ଏକ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷର ଶାଖା ଚାରିପାଖରେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ବୃକ୍ଷରୁ ଏକ ହାତୀ ଓ ଏକ ବଡ଼ ଦେହର କଉଁଠିଆ ଉଠାଯାଇଥିଲେ। ଖାଦ୍ୟ ଲାଗି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଏହି ଚାରିପାଖରେ ଏକ ଶାଖାକୁ ଆସିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଭାରରେ, ପକ୍ଷୀମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଗରୁଡ଼ ହଠାତ୍ ଏହି ଶାଖାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଶାଖା, ଯାହା ପତ୍ରରେ ଭରିଥିଲା, ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ସେଠାରେ ବୈଖାନସ, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚିପ ମୁଦା ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ, ଧୂସର କେଶ ଓ ଏକତ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଛାଗ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଗରୁଡ଼ ଏହି ଶାଖା, ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଉଠିନେଲେ। ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଶାଖା, ହାତୀ ଓ କଉଁଠିଆ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଗରୁଡ଼ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ମାଂସ ଖାଇଥିଲେ। ଏହି ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ନିଷାଦମାନଙ୍କର ଭୂମିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ପକ୍ଷୀମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଗରୁଡ଼ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ମହାର୍ଷିମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି। ଏହି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱିଗୁଣ ହେଲା; ଜ୍ଞାନୀ ଗରୁଡ଼ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ ଅମୃତ ଆଣିବେ। ଏହି ସମୟରେ, ଧନର ମାଲିକଙ୍କର ଭାଇ, ଗରୁଡ଼ ଏକ ସୁଭଦ୍ର ନାମକ ବଟବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ; ଏହି ବୃକ୍ଷ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ପ୍ରାୟସଃ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତି। ସମୁଦ୍ରର ତଟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ନଦୀମାନଙ୍କର ମାଲିକ, ଗରୁଡ଼ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ପବିତ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଗରୁଡ଼ ଦେଖିଲେ ମାରୀଚା ନାମକ ରାକ୍ଷସ, ଯିଏ କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଜଟା ରଖିଥିଲେ, ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ନିୟମିତ ଥିଲେ। ରାବଣ, ଏଠାକୁ ଯଥାପ୍ରକାର ଆସି, ମାରୀଚାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଉପଭୋଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତିଥ୍ୟ ପାଇଲେ। ମାରୀଚା ନିଜେ ରାବଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କରି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ: “ରାକ୍ଷସମାନେ ଲଙ୍କାର ରାଜା, ତୁମେ କୁଶଳ ତ? ଏପରି ଶୀଘ୍ର କାହିଁକି ଆସିଛ, କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ?” ମାରୀଚାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଚମକୁଥିବା ରାବଣ, ଶବ୍ଦରେ ନିପୁଣ, ଏହି କଥା କହିଲେ: “ମାରୀଚା, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ; ମୁଁ ବିପଦରେ, ଦୁଃଖିତ ଲୋକ ପାଇଁ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ। ତୁମେ ଜାନସ୍ଥାନକୁ ଜାଣ, ଯେଉଁଠି ମୋ ଭାଇ ଖରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂଷଣା, ଓ ମୋ ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖା ରହନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଟ୍ରିଶିରା ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସାହାରୀ ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀର ରାତିରେ ଚରଣ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଛନ୍ତି। ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ବନରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନିମାନେକୁ ଉତ୍ପୀଡନ କରୁଥିଲେ। ଚୌଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ, ଶୂରବୀର ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ନିପୁଣ, ଖରାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ଏମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଜାନସ୍ଥାନରେ ରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଖରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, କ୍ରୋଧିତ ରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କୌଣସି କଠୋର କଥା ନ କହି, କିନ୍ତୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଧନୁର୍ବାଣ ଚାଲି, ରାମ ଚୌଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ। ମାନବ ଯୋଦ୍ଧା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ; ଖରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ, ଦୂଷଣା ମଧ୍ୟ ମାରାଗଲେ। ଟ୍ରିଶିରାକୁ ମଧ୍ୟ ମାରି, ଦଣ୍ଡକା ଅରଣ୍ୟକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ରୁଷ୍ଟ ଜନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାସିତ ହୋଇ, ତିନି ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଜୀବନ ଶେଷ ହେଉଥିବା ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ରାମ, ସେହି ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜାସ୍ପଦ—ଅଧର୍ମିକ, କଠୋର, କ୍ରୂର, ମୂର୍ଖ, ଲୋଭୀ, ଏବଂ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ସେ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ଅଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଛି, ଜୀବମାନେର ହାନିରେ ଆନନ୍ଦ ନେଉଛି; କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅରଣ୍ୟରେ ହିଂସା ଆରମ୍ଭ କରିଛି। ମୋ ଭଉଣୀର କାନ ଓ ନାକ କାଟି, ତାଙ୍କୁ ବିକୃତ କରିଦେଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଜନସ୍ଥାନରୁ ଭାର୍ୟା ସୀତାକୁ ଉଠାଇ ନେଉବି, ଯିଏ ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଉବି—ତୁମେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେଉ; ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳ ହେବି। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଭୟ କରିନି; ତୁମେ ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେଉ, କାରଣ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଓ ରାକ୍ଷସ। ଶକ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ଗର୍ବରେ ତୁମେ ସମାନ ନାହିଁ; ତୁମେ ବିଶାଳ ନାୟକ, ମହା ମାୟା ଓ ନୀତିରେ ନିପୁଣ। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଆସିଛି, ରାତିରେ ଚରଣ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ; ମୋ ଶବ୍ଦ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଶୁଣ। ସୁନା ମୃଗ ରୂପ ଧରି, ଚାନ୍ଦି ଚିହ୍ନ ରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପାଖରେ ସୀତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଘୂରିବା। ସୀତା ଏହି ମୃଗ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ପତି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବେ। ତାପରେ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦୂରେ ଗଲେ ଓ ସ୍ଥାନ ଶୂନ୍ୟ ହେଲେ, ମୁଁ ସୀତାକୁ ସହଜରେ ଉଠାଇ ନେଉବି, ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା। ଏପରି, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଉଠାଇ ନେବାରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, ମୁଁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରି, ମନର ଆଶା ପୂରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଇବି। ରାବଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହାତ୍ମା ମାରୀଚାଙ୍କ ମୁଁ ଶୁଖିଗଲା, ଭୟରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଶୁଖି ମୁଁ ଚାଟି, ଚକ୍ଷୁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମୃତ ଲୋକ ସମାନ ଦେଖି, ଭୟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଥିବା ମାରୀଚା, ମନ ଭୟ ଓ ବିକଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ହାତ ଯୋଡ଼ି ରାବଣଙ୍କୁ ଓ ନିଜକୁ ଉପକୃତ କରିବା ସତ୍ୟ ଓ ଉପକୃତ କଥା କହିଲେ। ଏଠାରେ ଏହି କଥା ଅନ୍ତ ହେଲା; ଏହି ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଷଟ୍ତ୍ରିଶ ଓ ସତ୍ତରିଶ ଶର୍ଗା ଏଠି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।