ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାତ୍ରିରେ ଚଳିଥିବା ଦାନବ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ନୀତିଶୀଳ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅପରାଧରେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି ଅନ୍ୟର ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟର ଫଳରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇପାରିବି, ତେଣୁ ତୁମେ ଯାହା ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବ, ତାହା କର। ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଚାଲିବି ନାହିଁ। ରାମ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ବିର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେ ଚାହିଲେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିପାରିବେ। ଯଦି ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କ ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟରେ ଖର ଜନସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଅତ୍ୟାଧିକ ଉନ୍ମାଦ ଦେଖାଇଲେ ଓ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, ତେବେ ଏଠାରେ ରାମଙ୍କ କଣ ଦୋଷ ଅଛି, ସେହି କଥା ଠିକ୍ଭଳି କହ। ମୁଁ ତୁମ ଓ ତୁମ ପରିଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି କଥା କହୁଛି। ଯଦି ତୁମେ ଏହି କଥା ନ ମାନ, ତେବେ ରାମଙ୍କ ସିଧା ତୀରରେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ସମସ୍ତ ପରିଜନ ଆଜି ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେବ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାବଣ କିଛି ମାନିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଏମିତି ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହେ, ସେମାନେ ଔଷଧ ନ ନେଇ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ରାବଣ, ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ଚଳିତ, ମାରୀଚଙ୍କ ଶୁଭ ଉପଦେଶକୁ ଅପମାନ କରି କଠୋର ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମାରୀଚ, ତୁମର ଏହି କଥା ଅନୁଚିତ ଓ ଅର୍ଥହୀନ। ଏହା ନିଷ୍ଫଳ, ମାନେ ଅବଜ ଜମିରେ ବିଆ ଦେଇବା ପରି। ରାମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ତୁମେ ମୋ ମନୋବଳ ଭାଙ୍ଗିପାରିବ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ସେ ଏକ ମୂର୍ଖ ଓ ପାପୀ ମାନବ। ଯିଏ ନିଜ ମିତ୍ର, ରାଜ୍ୟ, ମାତା, ପିତାକୁ ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଏକ ସାଧାରଣ ମହିଳାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ କେମିତି ବିର ହୋଇପାରିବ? ଏହିଠାରେ ଖରଙ୍କ ବଧକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୀତାଙ୍କୁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଅପହରଣ କରିବି। ମୋ ହୃଦୟର ଏହି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ, ଦାନବମାନେ କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି କୃତ୍ୟ ନେଇ କଥା ହେଲେ, ଉପଦେଶକ ମନ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ରାଜାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଉପକାରୀ ଭାବେ ହାତ ଜୋଡି କହିବା ଉଚିତ। ଯଦି କଠୋର କିମ୍ବା ଲାଭକାରୀ କଥା ଅମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ କହାଯାଏ, ରାଜା ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମହାନ ରାଜାମାନେ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ୟମ, ଓ ବରୁଣଙ୍କ ମତିରେ ଶକ୍ତି, ବଳ, ଶାନ୍ତି, ଦଣ୍ଡ ଓ କ୍ଷମା ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା ପାଇବା ଉଚିତ; ତୁମେ କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୂଡ଼ତାରେ ଅନ୍ଧ। ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅନ୍ୟାୟରେ ଏପରି କଠୋର କଥା କହିଛ; ମୁଁ ତୁମେ କଣ ଉପକାର କିମ୍ବା ଅପକାର କଲା, ବା ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରୁନାହିଁ। ଏହି ସବୁ କଥା ସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ କାମରେ ତୁମେ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏବେ ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମେ ସୁନାର ମୃଗ ଭାବରେ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଆଗରେ ଚାଲିବା। ତୁମ ଦେହରେ ଚାନ୍ଦିର ଚିହ୍ନ ଥିବ, ଏହା ଦେଖି ସୀତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ, ଓ ରାମଙ୍କୁ ଏହି ମୃଗ ଆଣିବା ପାଇଁ କହିବେ। ଏପରି ଭାବେ ରାମ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ‘ହା ସୀତା, ହା ଲକ୍ଷ୍ମଣ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବା। ଏହା ଶୁଣି, ସୀତାଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଯିବେ। ଏପରି ଭାବେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୂରେ ଯିବା ପରେ, ମୁଁ ସହଜରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ। ଏହି କାମ ସାରି, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହଁ, ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଧା ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ସୁରକ୍ଷିତ ମାର୍ଗରେ ଯାଅ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ; ମୁଁ ମୋ ରଥରେ ତୁମ ପଛରେ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି। ରାମଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିବି। ଯଦି ତୁମେ ଏହି କାମ କରିବାକୁ ମନା କର, ତେବେ ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି। ରାଜାଙ୍କ ଏଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ଶୁଭ ମିଳେନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ତୁମ ଜୀବନ ଅପାୟରେ ପଡ଼ିବ; ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ବୁଝି ନିଜ ମନରେ ଭାବି ଯଥାଯଥ କର। ଏପରି ଭାବେ ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗ ଦେଖି, ମାରୀଚ ଭୟ ଛାଡ଼ି ସଂକଟର କଥା କଠୋର ଭାବରେ କହିଲେ, “କିଏ ତୁମକୁ, ତୁମ ପୁତ୍ର, ରାଜ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଏହି ନାଶର ଉପଦେଶ ଦେଇଛି? କିଏ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଛି? ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଯେ ତୁମେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ପାଉ। ଏହି ଉପଦେଶ ତୁମକୁ ଦେଇଛି କିଏ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଓ ଅପକାରୀ? ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବା ବେଳେ ତୁମକୁ ରୋକିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉନାହାଁ।" ଏପରି ଭାବେ ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଆଶୟ ଓ ଦୁର୍ମାର୍ଗ ଉପରେ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।