ରାବଣ ମାରୀଚାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମାରୀଚା, ତୁମର କଥା ମୋ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ ଏବଂ ଅର୍ଥହୀନ। ଏହା ଏକ ନିମ୍ନ କୁଳର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର କଥା ଭଳି; ଏହା ନିଷ୍ଫଳ, ଜଣେ ବାଉଳ ଜମିରେ ଦାନା ପକାଇବା ପରି। ତୁମର କଥା ମୋତେ ରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏକ ଅବୁଜ, ପାପୀ ମଣିଷ। ଯିଏ ନିଜ ମିତ୍ର, ରାଜ୍ୟ, ମାତା ଓ ପିତାକୁ ଛାଡି ଏକ ସାଧାରଣ ଜନାଣି ମହିଳାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲା, ସେ କେଉଁ ଦିନ ମୋ ପାଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ? ଖରାଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେବି, ଯିଏ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଅଛି, ମାରୀଚା; ଏହାକୁ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମିଶି ମଧ୍ୟ ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷ କିମ୍ବା ଗୁଣ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ, ତୁମେ ଏହିପରି ଭାବରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ, ଭୟ କିମ୍ବା ଅବସର ବିଷୟରେ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ଉଚିତ। ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ମହାରାଜଙ୍କୁ ଦାନ୍ତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କଥା କହିବା ଉଚିତ, ଯଦି ସେ ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ଚାହେ। ଅନୁକୂଳ, ସୂମଧୁର, ଶୁଭ, ଏବଂ ଉପକାରୀ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଚରଣ ସହ କହିବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି କଥା କଠିନ କିମ୍ବା ଉପକାରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏହାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ତେବେ ଗରିମା ମୂଲ୍ୟ କରୁଥିବା ରାଜା ଏହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବେ ନାହିଁ। ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଯମ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ ବିବେକ କରାଯାଏ। ମହାରାଜମାନେ, ମାରୀଚା, ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ପରି ତାପ, ପ୍ରତାପ, ମୃଦୁତା, ଶାସନ ଓ କୃପା ରଖନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ସବୁ ସମୟରେ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଉଚିତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନୀ, ମୋହରେ ଆବୃତ। ଦୁଷ୍ଟତାରୁ, ତୁମେ ଏପରି କଠୋର କଥା କହିଛ; ମୁଁ ତୁମର ଉପକାର କିମ୍ବା ଅପକାର, କିମ୍ବା ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁନାହିଁ, ରାକ୍ଷସ। ଏତେ କଥା କହିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ମାରୀଚା, ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଏବେ ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କଣ ହେବ: ତୁମେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୃଗ ହେବାକୁ ପଡିବ, ଯାହା ରୂପା ଚିହ୍ନରେ ଭୂଷିତ। ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସୀତାଙ୍କ ପାଖରେ ଘୂରିବା; ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଲା ପରେ, ଚାହିଲେ ଚାଲିଯିବା। ମୈଥିଲୀ ତୁମେ ଏହି ମାୟାମୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୃଗ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ ଓ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ କହିବେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଆଣ।” ଏବଂ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସ୍ୱରରେ, “ହା, ସୀତା! ଲକ୍ଷ୍ମଣ!” ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କରିବା। ଏହା ଶୁଣି, ସୀତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ସୌମିତ୍ରି ମଧ୍ୟ ମିତ୍ରତାରୁ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ପଥରେ ଯିବେ। କକୁତ୍ସ୍ଥ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମୁଁ ସହଜରେ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେବି, ଯେପରି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଚାହିଲେ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହୁଁ ଯିବା; ମାରୀଚା, ଦୃଢ଼, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଧା ରାଜ୍ୟ ଦେବି। ସୁରକ୍ଷିତ ପଥରେ ଯାଉ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ; ମୁଁ ମୋ ରଥ ସହ ଦଣ୍ଡକା ଜଙ୍ଗଲକୁ ତୁମ ପଛରେ ଯିବି। ରାଘବଙ୍କୁ ଭ୍ରମ କରାଇ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଇ, ମୁଁ ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧି ତୁମ ସହ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିବି। ଯଦି ତୁମେ ଏହା କରିବାକୁ ମନା କର, ମାରୀଚା, ମୁଁ ଆଜି ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିଦେବି; ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଚାହିଲେ ବଳପୂର୍ବକ। ଯିଏ ରାଜାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରେ, ସେ କେବେ ଶୁଭ ଲାଭ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ବିରୋଧ କର, ତୁମ ଜୀବନ ଅପଦାରେ ପଡିବ; ଆଜି ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ଯଦି ମୋତେ ବିରୋଧ କର। ଏହି ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର, ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏଠାରେ ଏକାଳିଶ ଶର୍ଗ ଶ୍ରୀମତ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଆରଣ୍ୟକାଣ୍ଡରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ରାଜାଧର୍ମର ବିରୋଧ ଦେଖି, ମାରୀଚା ଭୟ ବିନା ରାକ୍ଷସମହାରାଜଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ— “କେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିନାଶ ତୁମେ ନିଜ, ପୁଅ, ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ନେଇଛ? କେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ତୁମେ ଦେଖିଛ? କେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିନାଶ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଓ ନିମ୍ନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଚାହେ ତୁମେ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଉ। ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ରାବଣ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟଥା ପଥ ନେଇଛ, ତୁମେ ଦମନ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଉ ନାହିଁ। ଏକ ରାଜା ଯେଉଁଠାରେ ଅଭିଲାଷାରୁ ଅନ୍ୟଥା ପଥ ନେଇଛ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମିକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ରୋକିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ରୋକିଯାଉ ନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ଖ୍ୟାତି ପାଇଥିବା, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ। ଏହାର ବିପରୀତ ହେଲେ, ରାବଣ, ସବୁ ନିଷ୍ଫଳ ହେଉଛି; ରାଜାଙ୍କର ଦୋଷରୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ଧର୍ମ ଓ ଖ୍ୟାତିର ମୂଳ ଏକ ରାଜା, ରାଜା ସବୁ ସମୟରେ ରକ୍ଷିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏକ ରାଜ୍ୟ ଏହିପରି ଦୁଃସ୍ଥ, ବିରୋଧୀ କିମ୍ବା ଅଭଦ୍ର ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ, ରାକ୍ଷସ। ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କଠିନ ଉପଦେଶ ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ସହ ଦିଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃସମୟରେ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଶ୍ରୀହୀନ ରଥର ଡ୍ରାଇଭର ପରି। ବହୁତ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଏହି ଜଗତରେ ନିଜର ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୋଷରୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଓ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଅଧିପତି ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରମିକମାନେ ରକ୍ଷିତ, ଯଦି ସେ ବିରୋଧୀ ଏବଂ କଠିନ, ରାବଣ, ସେମାନେ ଉନ୍ନତି ପାଇନାହିଁ, ଭେଡ଼ା ଜାଖାଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେବା ପରି।