ରାବଣ ଯଥାବିଧି ମାରୀଚାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମାରୀଚା ମାନବ ଭୋଗବିଳାସର ସମସ୍ତ ଆଦର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ନିଜେ ଆଗ୍ରହ କରି ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ କରିବା ପରେ, ମାରୀଚା କାର୍ଯ୍ୟବାର୍ତ୍ତା କଥା କହିଲେ— “ଲଙ୍କାର ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କୁ ସବୁଠି ଭଲ ଅଛିନା? ଏପରି ଦ୍ରୁତ ଆସିବାର କାରଣ କ’ଣ?” ମାରୀଚା ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ତେଜସ୍ଵୀ ଓ ଶବ୍ଦରେ ଦକ୍ଷ ରାବଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମାରୀଚା, ମୋର କଥା ଶୁଣ; ମୁଁ ଦୁଃଖିତ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଥିବା ଜଣେ ପାଇଁ ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଜାନସ୍ଥାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣୁଛ; ସେଠାରେ ମୋ ଭାଇ ଖରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂଷଣା, ଓ ମୋର ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖା ବସନ୍ତି। ତିଅସିରା ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀର ରାତିରେ ଚଳା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠା ଅଛନ୍ତି। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡନ କରି ରହୁଛନ୍ତି। ଖରାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିପୁଣ ଚୌଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ସେଠି ବସନ୍ତି। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଆମ୍ଭେ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଖରା ନେତୃତ୍ୱରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ରାମ ରୋଷରେ ଭରି ଥିଲେ। କୌଣସି କଠୋର ଶବ୍ଦ ନ କହି, ତାଙ୍କ ଧନୁରେ ଅନେକ ବାଣ ଛାଡ଼ି ରାମ ଚୌଦ ହଜାର ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରିଦେଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ବୀର ରାମଙ୍କ ତୀବ୍ର ବାଣରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ଖରା ଓ ଦୂଷଣା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହେଲେ। ତିଅସିରା ମଧ୍ୟ ମାରାଗଲା; ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟ ଭୟମୁକ୍ତ ହେଲା; ରାମ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧିତ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏଠି ବସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ପ୍ରାୟ ଶେଷ। ସେହି ରାମ, ଏହି ସେନା ନାଶକ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଲାଜ—ଅଧର୍ମୀ, କଠୋର, କ୍ରୂର, ମୂଢ, ଲୋଭୀ, ଓ ନିଯମ ହୀନ। ସେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି, ଅଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନଷ୍ଟରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠାନ୍ତି; ଏକାଉଁ ବିରୋଧ ନଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ଅରଣ୍ୟରେ ହିଂସା ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ମୋ ଭଉଣୀର କାନ ଓ ନାକ କାଟି ଅପଙ୍ଗ କରିଦେଲେ; ମୁଁ ଜାନସ୍ଥାନରୁ ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ସୀତାକୁ ଚଉରି କରିବି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜବରଦସ୍ତି ନେଇ ଯିବି—ତୁମେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେବା; ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ରହିଲେ, ମୁଁ ସଫଳ ହେବି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଚିଂତା ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେବା, କାରଣ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାବୀର ଓ ମହାମାୟାରେ ଦକ୍ଷ। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ନିଶାଚର, ମୋ ଶବ୍ଦ ଅନୁଯାୟୀ ଯେ କ’ଣ କରିବା ଦରକାର, ଶୁଣ। ତୁମେ ସୁନା ହରିଣର ରୂପ ଧରି, ଚାନ୍ଦି ଚିହ୍ନ ଦେଇ ସଜି, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସମ୍ମୁଖରେ ଘୁରିବା। ସୀତା ଏହି ହରିଣ ରୂପ ଦେଖି ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ପତି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କୁ ଧରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବେ। ଏପରି ଦୁଇଜଣ ଦୂରେ ଯିବା ଓ ଦିଗଭ୍ରାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ସୀତାକୁ ସହଜରେ ଚଉରି କରିବି, ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଚ୍ୟାୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ପରେ, ରାମ ସ୍ତ୍ରୀ ଅପହରଣରେ ପୀଡିତ ହେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆରାମରେ ମାରିଦେବି, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ଓ ହୃଦୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହାତ୍ମା ମାରୀଚାଙ୍କ ମୁଁହ ଶୁଖିଗଲା, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଅତି ଭୟାନକ ହେଲା। ତିନି ଶୁଖି ଧରି, ଅପ୍ରଭା ଚକ୍ଷୁ ଦେଇ, ଭୟ ଭିତରେ ରାବଣକୁ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଭଲ ଜାଣିଥିବା ମାରୀଚା, ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିର ମନ ନେଇ, ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ହାତ ଜୋଡି ରାବଣଙ୍କୁ ଉପକୃତ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ଲାଭକାରୀ ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶବ୍ଦରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ତେଜସ୍ଵୀ ମାରୀଚା ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ରାଜା, ସଦା ମଧୁର କଥା କହିବା ଲୋକ ଅନେକ ମିଳିଯିବେ; କିନ୍ତୁ ଯେ ଅସୁଖାଦ କିନ୍ତୁ ଲାଭକାରୀ କଥା କହି ଏବଂ ଶୁଣି, ସେ ଦୁର୍ଲଭ। ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଗୁଣ ବୁଝିନାହାନ୍ତି; ସେ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଚରିତ୍ର, ଅସ୍ଥିର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଵରୁଣ ସମ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତୁ; ରାମ ରୋଷିତ ହେଲେ, ସେ ଦୁନିଆ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ନାଶ କରିନାହାନ୍ତୁ। ଜନକ ନନ୍ଦନୀ ସୀତା ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ପାଇଁ ଦାୟୀ ହେଉନାହାନ୍ତୁ; ସୀତା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ବଡ଼ ଦୁର୍ଗତି ଆସିନାହାନ୍ତୁ। ଲଙ୍କା ନଗର ଓ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅନିୟମିତ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ନାଶ ହେଉନାହାନ୍ତୁ। ଏକ ରାଜା, ଯେ ଇଚ୍ଛାରେ ଶାସିତ, ଦୁଷ୍ଟ ସାଥୀ ଦ୍ୱାରା ପରାମର୍ଶ ନେଇ, ଅପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର ରଖି, ଦୁର୍ବିବେକରେ ନିଜେ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ନାଶ କରେ। ରାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି, ସେ କେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଦେଖିବାର ଅତିକ୍ରମ କରିନାହାନ୍ତି; ସେ ଲୋଭୀ ନୁହେଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ନୁହେଁ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତିର ଲାଜ ନୁହେଁ। କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ରାମ, ଧର୍ମର ଗୁଣରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ; ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ କଠୋର ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲ ଚାହିଁଥିବେ। ତାଙ୍କ ସତ୍ୟବାଦୀ ପିତା କୈକେୟୀ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ନିଜେ କହିଲେ—‘ମୁଁ କରିବି’—ଏବଂ ଅରଣ୍ୟକୁ ବନବାସ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।