ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଭଲଭଳି ଜାଣିଛି; ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ରଘୁବଂଶୀ ରାମ, ବାଲି କିମ୍ବା ନାମୁଚିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କରିପାରିବେ। ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର, କିମ୍ବା ଧୈର୍ୟ ଧର, ହେ ରାବଣ। ଯଦି ତୁମେ ମୋ ସହ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି, ଜଣେ ଅନ୍ୟର ଅପରାଧରେ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପତି ସହିତ ନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟର ଅପରାଧରେ ନିଅଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନାଶ ହେବି। ତୁମେ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ ମନେ କର, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିବି ନାହିଁ। ରାମ ଅପାର ତେଜ, ସାହସ ଓ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ; ସେ ଚାହିଲେ ରାକ୍ଷସମଣ୍ଡଳକୁ ମଧ୍ୟ ସଂହାର କରିପାରିବେ। ଯଦି ଖରା, ଶୂର୍ପଣଖାର କାରଣରୁ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ ଓ ଅତ୍ୟାଚାର କଲେ, ଏବଂ ଏହି କାରଣରୁ ରାମ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ତେବେ ରାମଙ୍କ ମଧ୍ୟ କେଉଁ ଦୋଷ ଅଛି କହ? ମୁଁ ଏହି ଉପଦେଶ ତୁମ ଓ ତୁମ ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳପାଇଁ ଦେଉଛି; ଯଦି ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବ ନାହାଁ, ତେବେ ଆଜି ରାମଙ୍କ ଶରବାଣରେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଜନମାନ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ନାଶ ହେବ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାବଣ, ଯଥାଯଥ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଥିବା ଲୋକ ଯେପରି ଔଷଧ ପିଉନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ। ତାକୁ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧୃତ କରାଯାଇଥିଲା, ତେଣୁ ରାକ୍ଷସନାୟକ ମାରୀଚଙ୍କୁ କଠୋର ଓ ଅନୁଚିତ କଥା କହିଲେ। ରାବଣ କହିଲେ, “ମାରୀଚ, ତୁମ କଥା ଅନୁଚିତ ଓ ଅର୍ଥହୀନ; ଏହା ଅନ୍ଧା ବିଜର ପରି ଅଫଳ। ତୁମ କଥା ମୋ ମନକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ଯେଉଁ ରାମ ଏକ ମୂଢ଼ ଓ ପାପୀ ମାନବ। ଯିଏ ମିତ୍ର, ରାଜ୍ୟ, ମାତା, ପିତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, କେବଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ସେ କେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଖରଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟା ସୀତାଙ୍କୁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଚୁରି କରିବି। ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ; ଦେବତା, ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପର୍କରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, ଉପକୂଳ କିମ୍ବା ବିପଦ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ତେବେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ କଥା କହିବା ଉଚିତ। ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶିର ନମାଇ ମନ୍ତ୍ରୀ ସଦା ସମ୍ମାନ ଓ ମଙ୍ଗଳକର କଥା କହିବା ଉଚିତ। ଯଦି କଠୋର କିମ୍ବା ଉପକୂଳ କଥା ଅସମ୍ମାନ ସହ କୁହାଯାଏ, ତେବେ ଗରିମାଶାଳୀ ରାଜା ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ। ରାଜାମାନେ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଯମ, ବରୁଣଙ୍କ ମାନ୍ୟତା ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ତେଜ, ପ୍ରାକ୍ରମ, ମୃଦୁତା, ଦଣ୍ଡ, ଦୟା ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଏମିତି ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନରେ ମୂଢ଼ ହୋଇଛ। ତୁମ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଆସିଥିବା ଏହି କଠୋର କଥା ମୋତେ କହିଛ; ମୁଁ ତୁମ ଉପକୂଳ କିମ୍ବା ଅପକୂଳ, କିମ୍ବା ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଏତେ କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ମାରୀଚ, ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଏବେ ଶୁଣ, ତୁମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଦରକାର: ତୁମେ ସୁନାର ହରିଣ ହୋଇ, ରୂପା ଚିହ୍ନ ଥିବା ଦେହରେ ପରିଣତ ହେବା। ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସୀତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଘୁରିବା; ସେଠାରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ଚାଲିଯିବା। ମୈଥିଳୀ ଏହି ମାୟାମୟ ସୁନା ହରିଣକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେବେ ଓ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ କହିବେ, ‘ମୋ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଆଣ।’ ତାପରେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ଭାବରେ ‘ହା, ସୀତା! ଲକ୍ଷ୍ମଣ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବା। ଏହା ଶୁଣି, ସୀତାଙ୍କ ଚାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଯିବେ। ତେବେ ଦୁଇଜଣ ଦୂର ଚାଲିଗଲେ, ମୁଁ ସହଜରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଧରିବି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହ, ଯିବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଧା ରାଜ୍ୟ ଦେବି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ନିରାପଦ ମାର୍ଗରେ ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମ ପଛରେ ରଥେ ଦଣ୍ଡକ ଅଟବିକୁ ଯିବି। ରାଘବଙ୍କୁ ଠକି, ସୀତାଙ୍କୁ ଧରି, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିବି। ଯଦି ଏହା କରିବ ନାହ, ମାରୀଚ, ମୁଁ ଆଜି ତୁମକୁ ମାରିଦେବି; ଚାହେ ଦବାବରେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡିବ। ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ଦେଇଥିବା କେହି କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଉନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରତିରୋଧ କର, ତୁମ ଜୀବନ ସଂକଟରେ ପଡିବ; ମୋ ପ୍ରତିବାଦ କଲେ ଆଜି ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ। ବୁଝିବା ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଏପରି ଭାବେ ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କୁ ଦବାବ ଦେଲେ। ଏବେ ମାରୀଚ, ରାବଣଙ୍କ ରାଜଧର୍ମ ବିପରୀତ ଚଳାପାଇଁ, ଭୟ ଛାଡ଼ି କଠୋର କଥା କହିଲେ, “ଏ ରାକ୍ଷସନାୟକ, କିଏ ତୁମେ, ତୁମ ପୁଅ, ରାଜ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ତୁମ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପାଇଁ ଏହି ନାଶ ଆଣିଦେଇଛି? କିଏ ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ, ଏ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା ରାଜା, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ମୃତ୍ୟୁର ଦ୍ୱାର ଦେଖାଇଛି? ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ, ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିନ୍ନ ହେଉଥିବା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।