ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମାରୀଚ ଗଭୀର ଏବଂ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ—"ରାବଣ, ତୁମେ ଯଦି ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହଁ, କିମ୍ବା ଧୈର୍ୟ ଧରିବାକୁ ଚାହଁ, ତେବେ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯଦି ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହଁ, ତେବେ ଏହି କଥା ଛାଡ଼। ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଲୋକ ଅପରେ ଦୁଷ୍କୃତିର ଫଳରେ ନିଜ ସମ୍ପତି ସହିତ ନାଶ ପାଇଛନ୍ତି। ଏଭଳି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୁଷ୍କୃତିରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ନାଶ ପାଇପାରିବି, ରାତ୍ରିଚର। ଯାହା ଭଲ ମନେ ପଡ଼େ, ତୁମେ ସେହି କର; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ସହ ଚାଲିବି ନାହିଁ। ରାମ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ପ୍ରତାପୀ ଏବଂ ସାହସୀ। ସେ ଚାହିଲେ ରାକ୍ଷସମଣ୍ଡଳକୁ ମଧ୍ୟ ନାଶ କରିପାରିବେ। ଯଦି ଖରା, ଶୂର୍ପଣଖାର ଦୁଷ୍କୃତିରେ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟାଚାର କଲେ, ତାହାର ପରିଣାମରେ ରାମ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ତେବେ ଏଠି ରାମଙ୍କ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ଏହି କଥା ସଠିକ୍ କହ। ଯଦି ମୋର ଏହି କଥା, ଯାହା ତୁମ ଏବଂ ତୁମ ପରିଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଗ୍ରହଣ କରିନାହଁ, ତେବେ ଆଜି ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ବନ୍ଧୁବର୍ଗ ରାମଙ୍କ ସିଧା ସର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେବ। ଏପରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ରାବଣ, ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣି ମଧ୍ୟ, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ପରି ଔଷଧ ଅସ୍ଵୀକାର କଲେ। ରାକ୍ଷସରାଜ୍ୟର ପ୍ରଭୁ ତାଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ମାରୀଚଙ୍କ ଉପକାରୀ କଥାକୁ ଅମାନ୍ୟ କରି କଠୋର ଏବଂ ଅନୁଚିତ ଶବ୍ଦ କହିଲେ। "ମାରୀଚ, ତୁମ କଥା ଅପରିପକ୍ୱ ଏବଂ ଅର୍ଥହୀନ, ଏହା ନିମ୍ନ କୁଳର ଲୋକଙ୍କ ପରି ଶୁଣାଯାଉଛି। ଏହା ଜମି ନଥିବା ମାଟିରେ ବିଆଉଯାଇଥିବା ଚାଷ ପରି ଅଫଳ। ତୁମ କଥା ମୋତେ ରାମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ବାଞ୍ଚାଇପାରିବ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ସେ ଏକ ମୂଢ଼, ପାପୀ ମାନବ। ଯିଏ ବନ୍ଧୁ, ରାଜ୍ୟ, ମାତାପିତା ଛାଡ଼ି, କେବଳ ଏକ ନାରୀଙ୍କ ସାଧାରଣ କଥା ଶୁଣି ଅକେଳା ବନକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେ କେମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ? ଖର ହନ୍ତା ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସୀତାଙ୍କୁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ହରଣ କରିବି। ଏହି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ମୋର ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ; ଦେବତା, ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ର ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, ତୁମେ ଭୟ, ସୁଯୋଗ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ମୂଲ୍ୟ ଦେଖି ବିଚାର କରି କଥା କହିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କଥା କହିବା ଉଚିତ, ଯଦି ସେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଥାଏ। ଯେଉଁ କଥା ଅମୂଲ୍ୟ, ମୃଦୁ, ଶୁଭ ଏବଂ ଉପକାରକ, ସେହି କଥା ଉଚିତ ଶୈଳୀରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିବା ଦରକାର। ଯଦି କୌଣସି କଥା କଠୋର କିମ୍ବା ଉପକାରକ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ନଥିଲେ ରାଜା ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ। ରାଜାମାନେ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଯମ ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ପଞ୍ଚ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ତେଜ, ପ୍ରତାପ, ମୃଦୁତା, ଦଣ୍ଡ ଏବଂ କୃପା ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ରାଜାମାନେ ସଦା ମାନ୍ୟ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞ, ମୋହରେ ପଡ଼ିଛ। ଦୁଷ୍ଟତାରେ ତୁମେ ଏପରି କଠୋର କଥା ମୋତେ କହିଛ। ମୁଁ ତୁମ ଉପକାର କିମ୍ବା ଅପକାର, କିମ୍ବା ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁନାହିଁ, ରାକ୍ଷସ। ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ମାରୀଚ, ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ହେବ। ଏବେ ଶୁଣ, ମୋ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ—ତୁମେ ଏକ ସୁନା ହରିଣ, ରୁପା ଚିହ୍ନ ଲଗାଇ, ମାୟାବୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିବା। ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଆଗରେ ସୀତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିବା ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ଚାହିଲେ ଚାଲିଯିବା। ମୈଥିଲୀ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନା ହରିଣ ଦେଖିବେ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ 'ମୋତେ ଏହି ହରିଣ ଆଣିଦିଅ' ବୋଲି କହିବେ। ଯେତେବେଳେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଦୂରେ ଯିବେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସ୍ୱରରେ 'ହା, ସୀତା! ଲକ୍ଷ୍ମଣ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବା। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସୌମିତ୍ରି ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ପଛେ ଯିବେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୂରେ ଯିବେ, ମୁଁ ସହଜରେ ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିବି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ, ତୁମେ ଚାହିଲେ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଧା ରାଜ୍ୟ ଦେବି। ନିରାପଦ ପଥରେ ଯାଅ, ମୁଁ ଚଢ଼ାଗଡ଼ିରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଆସିବି। ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇ ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କରି, ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ତୁମ ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିବି। ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବ, ମାରୀଚ, ଏହି ଦିନେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି। ମୋ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ତୁମେ ବାଧ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ ନକରିବା ଲୋକ କେବେ ସୁଖି ହୁଏ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହ ମୁକାବିଲା କରିବ, ତୁମ ଜୀବନ ସଂକଟରେ ପଡ଼ିବ; ମୋକୁ ବିରୋଧ କଲେ ଏହି ଦିନେ ତୁମ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ। ଭଲଭାବରେ ବିଚାର କରି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଚାଳିଶିତମ ସର୍ଗ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହିପରେ ରାବଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ରାଜଧର୍ମ ବିପରୀତ ଆଚରଣ ଦେଖି, ମାରୀଚ ଭୟ ବିନା କଠୋର କଥା କହିଲେ—"କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ନାଶର ପଥ ଦେଖାଇଛି, ରାତ୍ରିଚର? ତୁମ, ତୁମ ପୁତ୍ର, ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ହାନି କରିବେ। କିଏ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରେରଣା ଦେଇଛି? ସୁଖୀ ରାଜା କିଏ ତୁମେ ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହଁ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ? କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖାଇଛି? ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। କିଏ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ ଲୋକ ତୁମକୁ ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଛି, ଯାହାର ଫଳରେ ତୁମେ ନିଜେ ନାଶ ପାଇବ?