ମାରୀଚ ରାବଣଙ୍କୁ ଗମ୍ଭୀର ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ସଚେତନ କରିଛି, ମୋର କଥା ଅମାନି ଯଦି ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବ, ତେବେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଭୟଙ୍କର ବିପଦରେ ପଡିବା, ଓ ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମ ଏହି କାରଣରେ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଯେମାନେ କ୍ରୀଡା, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସବରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ବିନାଶରେ ପଡିବେ। ଲଙ୍କା ପୁରୀ, ଯାହା ଅନେକ ମହଲ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ମୈଥିଲୀଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଦେଖିବ। ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ପବିତ୍ର, ସେମାନେ ବି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି—ଯେପରି ଅଜଗର ଥିବା ପୋଖରୀରେ ମାଛ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ତୁମ ଦୋଷରେ ଦେବସ୍ନାନ କରିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମାଟିରେ ଶୟିତ ହୋଇ ଦେଖିବ। ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅପହୃତ ହେବେ, କିଛି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀସହିତ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପଳାଯିବେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅସାହାୟ ଓ ଅଶ୍ରୟହୀନ ହୋଇଯିବେ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିବା, ଲଙ୍କା ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛି, ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣରେ ଘିରିଯାଇଛି, ଘରବାଡ଼ି ସବୁ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଛି। ପରସ୍ତ୍ରୀଗମନ ଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ରାବଣ, ତୁମ ପାଖରେ ହଜାର ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀ ଅଛି। ନିଜ ଜନନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ବଂଶ, ରାକ୍ଷସମାନେ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ଶ୍ରୀ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯଦି ଦୀର୍ଘକାଳ ନିଜ ସ୍ନେହମୟୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହଁ, ରାମଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେବାକୁ ଯିଅନାହିଁ। ମୋ ଏତେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ବନ୍ଧୁ ସ୍ଥାନରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଚେତାବନୀ ଅମାନି ଯଦି ତୁମେ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ସୀତାଙ୍କୁ ହରଣ କର, ତେବେ ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ହତ ହୋଇ ତୁମେ ଓ ତୁମ ବଂଶ ନାଶ ପାଇବ, ଯମଲୋକକୁ ଯିବ। ଏହିପରେ ମାରୀଚ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଓ ଜୀବନ ଗଳ୍ପ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—"ସେ ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛିପରି ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ପାଳେଇପାରିଥିଲି। ଏବେ ଆଗର କଥା ଶୁଣ। ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଆମେ ତିନିଜଣ ମେଘା ରୂପେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲୁ। ମୋର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜିଭା, ବଡ଼ ଦାଁତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ, ଓ ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିଲା; ମୁଁ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ମାଂସଭୋଜୀ ପଶୁରୂପେ ଘୁରୁଥିଲି। ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ, ପୁଣ୍ୟସ୍ଥାନ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତପସ୍ବୀମାନେକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଥିଲି। ମୁଁ ତିନିଜଣ ମିଶି ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତପସ୍ବୀମାନେକୁ ମାରି ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇଁ ତାଙ୍କ ମାଂସ ଖାଉଥିଲି। ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତପସ୍ବୀମାନେର ମାଂସ ଭୋଜନ କରି, ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲି। ଏପରି ଅଧର୍ମ କରୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହେଲି। ମୁଁ ଭଦ୍ରା ଵୈଦେହୀ ଓ ମହାବଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନା କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ତଳନ କରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁମାନ କରିନଥିଲି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଭାବି ଏବଂ ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତା ମନେ ପକାଇ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲି। ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ହରିଣ ରୂପେ ରାଗରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଗଲି। ରାମ ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ଧନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ତିନିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଧରି, ଯାହା ଗରୁଡ଼ ଓ ପବନ ସମ ତ୍ୱରିତ, ମୋପରି ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ବିଦ୍ୟୁତ୍ବାଣ ସମ, ଭୟଙ୍କର ଓ ରକ୍ତପିପାସୁ ଥିଲେ, ଏକାଠି ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଜାଣି, ଚତୁର ଓ ଏକଥର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିବା ଦ୍ୱାରା ପଳାଇଲି; ତା’ପରେ ରାକ୍ଷସ ଦୁଇଜଣ ହତ ହୋଇଗଲେ। ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ମୁଁ କିପରି ଜୀବନ୍ତ ରହିଲି ଜାଣିନି, ଏବଂ ଏବେ ଏଠି ତପସ୍ବୀ ରୂପେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଘୁରୁଛି। ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଛରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି—ବାଲ୍କଳ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଛନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ଯମ ସମାନ। ହଜାର ହଜାର ରାମକୁ ଦେଖୁଛି, ଭୟଭୀତ ହେଇପଡ଼ିଛି; ସମଗ୍ର ଅରଣ୍ୟ ମୋତେ ରାମ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଛି। ଏକାକୀ ଥିଲେ ବି ମୁଁ କେବଳ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି, ସ୍୵ପ୍ନରେ ବି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। 'ର' ଅକ୍ଷରରେ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ନାମ, ମଣି, ରଥ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଭୟ ଦେଉଛି, କାରଣ ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣିଛି; ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ରାଘବବଂଶୀ ରାମ ବାଲୀ କିମ୍ବା ନାମୁଚିକୁ ବି ମାରିପାରିବେ। ଚାହାଁଲେ ଯୁଦ୍ଧ କର, କିମ୍ବା ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର; ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହଁଲେ, ରାମଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅପରାଧରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଭଳି ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବି ନଷ୍ଟ ହେବି; ରାତିର ଯାତ୍ରି, ତୁମେ ଯାହା ଉଚିତ ଭାବ, କର; ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି ନାହିଁ। ରାମ ମହାତେଜସ୍ବୀ, ମହାଶୌର୍ୟଶାଳୀ, ମହାବଳୀ; ସେ ଚାହିଲେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଲୋକକୁ ନାଶ କରିପାରିବେ। ଯଦି ଖରା, ଶୂର୍ପଣଖା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ ଓ ଅତି ଉଗ୍ର ହୋଇଥିଲେ, ତେବେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ—ତେବେ ରାମଙ୍କର କେଉଁ ଦୋଷ ଅଛି କହ? ମୋର ଏହି କଥା ତୁମ ଓ ତୁମ ବଂଶର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଯଦି ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରୁନଥିବା, ତେବେ ଏଇ ଦିନେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ରାମଙ୍କ ସିଧା ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେବ। ଏପରେ ରାବଣ ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଭଲ କଥା ଶୁଣି ବି ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଔଷଧ ନ ନେଇ, ତେମିତି ରାବଣ ବି ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ବନ୍ଧି ମାରୀଚଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଓ ଅଉଚିତ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ।