ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ — “ମାରୀଚଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋର ଭୟ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି।” ଏହିପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦଶରଥ ରାଜା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ରାଘବ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ନୁହେଁ, ସେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଅପରିଚିତ।” ତାପରେ ଦଶରଥ କହିଲେ, “ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ସହିତ ମୁଁ ଯିବି; ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ନେଇ ମୁଁ ନିଜେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବି। ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦେବି, ମୁଁ ଯାଉଛି।” ଏହିପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି କହିଲେ, “ଏହି ରାକ୍ଷସ ପ୍ରତି ରାମା ଛଡ଼ା ଏହି ବିଶ୍ୱରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷକ। ଆପଣ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଆପଣଙ୍କ ବଡ଼ ସେନା ରହିଯାଉ, ଶତ୍ରୁଦଳ ଦଳନ କରୁଥିବା ରାଜା। ଏହି ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ଅତିବିଶିଷ୍ଟ; ସେ ଏହି ରାକ୍ଷସକୁ ଅଟକାଇପାରିବ। ମୁଁ ରାମାଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବି — ଆପଣ ମଙ୍ଗଳ ହେଉନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁଦଳ ଦଳନ କରୁଥିବା ରାଜା।” ଏପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ଖୁସି ହୋଇ, ରାମାଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ, ରାମା ଯଜ୍ଞ ଉପବାସ ନିଷ୍ଠା ନେଇ, ଅସ୍ତ୍ର ବାଣ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଚାପି ଦିଅନ୍ତି। ଦାଡ଼ି ନଥିବା, ଶ୍ରୀମୟ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଭ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଏକ ଗୋଷ୍ଟି ଶ୍ରେଷ୍ଟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଧନୁଷ ଧରି, ମୁଣ୍ଡରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ସଜାଇ, ରାମା ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟକୁ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ — ନବ ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ — ମାରୀଚ — ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଣଫୁଲ ପିନ୍ଧି, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଗର୍ବିତ, ପ୍ରାପ୍ତ ଵର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି। ରାମା ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସ୍ଥିର ଚିତ୍ତରେ ଧନୁଷ ତୟାର କରିଲେ, କୌଣସି ଭୟ ବା ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ନଥିଲା। ଭ୍ରମରେ ମୁଁ ରାଘବକୁ ଅବହେଳା କରିଲି — “ଏହି ଶିଶୁ ମାନ୍ୟ,” ଭାବି, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବେଦିକା ଦିଗରେ ଧାଉଥିଲି। ଏହିପରେ, ରାମାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଦଳ ଦଳନ କରୁଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ମୋତେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ମୋତେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରରେ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ। ସେ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ରକ୍ଷା କରିଲେ; ରାମାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣରେ ଚେତନା ହରାଇଲି। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଚେତନା ଫେରିଲି, ଏବଂ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଗଲି। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ରାମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚିଗଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମର ମିତ୍ରମାନେ ରାମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ — ଏଉଁ ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଅପରିଚିତ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ମୋର ଚେତାବନୀ ଉପେକ୍ଷା କରି ଯଦି ତୁମେ ରାମାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଉଛ, ତେବେ ଦ୍ରୁତ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା; ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଖେଳ, ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଉତ୍ସବରେ ନିପୁଣ, ସଭା ଏବଂ ଉତ୍ସବ ଦେଖିଥିବା, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଏବଂ ବିନାଶ ଆଣିଦେବ। ଲଙ୍କା ନଗର, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ମହଲା ଏବଂ ରତ୍ନ ରହିଛି, ମୈଥିଲୀ ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖିବ। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗେ ନିର୍ମଳ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଇଯାନ୍ତି — ମାଛ ଯେପରି ଅଜଗର ଭର୍ତି ପୋଖରୀରେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା। ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମ ଦୋଷରେ ଭୂମିରେ ହତ ହେବାକୁ ଦେଖିବ। ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ, ତାଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ଅପହୃତ ହେବା, କେହି ତାଙ୍କ ସହିତ ଦିଗ୍ବିଦିଗ ଭାଗିବା, ଅନ୍ୟମାନେ ଅସହାୟ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟହୀନ ହେବାକୁ ଦେଖିବ। ଲଙ୍କା ନଗର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଦେଖିବା — ତୀର୍ବ ବାଣରେ ଘେରାଯାଇ, ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଇ, ତାଙ୍କ ଅଟାଳିକା ଦହିଯିବ। ଅନ୍ୟର ଜନନୀକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରିବା ଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ; ରାଜା, ତୁମେ ହଜାର ଜନନୀ ରଖିଛ। ତୁମେ ନିଜ ଜନନୀପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ରଖ, ରାକ୍ଷସବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମ ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ଶ୍ରୀ, ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ମୃଦୁ ଜନନୀମାନେ ଏବଂ ମିତ୍ରମାଣଙ୍କ ସହ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ରାମାଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଦିଗରେ କିଛି କରିନାହିଁ। ମୁଁ ଚେତାବନୀ ଦେଉଥିବା ମିତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତୁମେ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ସୀତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ରାମାଙ୍କ ବାଣରେ ହତ ହୋଇ, ତୁମ ବଂଶ, ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ ହୋଇ, ଯମ ଲୋକକୁ ଯିବ। ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଉନତିସ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶୁଣ। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ କିପରି ରାମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁକ୍ତ ହେଲି, ଏହା ପରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ଶୁଣ। ମୁଁ, କ୍ଳାନ୍ତି ନ ହୋଇ, ଦୁଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ, ତାଙ୍କ ସହ ମିଶି, ହରିଣ ରୂପ ଧରି ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି। ଜ୍ୱାଳା ଭର୍ତି ଜିଭା, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ, ଅତି ଶକ୍ତି ନେଇ, ମୁଁ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ତୁ ଭଳି ଘୁରୁଥିଲି। ଯଜ୍ଞ ବେଦିକା, ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ, ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷମାନେ, ରାବଣ, ମୁଁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଘୁରୁ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଥିଲି। ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମୁଁ ହତ କରି, ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇ ଏବଂ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲି। କ୍ରୂର ଭାବେ ମୁଁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରି, ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଭୟଭୀତ କରି, ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ରକ୍ତ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲି। ଧର୍ମକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ମୁଁ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ରାମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲି — ତିନି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀ। ମୁଁ ଭାଇଦେହୀ, ଶ୍ରୀମୟ ନାରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ତପସ୍ୱୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଦେଖିଲି।