ସମୁଦ୍ର, ଯାହା ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କର ମହାପତି, ତାହାକୁ ଏକା ଏକା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପରେ, ରାବଣ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଅଞ୍ଚଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ମାରୀଚା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ଯିଏ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଜଟାଧାରୀ ଏବଂ ଖାଦ୍ୟସଂଯମରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ। ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପହଞ୍ଚି, ରାବଣଙ୍କୁ ମାରୀଚା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମାନବୀୟ ସୁଖ-ସୁବିଧା ସହିତ ଆଦର କଲେ। ସ୍ନାନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ନିଜେ ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ କରି, ମାରୀଚା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ—“ହେ ରାକ୍ଷସରାଜ, ଲଙ୍କାରେ ସମସ୍ତ କୁଶଳ ତୋତେ? ଆଉ ଏପରି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ତୁମେ ପୁଣି କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ?” ମାରୀଚାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଚାମତ୍କାରିକ ବାଣୀରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାବଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ଏହିପରି କହିଲେ—“ମାରୀଚା, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ଦୁଃଖିତ; ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ପାଇଁ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରମୁଖ ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଜାଣ, ଜନସ୍ଥାନରେ ମୋ ଭାଇ ଖର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂଷଣ ଏବଂ ମୋ ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖା ବସନ୍ତି। ସେଠାରେ ଟ୍ରିଶିରାସ୍ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନେକ ବୀର ରାତିର ଚରଣାଳୁ ଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ନିପୁଣ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ବିପଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଚାରିହଜାର ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମରେ ନିପୁଣ, ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସ ଖରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଖରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ରାମ କୌଣସି କଠୋର କଥା ନ କହି, ତୀର ଧନୁଷ ଚଳାଇ, ସେହି ଚାରିହଜାର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ସଂହାର କଲେ। ମାନବ ରୂପୀ ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ଖର, ଦୂଷଣ, ଟ୍ରିଶିରାସ୍ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ଏବଂ ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟ ଭୟମୁକ୍ତ ହେଲା। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ନିର୍ବାସିତ ହୋଇ, ରାମ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସମାପ୍ତି ପଥରେ, ପତ୍ନୀ ସହିତ ବସୁଛନ୍ତି। ସେହି ରାମ, ସେହି ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପମାନ; ଅଧର୍ମୀ, କଠୋର, କ୍ରୂର, ମୂର୍ଖ, ଲୋଭୀ ଏବଂ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଛି, ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି; କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ ହିଂସା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛି। ମୋ ଭଉଣୀର କାନ ଓ ନାକ କାଟି ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ବିକୃତ କରିଦେଲେ; ଏବେ ମୁଁ ଜନସ୍ଥାନରୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସୀତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦେବକନ୍ୟା ସମ, ଚୁରି କରିବି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବି—ତୁମେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେବା। ତୁମେ ପାଖରେ ଥିଲେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଜୟୀ ହେବି। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେବା, କାରଣ ତୁମେ ଏହାକୁ ସମ୍ଭବ କରିପାରିବେ। ଶକ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଗର୍ବରେ କେହି ତୁମ ସମାନ ନାହିଁ; ତୁମେ ମହାବୀର, ବଡ଼ ମାୟା ଓ ଚତୁର୍ୟତାରେ ନିପୁଣ। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ସହଯୋଗୀ ଭାବରେ କରିବାକୁ ଯାହା ଦରକାର, ଶୁଣ। ତୁମେ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ହରିଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଚାନ୍ଦିର ଚିଟିଏ ଥିବା ଆକୃତିରେ, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସମ୍ମୁଖରେ ଘୁରିବା; ଏହି ଆକୃତି ଦେଖି, ସୀତା ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କ ପତି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବେ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଚାଲିଗଲେ ଓ ଆଶ୍ରମ ଖାଲି ହେଲେ, ମୁଁ ସହଜରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଚୁରି କରିବି, ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିକୁ ଗ୍ରସିଯାଏ। ପରେ, ରାମ ଯେତେବେଳେ ପତ୍ନୀ ହରଣରେ ଦୁଃଖିତ ହେବେ, ମୁଁ ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ଓ ହୃଦୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ। ରାବଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚାଙ୍କ ମୁଁ ଶୁଖିଗଲା, ଭୟରେ ତାଙ୍କ ମନ ଭରିଗଲା। ଶୁଖିଥିବା ଔଠି ଚଟିଦେଇ, ଅନ୍ମିଳିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ମୃତ ନିମନ୍ତେ ଭୟଭୀତ ଭାବେ ରାବଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଭଲଭାବରେ ଜାଣିଥିବା ମାରୀଚା, ଭୟ ଓ ବିକଳ ମନରେ ହସ୍ତଯୋଗରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ—ଏହି କଥା ତାଙ୍କ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ଉପକାରକ ଓ ସତ୍ୟ ଥିଲା। ଏହା ପରେ, ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚା ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମିଠା କଥା କହନ୍ତି ସେମାନେ ସହଜରେ ମିଳିଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଥା ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହି ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଲଭ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ରାମଙ୍କୁ ଚିହ୍ନୁନାହଁ, ସେ ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମରେ ପ୍ରମୁଖ, ଅପରିଚିତ ଚରିତ୍ର, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ ସମାନ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତୁ; ରାମ କ୍ରୁଧିତ ହେଲେ, ସେ ଜଗତ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବେ। ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ତୁମ ଅନ୍ତକାଳର କାରଣ ନ ହେଉନ୍ତୁ; ସୀତା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଦୁର୍ଘଟନା ନ ହେଉ। ଲଙ୍କା ନଗର ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହ ତୁମେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ ହୋଇ, ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ। ଏମିତି ରାଜା, ଯିଏ କାମବଶ, ଦୁର୍ଚରିତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ଚଳିଥିବା, ଭ୍ରାନ୍ତ ବିବେକରେ ନିଜ, ପରିବାର ଓ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ରାମ କେବେ ତାଙ୍କ ପିତା ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କେବେ ସୀମା ଲଂଘନ କରିନାହାନ୍ତି; ସେ ଲୋଭୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଦୁର୍ଚରିତ୍ର ନୁହଁନ୍ତି, କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତିର ଅପମାନ ନୁହଁନ୍ତି।” ଏଭଳି ମାରୀଚା ଭୟ, ଆଶଙ୍କା ଓ ସତ୍ୟ କଥାରେ ରାବଣଙ୍କୁ ସତର୍କ କଲେ।