କହିଲେ—"ତୁମେ ଏହି ସଂହାରକାରୀ ମନ୍ତ୍ରଣା କାହାଠାରୁ ପାଇଛ? ଏହା ତୁମ, ତୁମ ସନ୍ତାନ, ରାଜ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ଅପୟ। କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖାଇଛି? ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୃଢ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ପାଉ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଣା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୌଣସି ନିଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦେଇଛି, ଯେ ଚାହୁଁଛି ତୁମେ ନିଜ ହାତରେ ନଶ୍ଟ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ ପଥରେ ଚାଲିଛ, ସେମାନେ ଅପରାଧୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉନାହାଁ। ରାଜା ଯଦି କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଅନ୍ୟାୟ ପଥ ଚାଲିଥାଏ, ତେବେ ଧର୍ମିକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ କେହି ରୋକୁନାହାଁ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କ କୃପାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ଯଦି ବିପରୀତ ଘଟେ, ସେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ରାଜା ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ମୂଳ; ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ। ଅତ୍ୟଧିକ କଠୋର, ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ବା ଅଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ଚାଲିପାରେନାହିଁ। ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ସହ କଠୋର ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଧୀର ଚାଳକ ନଥିବା ରଥ ପରି, ସଂକଟରେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଜଗତରେ ଅନେକ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଲୋକ ଅନ୍ୟର ଦୋଷରେ ସହିତ ସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଦୁଷ୍ଟ ଓ କଠୋର ପାଳକ ରାଜା ତଳେ ପ୍ରଜାମାନେ ନ ଫୁଲନ୍ତି, ଯେପରି ଶିଆଳ ଚରାଇ ଭେଡ଼ାର ଦେଖଭାଳ କଲେ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ନୁହେଁ। ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ, ଅବିବେକୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ-ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତଳେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ନିଶ୍ଚିତ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ଏହି ଭୟାନକ ଘଟଣା ମୋ ପାଇଁ ଅଘଟିତ ଘଟିଛି, ଏବଂ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଚାମୁର୍ଦ୍ଦା ନଷ୍ଟ ହେବେ। ମୋତେ ମାରିଦେଲେ, ରାମ ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମାରିବେ; ଏହା ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସଫଳ ହେବ, ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସୀତାଙ୍କୁ ହରିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ନଶ୍ଟ ହେବ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ତୁମେ, ମୁଁ, ଲଙ୍କା, ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ କେହି ବଞ୍ଚିବେନାହିଁ। ମୁଁ ଉପଦେଶ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଶୁଣୁନାହାଁ; ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ସମୀପରେ, ସେମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ।" ଏହାପରେ ମାରୀଚ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଚଳ, ଯାଉଛୁ। ମୁଁ ଆଉ ଏକଥର ପୁଣି ବଣ, ଧନୁଷ ଓ ତୀରଧାରୀ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପଡିଛି, ମୋ ଜୀବନ ଏଠିଏ ସମାପ୍ତ। ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନା କରି କେହି ବଞ୍ଚି ଫେରେନାହାନ୍ତି; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯମଦଣ୍ଡ ସମାନ। ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ, ମୁଁ କ'ଣ କରିପାରିବି? ଯାଉଛି, ଭଲ ରୁହ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାବଣ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ, ମାରୀଚଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି କହିଲେ—"ଆସ, ଚଳ।" (ଏଠିଏ ମହାକବି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଶ୍ରୀରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଏକଚାଳିଶିତମ ଓ ବୟାଳିଶିତମ ସର୍ଗ ଶୁଣିଲେ।