ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସେମାନେ ସଦା ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଛ। ଦୁଷ୍ଟତାରେ ତୁମେ ଏପରି କଠୋର କଥା କହିଛ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଗୁଣ ଅପରାଧ ବା ତୁମର କୁଶଳ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହିଁ, ରାକ୍ଷସ। ଏତେ କଥା କହିଦେଇଛି, ତଥାପି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋତେ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ହେବ।" "ସୁଣ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଣ ତୁମେ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ମୁଁ କହୁଛି: ତୁମେ ସୁନାର ହରିଣ ହୋଇ, ରୁପା ଚିହ୍ନ ଥିବା ଦେହରେ ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଆଗରେ ଚାଲିବା। ଏଭଳି ମାୟାମୟ ହରିଣ ଦେଖି ସୀତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ ଓ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ 'ମୋତେ ଏହି ହରିଣ ଆଣିଦିଅ' ବୋଲି କହିବେ। ରାମ ଦୂରକୁ ଯିବା ପରେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରରେ 'ହା ସୀତା! ଲକ୍ଷ୍ମଣ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବା। ଏହା ଶୁଣି, ସୀତା ପ୍ରେରଣାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଯିବେ। ଏଭଳି ଭାବେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୂରେ ଯିବା ପରେ, ମୁଁ ସହଜରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଧରି ନେଇଯିବି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ।" "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଚାହିଁଲେ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବା, ମାରୀଚ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଧା ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ରାସ୍ତାରେ ଯାଅ, ମୁଁ ମୋର ରଥ ନେଇ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟକୁ ତୁମ ପଛରେ ଯିବି। ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କୁ ଠକେଇ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଧରି ନେଇ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିବି।" "ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ମନା କର, ମାରୀଚ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ମାରିଦେବି; ରାଜାଙ୍କୁ ବିପକ୍ଷ କରିବା ମାନେ କେବେ ସୁଖ ପାଇବା ନୁହେଁ। ଯଦି ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନା କର, ତୁମ ଜୀବନ ଅସୁରକ୍ଷିତ; ଆଜି ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ। ଭଲଭାବରେ ଚିନ୍ତା କର, ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କର।" ଏଭଳି ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ, ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ଦବାବ ଦେଲେ। ଏଠିଏ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଏକଚାଳିଶ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣ। ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜପଥ ଦେଖି, ମାରୀଚ ଭୟ ନ ମାନି ରାକ୍ଷସପତିଙ୍କୁ କଠୋର ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ବିନାଶର ବୂଦ୍ଧି ଦେଇଛି, ଯାହାରେ ତୁମ, ତୁମ ପୁତ୍ର, ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସବୁ ନଶ୍ଟ ହେବେ? କିଏ ଏମିତି ମୃତ୍ୟୁଦ୍ୱାର ଦେଖାଇଦେଇଛି? ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହି ବିନାଶ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" "ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ ପଥ ଅନୁସର, ତୁମକୁ ରୋକୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାସ୍ତି ଦେଇଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉନାହାନ୍ତି। ରାଜା ଯଦି ଅନ୍ୟାୟ ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଧର୍ମିକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସବୁପ୍ରକାରେ ରୋକିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ କେହି ରୋକୁନାହାନ୍ତି। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ କୃପାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ଓ ଯଶ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯଦି ଏହା ବିପରୀତ ହୁଏ, ସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ, ରାଜାଙ୍କ ଦୋଷରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି।" "ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତିର ମୂଳ ରାଜା; ତେଣୁ ସବୁ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ କଠୋର, ଅତ୍ୟଧିକ ଦ୍ୱେଷୀ ବା ଅସଭ୍ୟ, ସେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇପାରେନି। ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ସହ କଠୋର ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃସମୟରେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଅନେକ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷରେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ସହ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ରାଜା କଠୋର ଓ ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି ପ୍ରଜା ମେଘେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତିନି, ଯେପରି ମେଷ ଶ୍ୟାଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଲେ ଅନୁନ୍ନତି ହୁଏନି।" "ଏପରି ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଯଦି କଠୋର, ଅବିବେକୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନଥିବା, ସେଠି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ମୋ ପାଖରେ ଘଟିଛି, ଏବେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେବେ। ମୋତେ ମାରି, ରାମ ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ମାରିଦେବେ, ଏହିଭଳି ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବି। ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲେ ମୁଁ ମୃତ୍, ସୀତା ଉଠାଇଲେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ।" "ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରୁ ନେଉଛ, ତେବେ ନ ତୁମେ, ନ ମୁଁ, ନ ଲଙ୍କା, ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଞ୍ଚିବେ। ମୁଁ ଉପଦେଶ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଶୁଣୁନାହାଁ, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେମାନେ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତିନାହାନ୍ତି।" ଏଠି ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ବାଏଁଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ। ତାପରେ ମାରୀଚ କଠୋର କଥା କହି, ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଚଳ, ଯିବାକୁ ଦେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁ, ତୀର, ଖଡ୍ଗ ସହିତ ମତେ ଆଉ ଦେଖିଛନ୍ତି, ମୋ ଜୀବନ ଏବେ ନଶ୍ଟ। ଯିଏ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନା କରେ, ସେ କେବେ ଫେରି ଆସନ୍ତିନି; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯମଦଣ୍ଡ ସମାନ। ମୁଁ କ'ଣ କରିପାରିବି, ତୁମେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ? ମୁଁ ଯାଉଛି, ରାତ୍ରିଚର; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।