ମୁଁ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଘୁରିଘୁରି ମୁନିମାନଙ୍କର ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲି। ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ ଏତେ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିଲି ଯେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି ମୋ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହେଇପଡିଲେ। ସେ ନିଜେ ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ମୋର ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ରାମ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।" "ହେ ରାଜନ୍, ମୋର ମନରେ ମାରୀଚଙ୍କୁ ନେଇ ଭୟ ଉପଜିଛି," ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦଶରଥ କହିଲେ, "ଏହି ରାଘବ ଏଠାରେ ଆଉ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଏହାଁ ଶସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ଅପରିଚିତ।" "ମୋ ସେନା ଏବଂ ଚତୁର୍ବିଧ ବଳ ସହିତ ମୁଁ ନିଜେ ଯିବି, ଏହି ରାତିର ଦୂତକୁ ମୁଁ ଦମନ କରିଦେବି," ଦଶରଥ କହିଲେ। "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶତୃକୁ ମାରିଦେବି, ମହାମୁନି, ଯେପରି ଆପଣ ଚାହାଁନ୍ତି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ରାମ ଛଡା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ମାନନ୍ତି।" "ଆପଣ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଏତେ ବଡ଼ ସେନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ରଖନ୍ତୁ, ହେ ଶତୃନାଶକ।" "ଏହି ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବି— ଆପଣ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଅନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ, ରାମ ଯଜ୍ଞ ନିମିତ୍ତେ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଧନୁଷ ବାନ୍ଧି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ। ଦାଢ଼ି ନଥିବା, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି, ଏକ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି, ମୁଣ୍ଡରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଲାଗିଥିବା ଏହି ଶିଶୁ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ, ନୂତନ ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ, ମୁଁ—ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଜ୍ଵଳନ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଠା ଧାରଣ କରି, ଦୈବ ବର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗର୍ବିତ—ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି। ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ରାମ ମୋତେ ଦେଖିଲେ; ସେ ଶସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଶାନ୍ତ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି, ଧନୁଷ ସଜାଇଲେ। ମୁଁ ଭାବିଲି, "ଏହି ତ କେବଳ ଏକ ଶିଶୁ," ଏହି ଭ୍ରମରେ ମୁଁ ବେଗେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞବେଦୀ ପ୍ରତି ଧାଉଥିଲି। ତେବେ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ରାମଙ୍କ ଛାଡ଼ିଥିବା ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ମୋତେ ଆଘାତ କରି ମୋତେ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ରାମ ତେବେ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କଲେ; ବାଣର ଘାତରେ ମୁଁ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲି। ବହୁତ ବେଳ ପରେ ଶୁଧ୍ଧି ପାଇ, ମୁଁ ଲଙ୍କା ପୁରୀକୁ ଗଲି। ଏହିପରି ଭାବେ ମୁଁ ତ ସେ ସମୟରେ ବଞ୍ଚିଗଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମର ସାଥୀମାନେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଗଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ରାମ ଏକ ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ଓ ଅଯୁଦ୍ଧଶୀଳ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନୁଭବ ଦେଖି, ଯଦି ତୁମେ ମୋର ଚେତାବନୀ ଅବହେଳା କରି ରାମଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରିବ, ତେବେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭୟଙ୍କର ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଖିବ ଏବଂ ବଞ୍ଚିପାରିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୀଡ଼ା, ଭୋଗ ବିଳାସ, ଉତ୍ସବ ଓ ସଭାରେ ମଗ୍ନ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଓ ବିନାଶ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତୁମେ ଲଙ୍କାପୁରୀକୁ, ଶୋଭାମୟ ରତ୍ନ ଓ ମହଲରେ ଭରିତ, ମୈଥିଲୀର ନିମିତ୍ତରେ ବିନଶ୍ଟ ହେବା ଦେଖିବ। ଯେଉଁମାନେ ଅପରାଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗରେ ନାଶ ପାଆନ୍ତି—ଯେପରି ଅଜଗର ଥିବା ପୋଖରୀରେ ମାଛ ନାଶ ହୋଇଯାଏ। ଦେବ ସନ୍ଧାନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମ ଦୋଷରେ ଭୂମିରେ ଚୁଟିପଡ଼ିବାକୁ ଦେଖିବ। ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ହରାଯିବେ, କିଛି ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏଦିଗିଁ ସେଦିଗିଁ ପଳାଇଯିବେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅସହାୟ ଓ ଅଶ୍ରୟହୀନ ହେଇଯିବେ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଖିବ ଲଙ୍କା—ବାଣର ଝଡ଼ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଘେରାଯାଇ, ତାର ଗୃହମାନେ ପୁଡ଼ିଯିବ। ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଅପହରଣ କରିବା ଠାରୁ ବଡ଼ ପାପ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ଏହି ରାଜନ୍, ତୁମ ପାଖରେ ହଜାର ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀ ଅଛନ୍ତି। ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ହୁଅ, ନିଜ ବଂଶ, ରାକ୍ଷସମାନେ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ଶ୍ରୀ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ମୃଦୁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଦୀର୍ଘକାଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ରାମଙ୍କୁ କେବେ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି। ଯଦି ମୋର ଏତେ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେତାବନୀ ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜୋରପୂର୍ବକ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କର, ତେବେ ତୁମେ ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇ ଯମଲୋକକୁ ଯିବ। ଏଉଁପରି ମୁଁ ତା ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିଛିପରି ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲି; ଏବେ ତାପରେ ଯାହା ହେଲା, ତାହା ଶୁଣ। ମୁଁ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ଦୁଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ପଡ଼ି, ସେମାନେ ସହିତ ମୃଗ ରୂପେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି। ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଜିଭ୍ବା, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଓ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୁଁ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ମୃଗ ଭଳି ଘୁରି ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲି। ଯଜ୍ଞ ବେଦୀ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ତରୁ ତଳେ ମୁଁ ମହାଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ତାପସମାନେ ଉପରେ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଥିଲି। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତାପସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇଁ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲି। ନିଷ୍ଠୁର ହୋଇ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମାଂସ ଭୋଜନ କରି, ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଉପରେ ଭୟ ଛଡ଼ାଇ, ମୁଁ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ରକ୍ତ ପାନରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲି। ଏଭଳି ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତାପସ ରାମଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କଲି। ମୁଁ ଭଲ ଭାବରେ ଦେଖିଲି ମୈଥିଳୀ ସୀତାଙ୍କୁ, ଏବଂ ମହାରଥୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ—ଯିଏ ନିୟମିତ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି।