ରାବଣ ଏକ ଅତି ଆଲୋକମୟ ଓ ଶୋଭାମୟ ରଥ ଉପରେ ଆସି ବସିଲେ । ସେହି ରଥ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିଥିଲା, ସୁନା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ଏବଂ ଏହାକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିଲେ, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ବିଜୁଳି ଉପରେ ମେଘ ଯେପରି ଝଙ୍କାର କରେ, ସେହିପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସାଧୀପତି, କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ, ନଦୀ ଓ ଉଦ୍ୟାନମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ । ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ଧଳା ଚାମର ଓ ଛତା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଳ ମଣିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ତାପିତ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ସେ ଦଶମୁଖ, ବିଶି ହାତ ଓ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଦେହରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଋଷିମାନଙ୍କ ହନ୍ତା, ଦଶ ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦିଶୁଥିଲେ । ଏହି ଚମତ୍କାର ରଥ ଉପରେ ବସି, ରାକ୍ଷସମୁକ୍ତିରେ ରାବଣ ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ହୋଇଥିବା ମେଘ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ । ସେ ଚାରିପାଖର ମାଳପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ତୀରାଞ୍ଚଳ ଦେଖିଲେ । ଏହି ମହାବଳୀ ହଜାର ହଜାର ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଦେଖିଲେ । ଶୀତଳ ଓ ପବିତ୍ର ପାନିରେ ଭରିଥିବା ପଦ୍ମସର, ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞବେଦୀ ଥିବା ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ । କଦଳୀବନ, ନରିକେଳ ଗଛ, ଶାଳ, ତାଳ, ତମାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ ଦେଖିଲେ । ଅତି ନିୟମିତ ଭୋଜନରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ମହାର୍ଷିମାନେ, ହଜାର ନାଗ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ତାହାକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲେ । କାମରେ ଜୟ ପାଇଥିବା ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଆଜ, ବୈଖାନସ, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚିପମାନେ ତାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ । ହଜାର ହଜାର ଅପ୍ସରାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଲୀଳା କଳାରେ ନିପୁଣ, ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ । ଦେବୀମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଅମୃତ ସେବନ କରିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସୁଥିଲେ । ହଂସ, କୁଞ୍ଜ, ବକ, ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ । ତାଳ ମଣିର ଭଳି ଚକଚକା ଶିଳା, ସମୁଦ୍ରର ଚମକ ଏଠି ଦିଶୁଥିଲା । ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ମୁଢ଼ିଥିବା ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଧଳା ରଙ୍ଗର ହୈମନ୍ତିକ ମନ୍ଦିର ଦେଖିଲେ । କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟୀ, ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ । ସେ ମୃଦୁ ଚନ୍ଦନ ଗଛର ଅନେକ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ମୂଳରୁ ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ରସ ଝରୁଥିଲା । ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗରୁ, ତକ୍କୋଳ, ଯାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଉଥିବା ଗଛମାନେ ଦେଖିଲେ । ତମାଳ ଫୁଲ, ମରିଚ ଜଙ୍ଗଲ, ଓ ତୀରରେ ଶୁଖାଇଯାଇଥିବା ମୁକ୍ତା ତାଳିକା ଦେଖିଲେ । ସେ ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼, ପ୍ରବାଳ ଶୃଙ୍ଗ, ସୁନା ଓ ଚାଁଦିର ପିକ ଦେଖିଲେ । ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଝରଣା, ଧନ ଓ ଧାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ନାରୀମାନେ ଦେଖିଲେ । ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ରଥରେ ଭିଡ଼ ଥିବା ସହର ଦେଖିଲେ, ସମତଳ ଓ ଶସ୍ୟଶ୍ୟାମଳ ଭୂମି ମଧୁର ପବନରେ ମୁଢ଼ିଥିଲା । ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କ ଜଳାଶୟରେ ସେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ; ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ଥିଲା, ମେଘ ସମ କଳା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ । ସେହି ବଟବୃକ୍ଷର ଶାଖା ଚାରିଦିଗରେ ଏକଶ ଯୋଜନ ଦୂର ପ୍ରସାରିତ ଥିଲା; ଏଠାରୁ ଏକ ହାତୀ ଓ ଏକ ବଡ଼ କଛୁଆ ଉଠାଯାଉଥିଲେ । ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଏକ ଶାଖାରେ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କ ଭାର ରେ, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ଶାଖାକୁ ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ । ଏହି ଶାଖାରେ ବୈଖାନସ, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚିପମାନେ ଏକତ୍ରିତ ଥିଲେ । ସେଠାରେ ସେଇ ମହାର୍ଷିମାନେ ଧୂସର କେଶରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ବକ୍ରାକୃତି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଗରୁଡ଼ ସେହି ଏକଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଶାଖାକୁ ଉଠାଇଲେ । ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଶାଖା, ହାତୀ ଓ କଛୁଆ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ନେଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଗରୁଡ଼ ଏକ ପାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ମାଂସ ଖାଇଲେ । ନିଷାଦମାନଙ୍କ ଦେଶକୁ ଏହି ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ମହାର୍ଷିମାନେ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ । ଏହି ଆନନ୍ଦରେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦୁଗୁଣା ହେଲା; ସେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ଏବେ ଅମୃତ ଆଣିବେ । ତାପରେ, କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ସୁଭଦ୍ର ନାମକ ବଟବୃକ୍ଷ, ଯାହା ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଘେରିଥିଲେ, ଦେଖିଲେ । ସମୁଦ୍ରର ଅପାର ପାରକୁ ଯାଇ, ଏକ ନିର୍ଜନ, ପବିତ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ । ସେଠାରେ ମାରୀଚ ନାମକ ରାକ୍ଷସ, କଳାକୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଜଟା ଧାରଣ କରି, ନିୟମିତ ଭୋଜନରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଥିଲେ । ରାବଣ ବିଧିମାନ୍ୟ ଭାବେ ଆଗକୁ ଯାଇ, ମାରୀଚଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମାନବୀୟ ଭୋଗରେ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ । ମାରୀଚ ନିଜେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ହେ ଲଙ୍କାର ରାକ୍ଷସନାଥ, ସମସ୍ତ କୁଶଳ ତୋତେ? ଏପରି ତୁରନ୍ତି କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛ?" ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣୀ ଓ ଚତୁର କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାବଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ । "ମାରୀଚ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ମୁଁ ଦୁଃଖିତ, ଦୁଃଖରେ ଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ । ତୁମେ ଜାଣ, ଜନସ୍ଥାନରେ ମୋ ଭାଇ ଖର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂଷଣ, ଓ ମୋ ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖା ରହନ୍ତି । ସେଠାରେ ତ୍ରିଶିରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଂସଭୋଜୀ ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନେକ ଶୂରବୀର ରାତିବିହାରୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଛନ୍ତି ।