ଏକ ସମୟରେ, କୁବେରଙ୍କର ଭାଇ ରାବଣ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠି ହଜାର ହଜାର ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଦେବୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରୀ, ଖେଳ ଓ ଉତ୍ସବର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏଠି ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଏଠି ଆସି ଅମୃତ ପାନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ହଂସ, କୁଞ୍ଜ, ଓ ଜଳପକ୍ଷୀମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠି ଅନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶ୍ୟାମଳ ମଣିର ଚମକ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ, ଏଉଁଠି ମହାସାଗରର ଉଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ବିଶାଳ ଧୂସର ରଙ୍ଗର ହୈରଣ ମହଲ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା। କୁବେରଙ୍କର ଭାଇ ଏଠି ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମନମତେ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ଜିତିଥିଲେ। ସେ ହଜାର ହଜାର ଚନ୍ଦନ ଗଛର ନମ୍ର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମୂଳରୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ରସ ଝରିଥିଲା, ଏହା ଘ୍ରାଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ଏଠି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଗରୁ ଗଛ, ତକ୍କୋଳା, ଜାତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଦେଉଥିବା ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ। ତମାଳ ଫୁଲ, ମାରିଚ ଝାଡ଼, ଏବଂ ନଦୀକୂଳରେ ମୁକୁତ ଗୁଛା ଶୁଖାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼, ପ୍ରବାଳ ଗୁଛା, ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିର ଚୂଡ଼ା ଦେଖିଲେ। ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଝରଣା, ଦୃଶ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଧନ ଓ ଧାନରେ ଭରିଥିବା ଭୂମି, ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ନାରୀମାନେ ଏଠି ଦେଖିଲେ। ସେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ରଥରେ ଭିତ୍ତି ହୋଇଥିବା ସହର ଦେଖିଲେ; ଏହି ଦେଶ ସମତଳ, ସୁସ୍ୱାଦୁ, ଓ ଶୀତଳ ପବନରେ ମୁହିଁ ହୋଇଥିଲା। ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କର ଜଳକୁମ୍ଭୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ; ସେଠି ଏକ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମେଘ ସମ କଳା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ ଏଠି ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ଏହି ବଟବୃକ୍ଷର ଶାଖା ଚାରିଦିଗରେ ଶତ ଯୋଜନା ଯାଉଥିଲା; ଏଠିରୁ ଏକ ହାତୀ ଓ ବଡ଼ ଆକାରର କଛପ ଉଠାଯାଉଥିଲା। ଖାଦ୍ୟ ଲାଗି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଏକ ଶାଖାରେ ଆସିଲେ; ସେଠି ତାଙ୍କର ଭାରରେ ଶାଖା ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଶାଖା, ଯାହା ଗଛପତ୍ରରେ ଭରିଥିଲା, ଭଙ୍ଗ କରିଲେ; ଏଠି ଭଉଗୁଣ୍ଠି, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚି ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ ଏଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏଠି ଏହି ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ, ଧୂସର ଚୁଲ୍ ଓ ଏକତ୍ରିତ, ମେଖା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଗରୁଡ଼ ଏହି ଶାଖା, ଯାହା ଶତ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ନେଇଲେ। ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଶାଖା ଏବଂ ହାତୀ ଓ କଛପ ସହିତ, ଗରୁଡ଼ ଏକ ପା ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦିଅଇ, ସେ ମାଂସ ଖାଇଲେ। ଏହି ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ନିଷାଦ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ, ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱିଗୁଣ ହେଲା; ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଅମୃତ ଆଣିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। କୁବେରଙ୍କର ଭାଇ ଏଠି ସୁଭଦ୍ରା ନାମକ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମରୁଷିମାନେ ଏଠି ବସିଥିଲେ। ସମୁଦ୍ରର ଫାର ତୀରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ନଦୀର ମହାପତି, ସେ ଏକ ଅଲଗା, ପବିତ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ମାରୀଚା ନାମକ ରାକ୍ଷସ, କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ଓ ଜଟା ପିନ୍ଧି, ଉପବାସରେ ଅନୁଶାସିତ, ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ରାବଣ ସଠିକ ଭାବେ ଆଗକୁ ଆସି, ମାରୀଚାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମାନବୀୟ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ମାରୀଚା ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଦେଇ ସ୍ୱୟଂ ଅଭିବାଦନ କରି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର କଥା କହିଲେ। "ରାଜା, ଲଙ୍କାର ରାକ୍ଷସମହାପତି, ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି? ଏପରି ଶୀଘ୍ର ଆସିବାର କାରଣ କଣ?" ମାରୀଚାଙ୍କ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶବ୍ଦକୁଶଳ ରାବଣ ଏହି କଥା କହିଲେ— "ମାରୀଚା, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ମୁଁ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଛି; ଏହି ଦୁଃଖରେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ।" "ତୁମେ ଜାନସ୍ଥାନକୁ ଜାଣୁଛ, ଯେଉଁଠି ମୋର ଭାଇ ଖରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂଷଣା, ଓ ମୋର ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖା ରହନ୍ତି।" "ସେଠି ତ୍ରିଶିରାସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀର ରାତିରେ ଘୂଞ୍ଚିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଛନ୍ତି।" "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଏଠି ରହନ୍ତି, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରୁଷିମାନେକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରନ୍ତି।" "ଏଠି ଚଉଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଶୂରବୀର, ଅସ୍ତ୍ରକୁଶଳ, ଖରାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାଲୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି।" "ଏଠି ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନସ୍ଥାନବାସୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭର କରି, ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।" "ଖରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋଷାବେଶରେ ଥିଲେ।" "କିନ୍ତୁ ଏକ କଠୋର ଶବ୍ଦ ନ କହି, ତାଙ୍କର ଧନୁରେ ଅଗ୍ନିମୟ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇ, ରାମ ଚଉଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରିଦେଲେ।" "ମାନବ ଯୋଦ୍ଧା ଚରଣରେ ଥିବା ରାମଙ୍କ ଅଗ୍ନିମୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ଖରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହେଲେ, ଦୂଷଣା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।" "ତ୍ରିଶିରାସ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଦଣ୍ଡକ ଜଙ୍ଗଲ ଭୟମୁକ୍ତ ହେଲା; ରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରୋଷରେ ନିର୍ବାସିତ, ପତ୍ନୀ ସହିତ ଶେଷ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।" "ସେହି ରାମ, ସେହି ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜା; ଅଧର୍ମୀ, କଠୋର, କ୍ରୂର, ମୂର୍ଖ, ଲୋଭୀ, ଏବଂ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ।" "ସେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି, ଅଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଛି, ଜୀବମାନେକୁ ହାନି କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠାଇଛି; ଏକ ଶତ୍ରୁ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏଠି ଅତ୍ୟାଚାର କରିଛି।