ଏକ ଦିନ, ମହାରାଜ ଦଶରଥଙ୍କ ନିକଟକୁ ମହାଋଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନିଜେ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ମୋ ସଂକଳ୍ପ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ରାମ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ମନ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗିଥିବା ଦରକାର।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ମାରୀଚ ନାମକ ଦାନବ ପ୍ରତି ମୋର ଭୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।” ଏହିପରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦଶରଥ ମହାଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାମ ଏଉଁ ଏଗାର ଦିନର ଶିଶୁ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ଅପରିଚିତ। ମୁଁ ନିଜେ ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ସହିତ ଯିବି, ଚାରିପାଖରେ ସେନା ଆଣି ରାତିରେ ଆସୁଥିବା ଦାନବଙ୍କୁ ମୁଁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବି। ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ମୁଁ ବଧ କରିବି, ମହାଋଷି, ଯେପରି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି।” ଏହିପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ବିଶ୍ୱରେ ରାମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଏହି ରାକ୍ଷସା ପ୍ରତି ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତିନି ଲୋକରେ ଆପଣ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯଦିଓ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ବଡ଼ ସେନା ଅଛି, ସେ ସେନା ଏଠାରେ ରହୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ମହାରାଜ। ଏ ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ତେଜ ଅପୂର୍ବ, ଏହି ଦାନବକୁ ରୋକିପାରିବେ; ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଉଛି—ଆପଣ ଭଲ ରହନ୍ତୁ।” ଏଭଳି କହି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ରାମ ଯଜ୍ଞ ନିମିତ୍ତେ ବ୍ରତ ନେଇ ଧନୁଷ ଚାପି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦାଡ଼ି ନଥିଲା, ଶ୍ରୀମୟ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଭ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଏକ ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧନୁଷ ହାତରେ, ଚୂଡା ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଥିଲେ। ରାମ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରଭାମୟ କରିଥିଲେ, ନବ ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ, ମୁଁ—ଘନ ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ତେଜସ୍ୱୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ—ଆଶ୍ରମକୁ ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି। ମୁଁ ଆସିବା ସମୟରେ, ରାମ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ; ମୋତେ ଦେଖି, ସ୍ଥିର ଭାବରେ ଧନୁଷ ତୟାରି କରିଲେ, କୌଣସି ଭୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିରତା ନଥିଲା। ମୁଁ ଭାବିଲି, ‘ଏହି ଶିଶୁ କଣ କରିପାରିବ?’ ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତିରେ, ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞାଳୟ ଦିଗରେ ଧାଉଥିଲି। ତାପରେ, ରାମ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିଥିବା ଏହି ବାଣ ମୋତେ ଆଘାତ କରି, ମୁଁ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ସମୁଦ୍ରକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେ ଦିନ ମୁଁକୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କଲେ; ରାମଙ୍କ ବାଣର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଅଚେତନ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଚେତନା ଆସି, ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଗଲି। ଏଭଳି ମୁଁ ତା ସମୟରେ ବଞ୍ଚିଗଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମର ସହଯୋଗୀମାନେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଶିଶୁ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଅସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ଅପରିଚିତ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଯଦି ତୁମେ ମୋର ସଚେତନ ସଚେତନ ସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁଦିଆ, ରାମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭୟାନକ ବିପଦରେ ପଡ଼ିବା; ତୁମେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଯେମାନେ ଖେଳ, ଆନନ୍ଦ, ଉତ୍ସବରେ ନିପୁଣ, ସଭା ଏବଂ ଉଲ୍ଲାସ ଦେଖିଥିବା, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଏବଂ ବିପଦ ଆଣିବା। ତୁମେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଦେଖିବା, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ମହଲା ଏବଂ ଦୁର୍ଗ ରହିଛି, ବିଭିନ୍ନ ମଣି ଏବଂ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ, ମୈଥିଲୀ ପାଇଁ ସେ ନଶ୍ଟ ହେବା। ଅପରାଧ କରନ୍ତି ନଥିବା, ପବିତ୍ର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗତିରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି—ଯେପରି ମାଛ ସାପ ଥିବା ପୋଖରୀରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ତୁମେ ଦେଖିବା, ଦେବୀୟ ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଦାନବମାନେ ତୁମ ଦୋଷରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ। ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦାନବମାନେ, ତାଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ହରାଯିବେ, କିଛି ଜନାନୀ ସହିତ ଦିଗବିଦିଗ ଭାଗିଯିବେ, ଅନ୍ୟେ ଅସହାୟ ଏବଂ ଅଶ୍ରୟହୀନ ହୋଇଯିବେ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଖିବା, ଲଙ୍କା ନଗର ଧନୁଷର ଅଗ୍ନିରେ ଆବୃତ, ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି ତାଙ୍କ ଘର ନଶ୍ଟ ହେବା। ଅନ୍ୟର ଜନାନୀକୁ ଅପହରଣ କରିବା ଚାଏଁଠୁ ବଡ଼ ପାପ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ; ରାଜା, ତୁମ ପାଖରେ ହଜାର ନାରୀ ଅଛି। ନିଜ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର ରହ, ନିଜ ଶ୍ରେଣୀ, ଦାନବମାନେ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ଶ୍ରୀ, ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ନିଜ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯଦି ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନିଜ ନାରୀମାନେ ଏବଂ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ରାମଙ୍କୁ କିଛି ଅପ୍ରିୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ମୋର ମିତ୍ର ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ଚେତାବନୀ ଉପେକ୍ଷା କରି, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବା, ତୁମେ ତୁମ ପରିବାର ସହିତ, ଶକ୍ତି ହୀନ ହୋଇ, ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ବଧ ହୋଇ, ଯମଲୋକକୁ ଯିବା। ଏବେ ତୁମେ ଉନତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣ; ଶ୍ରୀମୟ ଭାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଉନତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏପରି, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିପରି ବଞ୍ଚିଗଲି, ଏହା ତୁମେ ଶୁଣ। ମୁଁ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବରେ ଦୁଇ ଦାନବଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ପଡ଼ିଲି, ଏବଂ ସେମାନେ ସହିତ ମୁଁ ହରିଣ ରୂପେ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି। ଅଗ୍ନିମୟ ଜିଭ୍, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଂ, ଅପାର ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୁଁ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ମାଂସ ଖାଇ ଏକ ବିଶାଳ ପଶୁ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚିଲି। ଯଜ୍ଞାଳୟ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ, ଶ୍ରୀମୟ ବୃକ୍ଷ ଉପରେ, ରାବଣ, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ଭାବରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରି ଘୁଞ୍ଚିଲି। ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମୁଁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇ, ମାଂସ ଖାଇଲି। କ୍ରୂର ଭାବରେ ମୁଁ ମୁନିମାନେର ମାଂସ ଖାଇ, ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରି, ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ରକ୍ତରେ ମଦ ମତ୍ତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଲି। ଧର୍ମର ଦୁଷ୍ଟ କରି ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ମୁଁ ତାପରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁ ତପସ୍ୱୀ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ମୁଁ ଭାଲି ଦେଖିଲି ବୈଦେହୀ, ଶ୍ରୀମୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସଂଯମିତ ଆହାର ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳେ ଲଗିଥିବା ତପସ୍ୱୀ।